سلام دوست عزیز،

خدا سیستم رو خلق کرد و هر آنچه رو که ما برای رسیدن به کمال در این سیستم نیاز داشتیم بهمون داد ( مثل عقل، شعور یا مهم تر از همه اینکه ما رو از "عدم" به "وجود" آورده). بعد هم ازمون خواسته که توی این سیستم به دنبال کمال بریم.
ولی ما خیلی وقتا فلسفه خلقتمون رو فراموش می کنیم و پر می شیم از تمنای "داشتن" ( داشتن رفاه بیشتر و ...) غافل از اینکه خدا بهترین ها رو قبل از اینکه اصلا دعا کنیم بهمون داده. مثلا ما کی دعا کردیم که " خدایا برام یه گوش بساز" یا "خدایا التماس می کنم بهم یه چیزی بده که باهاش ببینم" ؟؟
اون بهتر از ما نیکی ها و زیبایی ها رو می شناخت و همشون رو بهمون داد. این غفلت ما انسان هاست که باعث می شه به این اضطرابی که گفتید دچار بشیم.
من هم خیلی وقتا دچار همین اضطراب می شم، ولی هربار که عمیق تر نگاه می کنم، می بینم این حالتم بخاطر اینه که فلسفه خلقتم رو فراموش کردم. و وقتی که اسیر غفلت نیستم، می بینم هر چیزی که آرزو می کنم، خدا قدرت بدست آوردنش رو در وجودم گذاشته. قبل از اینکه دعایی کرده باشم، یعنی همون موقعی که من رو در وجود خودش پرورید (معنای "رب").

نیک پندار باشید.