** انتخابت را عوض کن ! **

[THEN]

[align=justify]سلام

برای آفرینش و حضور من در این دنیا 2 مرحله وجود داره. یک: مرحله خلقت. وقتی که "او" من رو "هست" کرد. دو: زمانی که در سه ماهگی (مطمئن نیستم که عددش همین باشه) بارداری مادرم، روح به جسم دنیوی من اومده.

نمی شه گفت این دو "الزاما" هم زمان بوده یا نبوده اند. یعنی من نمی تونم منطقا بگم که همزمان بوده اند یا نه! ولی ته قلبم حس می کنم هم زمان نبوده اند، و من قبل از ورود به جسدم، به "عالم وجود" اومده بودم. هرچند با اتکا به این حس نمی تونم اثباتی رو بنا کنم.

به هرحال هم زمان بودن یا نبودن این دو مرحله اینجا اهمیت حیاتی نداره. چیزیکه به بحث ما مربوط می شه اینه که:

قبل از اینکه من "هست" بشم اصلا وجود نداشته ام که بخوام در مورد این هستی، یا نوع هست بودنم اختیار و انتخابی داشته باشم یا نداشته باشم. منظورم اینه که من وجود نداشتم که اولا بخوام انتخاب کنم که هستی پیدا کنم یا نه، و ثانیا بخوام انتخاب کنم که انسان بشم یا پلنگ.

یعنی در مورد مرحله اول آفرینشم اختیار و اراده ای نداشته ام. اما بعد از ورود من به این دنیا، یعنی بعد از وضع حمل مادرم، دیگه اختیار داشته ام. البته این اختیار هم محدوده. مثلا "قد" من تا حدودی ارثیه. یعنی خودم می تونستم با ورزش و تغذیه روی این قد تاثیر بگذارم، اما این تاثیر گذاری هم محدوده، و فکر نمی کنم هیچ وقت می تونستم خودم رو به 2 متر برسونم.

پس من هم به جبر معتقدم و هم به اختیار. و این دو رو مکمل هم می دونم.

در مواردی که در آفرینش من "جبر" رخ داده، این جبر برام چهره زشتی نداره. چون تصور نمی کنم که خودم می تونستم انتخاب بهتری از چیزی که هستم داشته باشم! مثال:

الف) گفتم که قبل از اینکه پرورنده من، من رو از خودش "هست" کنه من نمی تونستم اختیاری در گام نهادن به "هستی" داشته باشم.

در این مورد چون ایمان دارم که "وجود" زیباتر از "عدم" هست، و حتی خیلی زیباتر از اینکه درک و فهم من بهش رسیده باشه، بنابراین این "جبر" و عدم اختیار از شهد برام شیرین تره! (البته من هم توی زندگیم پیش اومده که یقه خالقم رو چسبیدم که اصلا تو به چه حقی من رو هست کردی!! ولی این حالت گذرا بوده).

ب) در مورد نوع هستی، و اینکه من اختیاری در انتخاب "انسان" "حیوان" "گیاه" و "جماد" نداشتم. حقیقتش یک نوع احساس احترام نسبت به این مسئله حس می کنم.

به هر حال اون باید "سیستم" یعنی کل کائنات رو خلق می کرد. به نظرم این بی ادبیه که بگم چرا منو "خرگوش" خلق نکردی؟ (هرچند خیلی وقتها آرزو کردم که خرگوش بودم و بار انسانیت به دوشم نبود. اما این حالت هم گذرا بوده). یا چرا من "سارا" هستم و "مریخ" نیستم، جای ما رو عوض کن! دندون اسب پیش کشی رو که نمی شمرن!

ج) در مورد شکل جسمم. قویا معتقدم که من نمی تونستم جسمی بهتر از این برای خودم بسازم!

فکر کنید چه بدبختی ای می شد اگه بعد از خلق روحم، می گفت: خوب سارا! من یه چیزی خلق کردم به نام زمین. می خوام تو رو بفرستم اونجا. تو برای زندگی در اونجا به جسد نیاز داری. برو یکی برای خودت بساز که بفرستمت توش! مطمئن باشید اگه حتی الگو هم به من می داد، معلوم نبود بتونم چیزی بسازم که حتی 1 دقیقه هم بتونم توش زندگی کنم. زود می مردم و تمام! پس در این مورد هم این جبر بسیار به نفع من تموم شده!

د) در مورد خانواده ای که درش به دنیا اومدم هم همین مسئله صادقه. چطور؟

خوب دقت کنید که من سالهاست که دارم در این دنیا زندگی می کنم. با خونواده ها و شخصیت های مختلفی آشنا هستم. آیا تضمینی وجود داره که من بتونم خانواده ای بهتر از آنچه درش زاده شدم تشکیل بدم؟ آیا اون خانواده ای که با این همه وسواس گزینش می کنم از خانواده فعلی من برام مفیدتر خواهد بود؟ البته در بدو امر به نظرمون می رسه که داریم انتخاب درستی انجام می دیم، اما بعد از مدتی می فهمیم که در خانواده فعلی هم که دیگه به اختیار 100% خودمون ساختیمش مشکلاتی هست. خوب حالا سوالم اینه که از کجا معلوم می شد که اگه خدا به انتخاب خودم می گذاشت که خانواده م رو انتخاب کنم، من انتخابی بهتر از این می کردم؟ من در این مورد هم به این جبر راضیم. و به خالقم "اطمینان" می کنم.

ی) اختیاری که به من داده شده هم جبرا صورت گرفته. اما من این "اختیار" ی که اجبارا به من داده شده رو تنها راه برای پر کردن "ظرف وجود" خودم می دونم.

پرنده ای رو در نظر بگیرید که جوجه ای رو به دنیا میاره (معادل با "هست" کردن)، و تغذیه ش می کنه (معادل با پروردن در وجود خودش:ربّ). بنابراین این جوجه پر در میاره، و اندازه بال هاش به حد مناسب می رسه. اما آیا این پرنده می تونه "پرواز" رو هم به جوجه ش بده؟ نه نمی تونه! این جوجه فقط یک راه برای رسیدن به مادرش (یعنی شبیه او شدن) داره، و اون اینه که به اختیار خودش بال هاش رو باز کنه، و "پرواز" کنه.

داستان خلقت من هم به همین شکله. او پتانسیل هایی رو در من قرار داد. اما آیا او می تونست من رو به حد نهایی انسانیت برسونه؟ نه! چرا؟ چون "حرکت" جزء ارزش های نهایی منه.(منظورم از حرکت، متعالی تر شدنه. یعنی شبیه تر شدن به "او". یعنی رسیدن به صفات او. البته تا جاییکه نهایت منه. وگرنه مثلا او خالق کائناته و من هرگز در این مورد به او نخواهم رسید.)

هرچه او من رو "حرکت" می داد در واقع من داشتم کار یک کایت رو انجام می دادم. نخی به من وصل بود و من حرکتی گرفته بودم.

پس او می بایست من رو بعنوان موجودی "مختار" در این سیستم قرار می داد تا مثل جوجه اون پرنده بال هایی که به من داده رو بکار بگیرم و به سمتش پرواز کنم. حالا اهمیت چندانی در این نیست که من دقیقا کجای این سیستم قرار گرفتم. مهم اینه که این سیستم برای "حرکت روح من" بهینه ست.

اگه نقص عضو داشته باشم یا نه، اگه پولدار باشم یا بی پول، اگه خانواده متدین یا فرهنگی داشته باشم، به هرحال وظیفه من اینه که با استفاده از قدرت هایی که در من نهاده شده (قدرت های من = فطرت، عقل، توانایی درک و شهود نشانه هایی که در کائنات گذاشته شده، و ... ) روحم رو رشد بدم تا به او شبیه تر بشم. و نقص عضو یا خانواده نامناسب یا ... فرصت این حرکت به سمت "او" رو از من نمی گیره.

چقدر حرف زدم! این به جای همه وقتهایی که گفتید ساکت باش اینجا سایت مشاوره ازدواجه!! :P

[/align]