از همه ما یادگاری به جای می ماند. ویرانه ای زشت یا زیبا. انسان های بزرگ چون عمارت هایی شکوهمند هستند که حتی ویرانه های شان استوار و ستودنی است. این آروزی من است، شاید آرزوی همه ماست که هر روزمان شروع نقطه همیشگی مان نباشد، بوی تازگی بدهد، بوی نان تنور و پنیر و نعناع.

چه کسی می ترسد که فردا همین امروز نباشد؟ آدمهای بزرگ! ما محکومیم به خاکی بودن، خاکی زیستن اما باید مثل یک قله ایستاد و نترسید؛ باید همیشه به بالاتر فکر کرد و گام برداشت. تنها در آن صورت است که ویرانه ما نیز مغرورانه سر بر آسمان خواهد ماند، و آنگاه این ویرانه است که چون عشقی همیشگی باقی خواهد ماند برای بازماندگان. این شفاف‌ترین راز گذشتن از کوچه های بی عبور انسان ماندن است.


[/i]
"آرش قمیشی"

http://www.cloob.com/profile/album/one/userid/133744/albumid/174034