خیلی خوبه که خونوادتو در جریان گذاشتی.
اما می خوام بهت بگم همونطور که دوستان میگن بهتره تو دنیای واقعی دنبال نیمه گمشده ات باشی.
حتی اگه، اگه، اگه، اگه واقعا همه چیز همونطور که نمود داره وجود داشته باشه، این رسم چت کردن هنوز در بین ما، خصوصا نسل قدیم جا نیفتاده و عمل پسندیده ای محسوب نمیشه.
دوست من با پسر خیلی خوبی در اینترنت آشنا شده که در شهر دیگه ای هست. پسر بیچاره هر هفته رنج پیمودن فرسنگ ها راه رو به جون می خره که بیاد ببینتش (چون قول و قرار ازدواج گذاشتن)، اما این دوست من هم کم نامردی نمیکنه، نه به خونوادش میگه (میگه آخه چطور بگم با چت با پسری آشنا شدم؟! )، نه اینکه بهش پایبنده (همزمان با هزار نفر دیگه هم قرار میزاره، چت میکنه و ...) مسئله اینجاست که وقتی در جمع ماست، گوشه گیر و آرومه، اصلا بهش نمیاد اهل این حرفا باشه و خودش اقرار میکنه چون در دنیای واقعی نمی تونه آداب معاشرت قابل قبولی رو داشته باشه، متوسل به پیدا کردن دوست از این طریق می شه... مواظب باشید شما هم اگر دچار این مشکل هستید، حتما فکری برای حل این معضل بکنید.
موفق باشید.