تا کجا

[اتنا]

فیلو سارای عزیز من برگشتم
راجع به سوال هات هم فکر کردم
نگرش شما اینه که خواستن توانستن ه من هم نظر شما رو صد در صد قبول دارم و اصولا نگرش من نسبت به زندگی جز این مطلب چیزی نیست . فیلو سارای عزیز من هم مثل شما معتقدم اگه مثبت فکر کنی و اگه به ارزوهات فکر کنی کائنات بهت کمک می کنند به ارزوهات برسی .
توی زندگی ام سعی کردم به چیزهایی که مد نظرم هست ( از نظر تحصیلی و از نظر مالی ) با استفاده از همین تلقین مثبت و با تکرار جمله من می توانم با هر سختی که شده به خواسته هایم برسم و تا حدی هم موفق بوده ام
اما مشکل من این نیست که من مثبت فکر نمی کنم یا من از توانایی هایم برای بهبود زندگی ام استفاده نمی کنم مشکل من برداشت غلطی هست که همسرم از رفتارهای من داره
همسرم می گه که ادم نباید برای حفظ زندگی اش تلاش کنه اگه دو نفر مدام دعواشون می شه باید از هم جدا شن البته همسرم خیلی دروغ می گه و گاهی اوقات تهدید می کنه اون از صداقت و پاکی من اطمینان صد در صد داره اون از خوبی خانواده من اطمینان صد در صد داره و می دونه خانواده من و من چه اعتقادات محکم ی داریم
ولی منو اذیت می کنه ( البته بگم بعضی وقت ها هم خوبه با من )
فیلیو سارای عزیز با من حرف بزن کمکم کن

[THEN]

[align=justify]آتنای عزیزم

برنامه ریزی کرده بودم که مفصل تر به تاپیکت بپردازم. اما مسئله یکی از بچه ها باعث شده به هم بریزم، طوریکه اگه الان منو ببینی برات مسلم می شه این شوهر منه که معتاد شده و دو ماهه خونه نیومده!

اینو به این خاطر گفتم که پیش خودت نگی ازش کمک خواستم و دریغ کرد! خیلی به فکرتم، اما مجبورم یک مقدار به روحم استراحت بدم.

تصمیم گرفتم هر چه می خواستم بگم رو در همین پست خلاصه کنم، هرچند شناختم ازت کامل نیست و بعضی حرفهام ممکنه نامربوط باشه. امیدوارم اگه جایی به خطا رفتم، ببخشی.

الف)) می دونی اولین شبی که تالار اومدی، چطور دیدمت؟ خلاق!

"آتنا" اسم پر طرفداریه. مطمئنم خیلی ها دلشون می خواست این نام کاربری رو داشته باشند. اما کسی به فکرش نرسیده بود کلاه "آ" رو برداره!

قدرت تو اینجاست: خلاقیت!

پس اگر راههایی که تا امروز طی کردی، تو رو به خواسته هات نرسوندن، راه دیگری خلق کن!

راه دیگری برای ایجاد محبت در قلب همسرت خلق کن! راه دیگری برای اینکه تحسینت کنه، خلق کن! راه دیگری برای اینکه احساس خوشبختی کنی خلق کن!

البته استفاده از دانش دیگران هم می تونه خلاقیت جدیدی در زندگیت باشه. ممکنه از راه اشتباهی کاری رو انجام بدی و نتیجه نگیری اما یک مشاور خبره راهی رو بهت یاد بده که تو رو به خواسته ت برسونه.

ب)) تفاوت نگرش من و تو در اینه که : من می گم "من"، تو می گی "شوهرم"، "خونواده شوهرم".

درسته که اگه خودت رو مسئول جایگاه فعلیت بدونی، دیگه نمی تونی برای خودت دلسوزی کنی و از دیگران دلشکسته باشی، اما حسن اینکار در اینه که همواره قدرت تغییر وضعیتت رو خواهی داشت.

تو نمی تونی چیزی که در دست شوهرته رو کنترل کنی، اما می تونی چیزی که در دست خودته رو کنترل کنی!

پس از هر مشکلی سهم خودت رو پیدا و برطرفش کن. مطمئن باش سهم طرف مقابلت هم به تدریج کوچک و کوچک تر می شه.

ج)) در جامعه ما، ذهن دخترها رو اینطور شکل می دن که ازدواج براشون آخر خوشبختیه!

دخترها خوشبختی رو در ازدواج جستجو می کنند! برای همینه که ناخودآگاه همه خوشبختی ها رو از همسرشون انتظار دارن.

به همسرشون وابسته می شن. و کم کم نگاه همسرشون بهشون تغییر می کنه!

بعد می گن شوهرم تغییر کرده، دیگه منو دوست نداره، عشقش حقیقی نبود و ... اما توجه نمی کنند که اول خودشون تغییر کردند!

درحالیکه همسر آدم با بقیه مردم فرقی نداره، اگر می خوای دوستت داشته باشه، باید اونقدر صفات انسانی رو در خودت تقویت کنی، که براش "تحسین برانگیز" باشی. و انسانی که منتظره شوهرش خوشبختی رو بهش هدیه کنه، به تدریج از صفات زیبا خالی می شه.

د)) یک اصل مهم در برقراری ارتباط سالم اینه که همیشه "فاصله" رو حفظ کنی. باید این فاصله رو برای هر کسی تشخیص بدی و نگهش داری. حتی همسرت.

همسرم می گه که ادم نباید برای حفظ زندگی اش تلاش کنه اگه دو نفر مدام دعواشون می شه باید از هم جدا شن

عزیزم دلم، تو باید طوری این زندگی رو تغییر بدی که دیگه دعواتون نشه!

آتنا جان "فرم مشاوره با مدیر" رو حتما ارسال کن. مطمئنم خیلی برات مفید واقع می شه.

http://www.hamdardi.com/fa_default.asp?RP=M_content.asp&P1N=ContentID&P1V= 441


من رو ببخش که بیش از این کاری از دستم برنمیاد.

دوستت دارم و بهترین ها رو برات آرزو می کنم. [/align]

[فرشته مهربان]

سلام تنای عزیز

اتنا جان به خوبی می تونم احساس کنم ، که در تفکر و ذهنت مهارتهایی که در تاپیک قبلیت بهت ارائه داده شده رو جا دادی ، اما در عملت زیاد نتونستی ، یعنی فکر می کنی سخته ، بخصوص خلاص کردن ذهنت از خانوده شوهرت . و انتظار داری که تا یه رفتار و مهارتی را در پیش گرفتی زود همه چیز عوض بشه ،

عزیزم باید صبر داشته باشی . یک بنا رج رج بالا میره تا تبدی به یک ساختمون میشه ، پس باید گام به گام تلاش کنی .

همانطور که در تاپیک قبلیت هم گفتم ، این همه رو شوهرت زوم نکن .
یه مدتی خودت رو از درگیر شدن به رفتار شوهر دور کن ، و در پی تغییر در خودت باش اونم به خاطر خودت و سلامت روح و روان و رفتارت .

برای همین سعی کن از این لحظه به بعد ، به جای فکر کردن به کارای اون ، فقط به این فکر کنی که خودت در همه شرایط بهترین رفتار رو داشته باشی حتی اگه شوهرت قدر ندونست ، و یا نبینه که تغییر کردی ، دنبال این نباش که اون ببینه .
مهم اینه که خودت قبول داشته باشی تغییرات مثبت خودت رو ، چون اول از همه به خاطر خودت خودت رو تغییر بده ، از اینی که هستی ، به بهترین شکلی که می تونی باشی . تا آنجا که خودت از خودت احساس رضایت کنی .
بعد هم شوهرت رو همینطوری که هست پذیرا باش و دوستش داشته باش ، بذار اون قهر کنه ، تو قهر نکن ، اما گیر هم نده که باهات حرف بزنه و.... از قهر خارج بشه ، به حال خودش بزارش ، بهش بگو فقط اونجاهایی که لازمه جوابمو بدی یا هماهنگی با هم داشته باشیم ، چون شاید حرف زدن اذیتت می کنه ، جوابمو بنویس .

گاهی تو براش نامه بنویس و در اون از بودن در کنار او احساس رضایت کن و بگو فقط نگران اونی، نگران اینکه با این قهر ها اذیت میشه ....
بعد روحت رو از درگیر شدن با قهر های اون آزاد کن و خودت باش ، شاد و سر حال صبور و با نشاط و شیک و تمیز و با لبخند و کد بانو ، و آراسته و مهربان و دوست داشتنی ..... انگار نه انگار از شوهرت و قهرها و وضعیتش ناراحتی و...

اینجوری هم آرام میشی هم نگرشت تغییر می کنه ، هم مطمئنم در او معجزه می کنه ، منتها تو نباید با نیت ایجاد تغییر در او در خودت تغییر ایجاد کنی بلکه محورت واقعاً رشد خودت باشه