آشتی با خود!

[سارا بانو]

سلام:

هم تالاری گرامی موضوع جالبی را مطرح کردید..خیلی وقت ها برای ما انسان ها از این موضوع ها پیش میاد که کاری انجام دادیم که شلید حتی از نظر دیگران خیلی بد نباشه ولی چون خودمون توقع همچین چیزی رو از خودمون نداریم دچار عذاب وجدان می شیم و مدام خودمون را سرزنش می کنیم و مدت این تفکر بسته به نوع عملی که انجام شده و یا میزان اسیبی که به دیگران وارد شده متفاوت هست....
من ادم های زیادی دیدم که مثلا از دل شکستن کسی یا ضربه به اون زدن فقط 2 روز ناراحت هستند و ادم هایی که حتی برای همان کار مشابه سالی ناراحت می مانند و خود را عذاب می دهند..
هرچند تمام دوستان انقدر رسا و زیبا به شما کمک کردند که ارسال من شاید بیشتر جنبه همدردی داشته باشد ولی چیزی که همیشه هست و همه ما در طول سالیان یاد گرفتیم این هست که روح همه ما یک لوح سفیدی هست که هر عمل بد به منزله یک لکه سیاه بر روی ان قرار می گیرد و همیشه توصیه شدیم که مواظب این لوح سفید باشیم..ولی ایا شما تصور می کنید تنها انسان روی زمین هستید که اشتباه به قول خودتان نابخشوده ای کرده اید..
خیلی از ماها که شاید الان داریم شما را راهنمایی می کنیم هم اشتباهات زیادی کردیم...حتی خود من!
ولی انسان جایزالخطاست و هیچ انسانی کامل نیست اگر بود هیچ وقت نیاز به موجود برتری را حس نمی کرد...
چه بسیار انسان هایی که حتی برای اشتباه خود جرات معذرت خواهی از خود را ندارند چه برسد به دیگری...
باز خوب است که شما حق الناسی بر گردنتان نیست و گناه پیش آمده متوجه خود شما بوده است....پس همین جای خوشبختی است...
شما توبه کرده اید ..از خدا طلب مغفرت کرده اید..
حتی او هم که خداست بازگشت ما را می پذیرد پس وای بر ما مردم که انقدر سخت همدیگر را می بخشیم و چه بسا سخت تر خودمان را.....
همین است که او را رحمان و رحیم می کند و مارا محتاج درگاهش....
دوست من مطمئن باش هرچند می فرمایید به نشانه ها اعتقاد دارید ولی مگر این نشانه ها باید چه باشد..
همین که سالم هستید..خانواده شما سالم هستند..دور شما هستند..حق الناس بر گردن ندارید و اگر به اطراف بنگرید هزاران چیز دیگر مگر خود نشانه بخشش نیستند؟
دوست من هر اتفاقی رخ داده شما باید خود را ببخشید...باید این کار را بکنید چون انسانی که خود را نبخشد چه بسا به خاطر همین دوست نداشتن خود ..خود را لایق مجازات هایی ببیند که حتی خواست خدا نبوده است..
شما خود را ببخشید ..از خدا بخواهید شما را ببخشد(که کردید) و شاکر باشید....

من باز هم معتقدم خوش به حالتان که برای بخشش تنها با وجدان خود رو در رو هستید...ببینید چه زحری می کشد ان کس که می داند اشتباه کرده ولی نه معذرت می خواهد و یا معذرت می خواهد و پذیرفته نمی شود...
شما خوشحال باشید که همین از لطف ان حق لایتناهی است....
با خودتان مهربان باشید..خط بطلان بر تمام دلنگرانی ها بکشید..هر روز شاکر باشید و بگویید خدایا من جبران می کنم...روح خود را به خاطر یک لکه سیاه ازار ندهید ..به فکر ملیون ها نقطه سفید نقش بسته بر لوح پاک روحتان باشید....

به امید روزی که همه جرات پوزش و بخشش هم از دیگران..هم خود..هم خدا داشته باشند.....

موفق باشید.