اينجا يه مسئله اي هست و اون اينكه اگر بدبيني (كه اسمش را نمي شه دقيقا گذاشت )را كنار بگذاريم هر كسي بسته به نيازهاي دروني كه احساس مي كنه معمولا مي تونه تا حدودي بفهمه كه از اين نظر در چه حدودي قرار داره ... اينكه فكر كنيم حتما شخصي اين مسئله را بيان مي كنه قبلا همچين مواردي را تجربه كرده درست نيست ولي بايد روش تأمل بشه. چون اگر شخصي اينقدر با صراحت و بي پرده در همان ابتدا مي خواد از كسي كه هيچ شناختي نداره همچين سوالي بپرسه اين مسئله توي ذهن تداعي مي شه كه، اين شخص بجز اين موضوع به چيز ديگه اي فكر نمي كنه ؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)