اگر از بــی نوایی به خــاک اندرم ............گـدایِ درِ اویـــم و ســـــــرورم
وگر جان شــــیرین بود تلخ کام ............... پس پرده جانـــی است شیرین ترم
جوانــی گذر کرد، یادش به خـیر ...............گــــذر کــــرد بر دل, بزد آذرم
دریغا نهـــالی که تا ســـبز بـود..................خنک سایه ای داشت بر پـیـــکرم
همه خرمــی بود جان و دلــــم........... همه آرزو بود ســر تا ســـــــرم
دریغا چه بی مهر بوده است عمـر ..................که بگذشـــــت چون نفحه خاورم
شمیم وفا، از گلـــی نشــــنوم.....................چو بر گِلســــتانِ جــــهان بنگرم
از ایـن روی, در باغ سر سبزِ دل.................. نـــــهـالِ امیدِ تو می پــــــروم
من آن دم خورم میــــوه آرزو...................که این جان به آن جان خود بسپرم
چو پروانه با شوق دیدار شـــــمع
خودم را بیندازم و بگــــــــذرم
حضرت استاد علامه طباطبائی قدس سره







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)