آرش خان
ما در ایران زندگی می کنیم . مهد دلیران و شیران . و هر یک از این دلیران وشیران در دامان زنی پرورش یافته اند به جهت آموزش و دستی بر سر رو کشیدن و در کنار خود زنی برای همراهی و تمجید و توجه و تشکر داشته اند .
این مردان دلیرو شیر دل و عارف هم از دامان همان زنان شجاع و یا عارف بلند شده اند . می بینید ؟! زنها کجا هستند ؟! در پستو هایی که در حصار اندیشه مرد ( بعضی از مردان ) زندگی می کنند و دیده نمی شوند چرا که نمی خواهید آنها را ببینید .
مرد نمی خواهد زن را ببیند . عرفای مشرق زمین هم نخواستند که ببینند و زنان آموخته اند که نیاز به تمجید و تشکر و دیده شدن ندارند . زن عارف کم در این جامعه نداریم که گمنام راه عرفان می پیماید بدون هیچ هیاهو یی .
مردان و زنانی که ادعای علم و معرفت و عرفان ندارد ولی راهشان را درست یافته اند شاید شاگردی و یا دم و دستگاهی هم نداشته باشند ولی افرادی خود را شاگردانشان می دانند که به آنها از روی شناخت و بصیرت ارادت پیدا کرده اند .
این بحث محدود به عرفان در این جامعه نمی شود
وضع شاخه های دیگر هم بسیار اسفبار است .انسانهای گمنام و ناشناخته . چرا که نمی خواهیم آنها راببینیم و بشنویم ، به هزار و یک دلیل حتی در جاهایی درک هم نشده اند زن و مرد هم ندارد (.
علاقه مندی ها (Bookmarks)