سلام

وقت حرف زدن با خدا لازم نیست همش نگران باشیم که از سر و وضعمون خوشش میاد یا نه ؟

اگه بی ادبی تو حرفامون باشه ، لازم نیست تا مدتها خودمون رو آزار بدیم که چرا اینو گفتم ؟......

چرا اینکارو کردم ؟...... یعنی به دل گرفته ؟......... نکنه ازم رنجیده باشه و دیگه باهام حرف نزنه ؟...........

وقتی با خدات حرف میزنی نمیخواد استرس داشته باشی و دستهات بلرزه که حالا چطوری بهش بگم ؟........

نکنه قبول نکنه و آبروم بره و سنگ رو یخ بشم ............. نکنه یه اشتباه کوچیک باعث بشه همیشه اونو مثل پتک

بزنه تو سرم و دیگه نتونم سرم رو بالا نگه دارم...........

نه نه ..........خدا اصلا" بنده اش رو اینجوری آزار نمیده ، وقت حرف زدن با خدا به جای استرس و اضطراب آرامش

بهمون هدیه میکنه ، با هر لباس و تیپ و قیافه ای با هر زبان و لهجه ای حتی اگه بی ادبی کنیم و جسارت ، آبرومون

رو نمیبره، باهامون قهر نمی کنه ، به حال خودمون رهامون نمی کنه ......

قبولمون داره و ما رو تو آغوشش می پذیره ، با مهربونی میگه بنده من نترس تا وقتی که با منی ، تا منو به یاد داری

تا برام شریک قرار ندادی ، تا نافرمانیمو نکنی ..........من با توام و تنهات نمیذارم .تو پیش من در امانی .........نترس