زندگی نامه بزرگان روان شناسی

[حسین پور]

ممنون ""انی"" عزیز....
من که عاشق نظرات ""فروید"" هستم....همه چیز به جنسیت ختم می شود..

فروید می گوید>>>>پس از مدتی فهمیدم از آن گروهی محسوب می شوم که به قول ""هبل"" مزاحم خواب جهان می شوند...

>>بلی فروید این گونه وضع خود را توجیه می کند و براستی هم از زمره اشخاصی بود که خواب دنیا را پریشان نمود. انانی که از خواب بیدار شده بودند...انانی که هنوز مایل به خواب خرگوشی بودند...انانی که در این گیرودار غفلت از خواب دیگران سودی می جستند به این مزاحم روی ترش نمودند...تحقیرش کردند...به استهزائش همداستان گشتند... چون در یک اقلیت """"مذهبی""" بودند. ناخردمندانه به طور کلی عقایدش را قابل بحث نشمردند... اخر چه؟؟؟؟ هیچ "فروید" پیروز شد...
نظر فروید درباره ""روح"":::زندگی اولیه:::
فروید می گوید>>>>زندگی بشر اولیه لبریز از حوادث هول انگیز و هراسناک است.
در زندگی ابتدایی بشرها....بی قانونی عمیقی حکم فرماست. نه اخلاق فردی وجود دارد و نه اخلاق اجتماعی. هیچ نوع همبستگی مابین انسان های اولیه نمی توان یافت... انها در مراحل گرسنگی و یا کاملا مواقع عادی...هم را .همچون حیوانی شکار کرده و می خوردند. به هنگام تحریک جنسی از هر ماده ای که دسترشان بود به عنوان جفت جنسی استفاده می می کردند.... زندگی مادی و روزمره انها با این نوع حوادث و رویدادها در کمال توحش سپری میگشت. اما بایستی دریابیم ایا ما بین این چنین افراد وحشی و ابتدایی...هماسان که معتقداتی اجتماعی و اخلاقی وجود نداشته ..معتقداتی غیر مادی و ماورای طبیعی هم نداشته اند یا تحت شرایطی به پندارها و اوهامی راجع به یک نیروی مافوق طبیعی و اسرار امیز معتقد بوده اند.؟؟؟
>>>در برابر این سوال می توان گفت نه بر انکه به نیروهای تسرار امیزی اعتقاد داشتند.. بلکه به وجود نیروی محرکی در بدن پی برده و به صورت کلی قایل به ""روح"" بودند..عواملی چند باعث این پندار مابین انسان اولیه می شده از جمله:رویا و خواب دیدن..

""فروید"" با کشف نمودن نهاد وحشی و حیوانی بشر....بسیاری از مسائل ناشناخته را باز نمود و راهی تازه در علم روان شناسی کشود....فروید همه چیز را با دید ""جنسیت"" می نگرد البته او در توضیح می گوید ::
منظورم از کلمه جنسیت همان ::انگیزه ای است که مولود فعالیت های بشری است. از عالی ترین نمودارهای ذوقی و هنری گرفته تا تمایلات تخریبی انسان و بلاخره آمیزش زن و مرد.

بر گرفته از کتاب اصول روان کاوی هاشم رضی