با درود؛
پیش از راهنماییم به شما درباره دیدگاه تان به ان دختر،نخست روی سخنم با خود شماست که پسر خوبم،آیا مقدوات وضروریات تشکیل یک خانواده و پذیرفتن مسئولیت یک خانواده را دارید یا نه؟
اتمام آموختن هنری یا پایان تحصیلات،معتفیت یا اتمام سربازی،داشتن کار که خانه ای را اجاره کنید(اگر ندارید که احتمالش زیاد است) و خرج خوراک و پوشاک و نیازمندیهای یک خانوار را تأمین کنید؛همه و همه از یک سو و دانستن مهارتهای رفتاری،اطلاعات مربوز به جنس مذکر و مؤنث و نیز مشاوره ازدواج و آموزش مواردی در راستای ازدواجی نسبتاً و نه صددرصد موفق از آن جمله است.
مواردر که نخست گفتم با این سنی که شما دارید از پنج تا ده سال زمان می برد.پسر خوبم،دیدن و پسندیدن و گفتن به خانوادده اصلاً بهانه های خوبی برای ازدواج نیستند و در واقع پسری به سن شما اصلاً مناسب ازدواج نیست.
این امر را به بس از سی سالگی موکول کنید که در غیر این صورت نتیجه خوبی عایدتان نخواهد شد.
با بهره از مطالب فوق همین احساسا مالکیتی که نسبت به آن دختر دارید نیز به همان دلایل است.عزیز من،آن دختر در خانواده ای و با فضای فرهنگی بزرگ شده و ممکن است متفاوب از شما باشد.
شما نباید و نمی توانید انتظار تغییر رفتار را از او داشته باشید و مطمئناُ در اینده به مشکل برخواهید خورد.
شما باید در تعمامل با انسانها نخست به آنها در گام اول بعنوان یک انسان برخورد نمایید که علاقه ها،عادات،روشها و به طور کلی اندیشه هایی متفاوت از شما خواهند داشت.
به مشا سفارش م کنم همه مقالات مربوط به ازدواج یا خودشناسی را در این سایت بخوانید و با مشاوره با روانکاوان یا مشاوران مجی و زبردست فعلاً تا دستکم پنج سال دیگر از خیال ازدواج در آیید.
بدرود./








علاقه مندی ها (Bookmarks)