سلام گلوريا جان،من واقعا دركت ميكنم.چون شوهر من هم همچنين حالتي داره يعني تمام آرزوها و اميالش رو اون ور ميبينه و منم باهاش صد در صد موافقم چون واقعا همين طور هست.
در جواب دوست عزيزم شادزي بگم كه اگه واقعي و منطقي در دل ماجرا به موضوع نگاه كني متوجه ميشي كه تو خيلي از رشته ها و تخصص ها ايران جاي پيشرفت نيست نه اينكه امكاناتش رو اصلا نداره اما اكثر اوقات جلوي پيشرفت رو ميگرن و اون موقع اس كه عرصه بر آدم تنگ ميشه و دلش ديگه تو اين كشور نيستو دلش ميخواد بره.
من فقط ازت ميخوام كه باهاش همفكر باشي و كاري كني كه بدونه دركش ميكني و همون طور كه baby عزيز گفت از روزي كه تصميم بگيريد تا روزي كه بخوايد بريد مدت طولاني طول ميكشه و تو اون مدت ميتوني سبك سنگين بكني.
موفق باشي.