نیازمند کمک فوری

[Yes]

راستش دوست عزیز من اگه جای تو بودم، می شستم واقعا با خودم رو راست حساب کتاب میکردم که آیا:

1- این واقعا آرزوی اصلی من در بچگی بوده و 2- در تمام دوران زندگی، من با این آرزو بزرگ شدم و 3- هیچگاه در اون شک نکردم و 4- یقین دارم که هرگز نخواهم توانست فراموشش کنم و آیا 5- من واقعا شناخت کامل از پزشکی داشتم و یا اینکه آرزوی من در اصل چیز دیگری بود که من پزشکی رو مصداق تحقق اون میدونستم؟

اگر جوابت به هر 5 تا سوال بالا با قاطعیت مثبته، تنها دو راه داری :
1- اینکه به آرزوت تحقق ببخشی
2- اینکه با کار کردن روی خودت، جواب سوال 4 رو منفی بدی

حواست باشه که هر دوی این راهها سختی های خاص خودش رو داره و شاید نشه گفت واقعا کدومشون سخت تره؟
به نظر من چون قبلا راه اول رو امتحان کردی و نتیجه نداده، بیا یه مدتی راه دوم رو امتحان کن
یه چندتا پیشنهاد برای اینکه چه جوری راه دوم رو بری دارم:
1- اول از هر چیزی باید خودتو بشناسی و بعد 2- باید بفهمی که واقعا چه چیزایی تو پزشکی بوده که اونو به آرزو تبدیل کرده برات؟ (سعی کن جواب خیلی دقیقی به این سوال بدی و از جوابات یه لیست تهیه کن)
3- حالا بشین اون لیست رو برای تک تکش مصداقهایی غیر از پزشکی پیدا کن
مثلا : پرستیژ علمی -> من تو هر رشته ای اگر بتونم دکتری بگیرم و استاد دانشگاه بشم، پرستیژ علمی خیلی بالایی داره
مثلا : عشق لباس سفید پزشکی -> من توی رشته ی خودم هم کارهای آزمایشگاهی زیادی هست که باید همون لباس رو براش بپوشم و اگر وارد اون شاخه هاش بشم، به این آرزو میرسم
مثلا : نجات یه بیمار و دیدن لبخند و اشک شوق اطرافیان -> خوب دختر خوب، اگه یه پزشک یه نفرو درمان میکنه و باعث این احساس رضایت میشه، تحقیقات در رشته هایی مثل رشته شما که گاها به پیشرفت هایی در علم پزشکی منجر میشه که جون هزاران بیمار رو نجات میده و هر جای دنیا هر کسی که لبخند بزنه، این لبخند قبل از اینکه متعلق به اون پزشک باشه، متعلق به شماست
و هزاران مثال دیگه ...
و اما آخرین کاری که باید بکنی اینه که
4- بین این آرزوهات سبک سنگین کن و ببین کدوما برات مهم تره و با خوندن چه رشته هایی میشه اون مهم تراشون محقق بشه؟
و یا در واقع ببین با رشته فعلیت چندتا از اون خیلی مهماش غیر قابل دست یابین؟
آیا فعالیت جانبی ای در کنار تحصیلت میتونی بکنی که اون هایی که با رشته ی فعلیت غیر قابل دستیابین، بهشون برسی؟
مثلا: شرکت در دوره های آموزش کمکهای اولیه جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران

و در آخر من فکر میکنم واقعا رشتت خیلی از آرزوهایی که تو پزشکی دنبالش بودی رو میتونه به تو بده
یعنی خیلی خوش شانس بودی که رشتت اینقدر به پزشکی نزدیکه و خیلی از آرزوهاتو ارضا میکنه و نکته ای که به نظر من خیلی مهمه اینه که اگه واقعا بدونی پزشکی چیه دیگه آرزوش از سرت میپره
با اون 7 سال درس و کشیک و دوران طرح و سرو کله زدن با بیمارای بد حال و استرسش
تازه آخرشم میشی پزشک عمومی بی تجربه که باید بری کلاس (مثه کنکور) تا بتونی رزیدنتی قبول شی
خیالتو راحت کنم، با وجود این که دو سال پشت کنکور موندی، از کسایی که هم دورت بودن و همون سال اول پزشکی قبول شدن بازم یه سال زودتر دکتراتو میگیری (پزشکی عمومی دکتری حرفه ایه و معادل فوق لیسانس محسوب میشه نه دکتری) و زودتر میتونی خدمت کنی به کشورت و مردم
2 سال پشت کنکور + 4 سال لیسانس + 2 سال فوق + 4 سال دکتری = 12 سال
7 سال پزشکی عمومی + 2 سال طرح + 4 سال تخصص = 13 سال

و برگ برنده ای که شما داری اینه که تا این جای کار تو رشتت واقعا موفق بودی و به قول خودت حتی شاید در حد شاگرد اول و نمره هاتم که واقعا عالیه حالا هر قدر هم که بخوای انکارش کنی یا بگی به کمک معلم بوده، ولی خودتم میدونی که شما تو امتحان 17 شدی، نه معلمت


واقعا منتظرم نظرت رو راجع به حرفام بدونم
به امید پیروزی شما و به امید اینکه تونسته باشم امیدی در دل شما ایجاد کنم