صورت یا سیرت؟

[THEN]

[align=justify]Y.A.S عزیز

ممنون از توجهتون. ای کاش چیزهایی که نوشتید رو پاک نمی کردید. فکر می کنم مسائلی بودند که بهشون نیاز دارم.

گاهی ما فراموش می کنیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم و چرا می رویم. من حقیقتا خودم رو مدیون دوستی می دونم که بهم یادآوری کنه. و اصلا یکی از بندهای تعریف "دوست" برام همینه.

گاهی یک جمله شخصی رو نجات می ده.

در مورد قد که پرسیدید، این کاملا بستگی به سلیقه شخص داره. من و خواهرم رو براتون مثال می زنم. من 157 و خواهرم 158 ه. خواهر من آقایونی که بیش از 170 هستند رو نمی پسنده.

اما من همیشه خودم رو بلند تر از بقیه می بینم، دست خودم هم نیست! مثلا همین چند وقت پیش با دوستم صحبت می کردیم، نمی دونم چی شد که بین حرفهام به قدش اشاره کردم. اون هم اونقدر به مسئله گیر داد که فهمید من فکر می کنم قدم از اون بلند تره. بعد کشیدم جلو آینه قدی، و من تا 10 دقیقه نمی تونستم چشم از آینه بردارم!! چون کسیکه همیشه فکر می کردم تا پیشونی منه، حدود 10 سانت از من بلند تر بود!!!!

قبلا هم چند بار این جریان پیش اومده، مثلا دوستی که فکر می کردم "یک ذره" از من بلند تره، فهمیدم 168 ه!

و این مسئله در مورد آقایون خیلی بدتر می شه. من مردی که 185 باشه رو طبیعی می دونم، و کوتاه تر از اون به نظرم قد کوتاه میاد. مردی که 170 باشه رو صد درصد کوتاه تر از خودم می بینم.

البته الان یک مقدار این حس رو تعدیل کردم. یعنی این حس رو ریشه یابی کردم، و حالا با 180 هم می تونم کنار بیام.

شاید این ریشه یابی هم براتون جالب باشه:

بعد از کنکاش و مراقبه فراوان، بالاخره برام روشن شد که دلیل این حالتم (علاوه بر اینکه خودم رو بلندتر از آنچه هستم حس می کنم) اینه که دلم می خواد طرفم محکم و قابل اطمینان باشه. کسی که بشه بهش تکیه کرد. یک "مرد"، مثل کوهه! محکم، سربلند، و متین. این چیزیه که بهش می گم "قدرت".

و برای من این خصوصیات توام با قد بلند اون شخص بوده.

همونطور که گفتم این حالت رو تعدیل کردم اما چون درم ریشه داره هیچوقت کاملا بی خیالش نشدم، چون "ممکنه" نتونم طرفم رو کاملا تحسین کنم، و این ظلمه به اون شخصی که می خواد همسرم بشه.

این جواب سوالی که شما ازم پرسیدید. ولی این تاپیک کلا در مورد چهره بود.

نتیجه این تاپیک رو هم ننوشته بودم، و پست شما یادآوری خوبی بود.

خدمت همه دوستان عزیزم عرض کنم که در نهایت تصمیم گرفتم یک مقدار به خودم فرصت بدم، و از شناخت بیشتر و کامل تر امتناع نکنم. البته همونطور که فرشته مهربان سفارش کردند کاملا برای طرفم جا انداختم که نباید روی من حساب کنه. و صادقانه براش توضیح دادم که چه مشکلی وجود داره.

بعلاوه یک نکته دیگه رو هم در نظر داشتم و اون اینکه کلا هرکسی رو که برای ازدواج مطرح می شه، من شدیدا نسبت به چهره ش واکنش منفی نشون می دم. حتی یک مورد هم یادم نمیاد که به دلم نشسته باشه، حتی کسانیکه از نظر دیگران 20 بوده اند! در حالیکه در موارد عادی اصلا متوجه صورت افراد نمی شم!

خلاصه اینکه فکر کردم شاید زمان باعث بشه...

Y.A.S عزیز در این تاپیک اصلا در مورد سیرت صحبت نکردیم، فقط صحبت در مورد صورت بود. خواهش می کنم فکر نکنید که آدم ظاهر بینی هستم چون دلم نمی خواد در موردم اشتباه کنید. باور کنید اگه می خواستم براساس ظاهر اشخاص تصمیم بگیرم، و به باطنشون بی اهمیت بودم، تا این حد در مورد ازدواج سخت گیر نمی شدم. اما می دونم که ظاهر طرفم هم باید به دلم بشینه، چون می دونم همسرم انتظار داره در نظر من بهترین باشه، حتی از نظر صورت، نه فقط سیرت.

ani ، فرشته مهربان ، Y.A.S ، eferia ، digitalman ، keyvan ، BABY ، و صبا_2009 عزیزم، از اینکه در این مورد بهم کمک کردید، صمیمانه ازتون تشکر می کنم. همه توصیه هاتون رو در نظر دارم، و امیدوارم موفق بشم درست ترین تصمیم رو بگیرم.

[/align]