چرا پسران با خواسته های معقول نمی توانند دختران همنوع خود را بیابن

[sorena_arman]

اين همه زندگي خوب?

اين همه زندگي خوب?
دوستان من در دانشگاه، در محیط کار، در اقوام اشنایان هر آنکس را که شرایط مورد نظرش را جسته ام شرایطی بوده است که به دیدگاه من نماد توقعات بی دلیل است.
انتظار مراسم عروسی چند میلیونی، انتظار اینکه از لحاظ شرایط مالی حداقل در حد خانواده پدری بتوانم او را ارضا کنم، انتظار پرداخت رهن چند ده میلیونی در ابتدای زندگی، از پسر منصفانه است؟ اگر هست چرا برعکس اینها از دختر منصفانه نیست؟ اینها تنها انتظارات مادی است. و در زمینه انتظارات عاطفی انتظار اینکه همان همسری که بابت تامین زندگی تاپاسی از شب کار می کند باید هنگام برگشت لبخند بزند و همسرش را غرق بوسه کند و گاهی او را به تفریح ببرد... اینها از یک مرد که زیر بار فشار اقتصادی قرار گرفته منصفانه است؟
به شخصه اگر همسرم تنها باری بر روی دوش من باشد و به مسئولیتهایم اضافه کند بدون اینکه خود گوشه ای از آنها را بردارد و مهربانانه کنار من نباشد هرگز ازدواج نمی کنم.
به قول دوست عزیز نقاب در واقعیت به سر ببریم.

این دیدگاه رویایی عمده دختران در مورد ازدواج است. بخوانید.من اسم را حذف کرده ام:

مدام کمک می کنه و همیشه در دسترسه که مبادا چیزی بخوای و اون نباشه . شرایط ازدواج رو فراهم می کنه ، اگه نداشته باشه چند شیفت کار می کنه و از جونش مایه می ذاره تا عشقش رو ثابت کنه و محبوبش رو خوشبخت. عزیزم اینا خواب و رویا نیست و من شعار نمی دم، عین این آدم رو در زندگیم داشتم

برو تاپیک هایی رو ببین که پسرهایی که عاشق شدن چطور با عشقشون برخورد کردن اونوقت می فهمی

گویی خوشبخت کردن بر عهده پسر است!! گویی پسران به دنیا آمده اند که زمین وزمان و اسمان را به هم بدوزند که دختر را خوشبخت کنند. که مبادا چیزی رو خانوم بخواد و نشه!!!!!


باور کنید این توقعات دختران امروزیست. یک فرزند نیز نسبت به مادر و پدرش این حد توقع دارد؟
وا مصیبتا از این طرز تفکر.

،اون طور که تو دلت بخواد باهات راه میاد و به خاطر رسیدن بهت اگه شده آسمون و زمین رو هم به هم می دوزه تا بهت برسه

این طرز تفکر جز از این ناشی می شه که یک دختر خودش رو و جنس مونث رو برتر بدونه؟ خودش رو ذاتا معشوق فرض کنه و طرف مقابل رو یک عاشق در حد فرهاد و مجنون؟