دوستان نظرات خیلی خوبی مطرح کردند.
مشکل افراد کمرو تا حد زیادی اکتسابی است و کمی ذاتی. بعضی ذاتا کم حرف هستند. اما این دلیل ضعف نمی شه، دنیا گوش هایی هم میخواهد برای شنیدن حرف هایش. به علاوه افراد درونگرا، دنیای زیبایی دارند که افراد برونگرا قادر به درک آن نیستند، پس ناراحت نباشید. اما همه ما باید سعی کنیم به میانه روی برسیم. اگر ذاتا درونگرا هستیم، سعی کنیم با محیط، خود را به سمت برونگرایی بکشانیم و بالعکس.
مطمئنم وقتی دیگران صحبت میکنند، خیلی از حرف هایی که در ذهن شما میگذرد را می گویند و احتمالا مدام خود را سرزنش میکنید که "چرا من نگفتم؟ من هم که همین اعتقاد رو داشتم و ..." پس بهترین کار اینه که فاصله تفکر تا عملتان را کاهش دهید. 27 سال فکر کردید، پس نگران نباشید. به محض این که سخنی به ذهنتان رسید جاری کنید. درسته که میگن اول باید حرف را مزه مزه کرد و بعد... اما فکر کنم راجع به شما صدق نکنه، چون به تجربه به این نکته رسیدم که افراد کم حرف بیشتر اهل تفکر هستند. حال به جنبه نمود و بروز خود بپردازد. از درونگرایی به برونگرایی... شاید عملی کردن تمرینات مشاورتان یا مطالب مندرج در کتبی که مطالعه میکنید، اگر با شرکت در جمع ها و جلسات جدید توأم شود، پیشرفت دوچندانی نصیبتان شود.
نگران گرفتن تصمیمات اشتباه هم نباسید، بشر جایز الخطاست. اگر اشتباه نکند که زندگیش پوچ؛ معمول، روزمره و بی هیجان می شه! از هر چیزی که میترسید باید خود را دورنش بیفکنید، ناگهان و بدون هیچ وقفه و اندیشه ی بیش از حدی که باعث غلبه ترس بر وجودتان شود. و بعد میبینید که بر آن مسلط شدید.
همین که مشکل خود را فهمیدید، قدم بسیار بزرگی است، نیمی از راه را رفته اید. ادامه دهید...
موفق باشید.