سلام
فکر نمی کردم این همه آدم مشکل من و داشته باشن!
قصه من شایدم ما!
دانشجو بودم.یه ترمه فارغ التحصیل شدم.سال آخر یه حس عجیبی نسبت به یکی از دوستام پیدا کردم که روز به روز داره بدتر میشه و او هم از من بدتر!خیلی بیشتر از اون چیزی که قابل تصوره دوستش دارم و حاضم همه زندگیمو بدم که او راحت و آروم باشه که متاسفانه نمیشه.تنها چیزی که آرومش میکنه بودن در کنار همدیگه است که اینم امکان پذیر نیست(چون من استان فارسیم و او شهرکردی)
یه جوری میشه گفت زندگیمون تعطیل شده!او داره ارشد میخونه!یعنی اسمش به دانشجوی ارشد ولی درس که نمیخونه و منم که قراره برای کنکور ارشد بخونم!دیگه زندگی برام بدون او مفهومی نداره.
سوال:این حس از نظر شرعی مشکل داره؟چی کا کنیم که بعدها پشیمون نشیم؟ممکنه برای زندگی آینده مون مشکلی پیش بیاد؟خواهش میکنم در صورت امکان جوابم رو بدید.
ممنونم
علاقه مندی ها (Bookmarks)