نت برداری از همدردی

[keyvan]

به خیلی ها می گوییم حرکت کن، تدبیر کن، دست و پا بزن.....
به بعضی ها هم باید بگوییم. لختی آرام.

لختی استراحت....
گاهی نتیجه تند دویدن فقط کفش پاره کردن هست.

گاهی ذهن از فعالیت های تکراری دچار فرسایش می شه، مخصوصا اگر در دور باطلی افتاده باشه.

این هم یک توصیه

به خودت ، به ذهنت و ...، یه مدت بیشتری استراحت بده....
سعی نکن بخواهی همه چیز را عوض کنی.
زندگی را فقط مبارزه در نظر نگیر، اگر هم در نظر می گیری، به استراحت هایی که در بینش نیاز داری هم بیندیش.

اگر هزاران نفر من را آدم موفقی ندانند من این احساس را دارم که فارق از مسائل حاشیه ای من به تنهایی فرد موفقی هستم و بیش از آنچه که دیگران فکر می کنند به توانایی های خودم افتخار می کنم و می بالم چرا که از میزان توانایی های خود آگاهم . خودم را می شناسم . علائق خود را می شناسم و.....

من ترس و وحشت از قضاوتهای مردم را سالیان سال است که دور ریخته ام . من حتی زمانی هم که اشتباه می کنم سرم را بالا می گیرم و می گویم اشتباه کردم از جایی دیگر راهی دیگر را امتحان می کنم . شکست برای من به منزله ی زانوی غم به بغل گرفتن . نشستن و از پا افتادن نیست . حرکت و حرکت و حرکت . ایستایی را دوست ندارم حس گندیدن به من دست می دهد . افراد زیادی صد راه من بوده اند و می خواستند مرا به گندیدن تشویق کنند و روحیه ام را از من بگیرند اما من از همه عبور کرده ام و همین هم باعث خشم و عصبانیت آنها شده و....

[مدیرهمدردی]

سلام به همه دوستان گرم و صمیمی خانه ی پر مهر همدردی

یه مثال می زنم و سوالم رو می پرسم !:rolleyes:

گوشی موبایلها رو دیدیت یه موقع اگر فراموش یا غفلت کنی و شارژش نکنی گاهی سر به زنگا چه جور خاموش می شه و گویی هیچ خاصیتی نداره !
ما آدم ها هم همین طور نیاز به شارژر داریم !
تقریبا باید هرروز به این نکته توجه داشته باشیم !
چه بسا ,اگر غفلت کنیم و بی توجه باشیم ممکنه کار به اینجا ختم بشه

پس سوالم از شما اینه :
شارژر شما چیه !؟
شما هرروز به طور مرتب خودتون رو شارژ می کنید ؟!
این شارژر درونی یا بیرونی؟!
توسط شخص خودتون انجام می شه یا دیگری؟!
ایامتوجه هشدارهایی که داده می شود :"باتری ضعیف هست" می شوید یانه ؟!
لطفا دوستان مثال های عملی و عینی ارائه بدهند!

ببینم تو دوست من چگونه خودت رو شارژ میکنی؟؟؟

!!!

http://www.hamdardi.net/thread-10033-post-96421.html#pid96421

[بالهای صداقت]

عزیزم این طبیعی است که شما تمایلات و توجهاتتان بیشتر به سمت دختر خودتان معطوف باشد و این آقا هم توجه و تمایلاتش معطوف فرزند خودش باشد . شما چرا فکر می کنید دخترتان بیچاره است ؟! اگر منظور شما مظلومیت و بی گناهی دخترتان است که می پذیرم به همان اندازه فرزند همسرتان مظلوم و بی گناه است . شما در روابط طولانی مدت با فرزند همسرتان دچار اشکال هستید محال است که شما از کل توانایی ها و مثبت اندیشی و رفتار مناسب در مورد فرزند دختر همسرتان استفاده کنید و ایشان دیوار و حصار دور خودشان بکشند . شما عملکردتان اشکال دارد و یک دست نیست . شما بین دو دختر فرق می گذارید و مطمئن باشید که آنچنان محسوس است که همسرتان و دخترش این را متوجه می شوند و بعد باور درونی خودتان و همسرتان . شما و همسرتان هر دو حالت حس مالکیت در مورد فرزندان خود دارید در حالی که باید در این حس تملک یکدیگر را شریک می کردید . آیا امتحان کرده اید که از واژه ی دخترانمان استفاده کنید ؟!

عزیزم من ، همسرم یک دختر دارد و من هم دو فرزند که خودم به دنیا آوردمشان و دختری که در 13 سالگی اش به فرزندی قبول کرده ام . شاید سه سال اول زندگی ما به این شکل گذشت که من همه جا عنوان می کردم چهار فرزند دارم و ... به طور کلی از واژه ی بچه هایمان استفاده می کردم ولی همسرم به دلیل اینکه همین یک فرزند را داشت یک حس مالکیت غریب داشت و دائم از واژه دخترم و دخترت و پسرت و ... استفاده می کردو یا وقتی کسی از وی سئوال می کرد چند فرزند داری ؟ تفکیک می کرد و توضیح می داد و ....
ولی من در طی سه سال اول زندگی ام کوتاه نیامدم اگر گفت دخترت توضیح دادم که دختر وی دختر من است و دخترهای من هم دخترهای وی می باشد و اگر برای خرید بیرون می رفتم و می خواستم لباس برایشان کادو بخریم به فروشنده توضیح می دادم که سه دختر سه قلو داریم و تنها رنگ لباسهایشان با هم متفاوت بود . من با این کار به همسرم نشان می دادم همان که برای فرزند ان خود می پسندم برای فرزند وی هم همان را می پسندم و تا امروز که به باورهای لازم رسیده و مقاومت نمی کند و اجناس خریداری شده برای هر یک از آنها جداگانه و بر اساس نوع سلایق بچه ها می باشد . سه سال اول سخت بود ولی پشتکار من و یک دست بودن رفتارم شوهرم را به باورهای لازم رساند و امروز من امین تر ین فرد برای تصمیم گیری در مورد هر چهار فرزندمان هستم و بچه های من هم به وی بابا می گویند من به همسرم توضیح داده ام زمانی که من می توانم دختری را که نه پدرش را دوست دارم و نه مادرش را می شناسم تا این اندازه دوست دارم که همه ی قلبم در اثر فکر کردن به وی فشرده می شود و غرق شادی می شوم زمانی که هیکل نازنینش را در بر انداز می کنم و بچه ها ی وی ( نوه هایم از دختر خوانده ام که دو قلو هستند) را بی نهایت دوست دارم چطور می توانم دختری را که پدرش تو هستی که عاشقانه ستایش می کنم دوست نداشته باشم و....
عزیزم این پروژه دراز مدت است ولی موفقیت آمیز خواهد بود کافی است دقتهای لازم را داشته باشی . محال است که همسرم به عنوان مردو پدر در خانواده حرفی بزند و من نظر وی را نادیده بگیرم و در مقابل بچه ها را تائید کنم حتی اگر واقعا حق با بچه ها باشد اینکار را نخواهم کرد در اختلافاتشان حتی اگر لب و لوچه ی بچه ها آویزان بشود دخالت نمی کنم . آنها خودشان اختلافاتشان را حل می کنند و لحظه های خوش خوبی را با هم در خلوتهای دو و سه و چهار و... نفره می گذرانند . در اوائل مجبور بودم گاهی تذکراتی به هر یک در خلوت بدهم ولی امروز همه چیز روی تین است و اگر در یک محفل شرکت کنیم هیچ کس متوجه نمی شود که داستان بچه ها چگونه است و همه ما را خانواده پر جمعیتی می دانند حتی با اینکه من جوانتر از آن هستم که نوه داشته باشم کسی کنجکاوی نمی کند

[ساقی]

مدر همدری نوشته:

سلام دوستان
در مهارتهای ارتباطی یک چیزی که از موانع ارتباط محسوب میشه و به ارتباط ما آسیب می رسونه قضاوت هست...
باید یاد بگیریم کمتر قضاوت کنیم... قضاوت یک عنصر ارزشی داره....، و ما معمولا از روی ارزش خودمون این قضاوت را انجام می دهیم....
ثانیا در قضاوت این نکته نهفته است که من بیشتر می فهمم.... ( چون برای قضاوت باید نسبت به موضوع حاکم بود)
و.....
لذا طعنه، تحقیر، انتقاد، قضاوت، توصیه ، راهنمایی، تهدید و ... همه می تواند رابطه ما را با دیگران خدشه دار کند.
تبصره: ممکن است در جایگاه تخصصی یک نفر از شما نظر ، توصیه ، راهنمایی یا ....، بخواهد که چون خودش اجازه داده است، می توانید به او کمک کنید.

http://www.hamdardi.net/thread-720-post-7142.html#pid7142

[ساقی]

yaserدر قسمت چگونه دخترخانمها در همسریابی نقشی غیرمنفعل داشته باشند؟ نوشته :
با سلام خدمت no1 و دیگر خواهران ارجمند اگر قبول کنید من به عنوان یک مرد از دریچه مقابل شما نظرم را بگویم .
مقدمه :من با شناختی که از طیف اقایان پیدا کردم به نظر من آنها به 3 دسته کلی تقسیم می شوند
1)مردانی که در انتخاب همسر اولویت اول را به ظاهر میدهند وبعد از آن اگر طرف خیلی خوشگل باشد بی خیال اولویت های بعدی می شوند.
واگر در ظاهر دختر کمی دو دل باشند به کند و کاو در داشته های دختر می پردازند تا با کمالاتی مثل گذشت و ....وپدر پولدارو.....آینده ای سرا پا مادی را برای خود تضمین کنند (که البته بدا به حال آن زیبا رویان)).

2)دسته دوم مردانی هستند که به مساوات ظاهر .وضع مادی وکمالات دختر را هم جویا میشوند((که باید با احتیاط اولویت بندی او را بر رسی کرد بعد جواب داد ))

3)و اما این دسته که اولویت اول را به کمالات دختر می دهند و مابقی مقولات را بهایی نمی دهند ((که در مورد این گروه باید او را کاملا با عواقب تصمیمش اگاه کنیم تا بعدا پشیمان نشود))
حال در مورد دختران معمولا دخترهایی که از نظر زیبایی زبانزد عام و خاص هستند بیشتر نصیب ..... می شوند برای همین دقدقه کمبود خواستگار ندارند ولی دقدقه تمییز عاشق از ........ را دارند
دسته دوم انهایی که از نظر ظاهر در حد متوسط رتبه بندی میشوند که این دسته معمولا میتوانند ((ابتکار عمل را در دست گیرند و با بهره گیری از توکل و کمک نزدیکان)) آینده خوبی را برای خود رقم بزنند .

و اما دسته سوم که از نظر ظاهر بهره کمتری برده اند و بیشتر مصداق سوال بالا قرار میگیرند
در مورد این گروه چون از این لحاظ که گروه اول و دوم اقایان به سراغشان نمی آیند از یک طرف شانس آورده اند که مورد سوء استفاده قرار نمی گیرند واز طرف دیگر با کمبود خواستگار مواجه هستند که یا باید از نظر کمالات وهنرهای دستی و مادی به حدی برسند که دسته دوم اقایان را جذب کنند و یا اینکه با توکل به خدا و گشت و گذار زیاد در جامعه بتوانند از دسته سوم اقایان با کسی شنا شوند و موجبات ازدواج را فراهم آورند

http://www.hamdardi.net/thread-1237-post-11205.html#pid11205

[پريوش]

108 در قسمت ارامش و كمال انسان نوشته

حدیث شریف عنوان بصری :

مرحوم عارف کامل علامه قاضی (ره) شاگردان خود را بدون التزام به این حدیث نمی پذیرفتند .

براي‌ گذشتن‌ از نفس‌ امّاره‌، و خواهشهاي‌ مادّي‌ و طبعي‌ و شهوي‌ و غضبي‌ كه‌ غالباً از كينه‌ و حرص‌ و شهوت‌ و غضب‌ و زياده‌ روي‌ در تلذّذات‌ بر مي‌خيزد، روايت‌ عنوان‌ بصري‌ را دستور ميدادند به‌ شاگردان‌ و تلامذه‌ و مريدان‌ سير و سلوك‌ إلَي‌ الله‌ تا آنرا بنويسند و بدان‌ عمل‌ كنند. يعني‌ يك‌ دستور اساسي‌ و مهمّ، عمل‌ طبق‌ مضمون‌ اين‌ روايت‌ بود. و علاوه‌ بر اين‌ ميفرموده‌اند بايد آنرا در جيب‌ خود داشته‌ باشند و هفته‌اي‌ يكي‌ دوبار آنرا مطالعه‌ نمايند.

اين‌ روايت‌، بسيار مهمّ است‌ و حاوي‌ مطالب‌ جامعي‌ در بيان‌ كيفيّت‌ معاشرت‌ و خلوت‌، و كيفيّت‌ و مقدار غذا، و كيفيّت‌ تحصيل‌ علم‌، و كيفيّت‌ حِلم‌ و مقدار شكيبائي‌ و بردباري‌ و تحمّل‌ شدائد در برابر گفتار هرزه‌گويان‌، و بالاخره‌ مقام‌ عبوديّت‌، و تسليم‌، و رضا، و وصول‌ به‌ أعلي‌ ذِروة‌ عرفان‌ و قلّة‌ توحيد است‌. فلهذا شاگردان‌ خود را بدون‌ التزام‌ به‌ مضمون‌ اين‌ روايت‌ نمي‌پذيرفته‌اند.

شيخ‌ شمس‌ الدّين‌ محمّد بن‌ مكّيّ (شهيد اوّل‌) گفت‌: من‌ نقل‌ ميكنم‌ از خطّ شيخ‌ احمد فراهاني‌ رحمه‌ الله‌ از عُنوان‌ بصري‌؛ و وي‌ پيرمردي‌ فرتوت‌ بود كه‌ از عمرش‌ نود و چهار سال‌ سپري‌ مي‌گشت‌.

او گفت‌: حال‌ من‌ اينطور بود كه‌ به‌ نزد مالك‌ بن‌ أنس‌ رفت‌ و آمد داشتم‌. چون‌ جعفر صادق‌ عليه‌ السّلام‌ به‌ مدينه‌ آمد، من‌ به‌ نزد او رفت‌ و آمد كردم‌، و دوست‌ داشتم‌ همانطوريكه‌ از مالك‌ تحصيل‌ علم‌ كرده‌ام‌، از او نيز تحصيل‌ علم‌ نمايم‌.

پس‌ روزي‌ آنحضرت‌ به‌ من‌ گفت‌: من‌ مردي‌ هستم‌ مورد طلب‌ دستگاه‌ حكومتي‌ (آزاد نيستم‌ و وقتم‌ در اختيار خودم‌ نيست‌، و جاسوسان‌ و مفتّشان‌ مرا مورد نظر و تحت‌ مراقبه‌ دارند.) و علاوه‌ بر اين‌، من‌ در هر ساعت‌ از ساعات‌ شبانه‌ روز، أوراد و اذكاري‌ دارم‌ كه‌ بدانها مشغولم‌. تو مرا از وِردم‌ و ذِكرم‌ باز مدار! و علومت‌ را كه‌ ميخواهي‌، از مالك‌ بگير و در نزد او رفت‌ و آمد داشته‌ باش‌، همچنانكه‌ سابقاً حالت‌ اينطور بود كه‌ به‌ سوي‌ وي‌ رفت‌ و آمد داشتي‌.

پس‌ من‌ از اين‌ جريان‌ غمگين‌ گشتم‌ و از نزد وي‌ بيرون‌ شدم‌، و با خود گفتم‌: اگر حضرت‌ در من‌ مقدار خيري‌ جزئي‌ را هم‌ تفرّس‌ مي‌نمود، هر آينه‌ مرا از رفت‌ و آمد به‌ سوي‌ خودش‌، و تحصيل‌ علم‌ از محضرش‌ منع‌ و طرد نمي‌كرد.

پس‌ داخل‌ مسجد رسول‌ الله‌ صلّي‌ الله‌ عليه‌ و ا´له‌ شدم‌ و بر آنحضرت‌ سلام‌ كردم‌. سپس‌ فرداي‌ آن‌ روز به‌ سوي‌ روضه‌ برگشتم‌ و در آنجا دو ركعت‌ نماز گزاردم‌ و عرض‌ كردم‌: اي‌ خدا! اي‌ خدا! من‌ از تو ميخواهم‌ تا قلب‌ جعفر را به‌ من‌ متمايل‌ فرمائي‌، و از علمش‌ به‌ مقداري‌ روزي‌ من‌ نمائي‌ تا بتوانم‌ بدان‌، به‌ سوي‌ راه‌ مستقيم‌ و استوارت‌ راه‌ يابم‌!و با حال‌ اندوه‌ و غصّه‌ به‌ خانه‌ام‌ باز گشتم‌؛ و بجهت‌ آنكه‌ دلم‌ از محبّت‌ جعفر اشراب‌ گرديده‌ بود، ديگر نزد مالك‌ بن‌ أنس‌ نرفتم‌. بنابراين‌ از منزلم‌ خارج‌ نشدم‌ مگر براي‌ نماز واجب‌ (كه‌ بايد در مسجد با امام‌ جماعت‌ بجاي‌ آورم‌) تا به‌ جائيكه‌ صبرم‌ تمام‌ شد.

در اينحال‌ كه‌ سينه‌ام‌ گرفته‌ بود و حوصله‌ام‌ به‌ پايان‌ رسيده‌ بود نعلَين‌ خود را پوشيدم‌ و رداي‌ خود را بر دوش‌ افكندم‌ و قصد زيارت‌ و ديدار جعفر را كردم‌؛ و اين‌ هنگامي‌ بود كه‌ نماز عصر را بجا آورده‌ بودم‌

پس‌ چون‌ به‌ درِ خانة‌ حضرت‌ رسيدم‌، اذن‌ دخول‌ خواستم‌ براي‌ زيارت‌ و ديدار حضرت‌. در اينحال‌ خادمي‌ از حضرت‌ بيرون‌ آمد و گفت‌: چه‌ حاجت‌ داري‌؟! گفتم‌: سلام‌ كنم‌ بر شريف‌.

خادم‌ گفت‌: او در محلّ نماز خويش‌ به‌ نماز ايستاده‌ است‌. پس‌ من‌ مقابل‌ درِ منزل‌ حضرت‌ نشستم‌. در اينحال‌ فقط‌ به‌ مقدار مختصري‌ درنگ‌ نمودم‌ كه‌ خادمي‌ آمد و گفت‌: به‌ درون‌ بيا تو بر بركت‌ خداوندي‌ (كه‌ به‌ تو عنايت‌ كند). من‌ داخل‌ شدم‌ و بر حضرت‌ سلام‌ نمودم‌. حضرت‌ سلام‌ مرا پاسخ‌ گفتند و فرمودند: بنشين‌! خداوندت‌ بيامرزد! پس‌ من‌ نشستم‌، و حضرت‌ قدري‌ به‌ حال‌ تفكّر سر به‌ زير انداختند و سپس‌ سر خود را بلند نمودند و گفتند: كنيه‌ات‌ چيست‌؟! گفتم‌: أبوعبدالله‌ (پدر بندة‌ خدا)!

حضرت‌ گفتند: خداوند كنيه‌ات‌ را ثابت‌ گرداند و تو را موفّق‌ بدارد اي‌ أبوعبدالله‌! حاجتت‌ چيست‌؟!

من‌ در اين‌ لحظه‌ با خود گفتم‌: اگر براي‌ من‌ از اين‌ ديدار و سلامي‌ كه‌ بر حضرت‌ كردم‌ غير از همين‌ دعاي‌ حضرت‌ هيچ‌ چيز دگري‌ نباشد، هرآينه‌ بسيار است‌. سپس‌ حضرت‌ سر خود را بلند نمود و گفت‌: چه‌ ميخواهي‌؟! عرض‌ كردم‌: از خداوند مسألت‌ نمودم‌ تا دلت‌ را بر من‌ منعطف‌ فرمايد، و از علمت‌ به‌ من‌ روزي‌ كند. و از خداوند اميد دارم‌ كه‌ آنچه‌ را كه‌ دربارة‌ حضرت‌ شريف‌ تو درخواست‌ نموده‌ام‌ به‌ من‌ عنايت‌ نمايد. حضرت‌ فرمود: اي‌ أبا عبدالله‌! علم‌ به‌ آموختن‌ نيست‌. علم‌ فقط‌ نوري‌ است‌ كه‌ در دل‌ كسي‌ كه‌ خداوند تبارك‌ و تعالي‌ ارادة‌ هدايت‌ او را نموده‌ است‌ واقع‌ ميشود. پس‌ اگر علم‌ ميخواهي‌، بايد در اوّلين‌ مرحله‌ در نزد خودت‌ حقيقت‌ عبوديّت‌ را بطلبي‌؛ و بواسطة‌ عمل‌ كردن‌ به‌ علم‌، طالب‌ علم‌ باشي‌؛ و از خداوند بپرسي‌ و استفهام‌ نمائي‌ تا خدايت‌ ترا جواب‌ دهد و بفهماند. گفتم‌: اي‌ شريف‌! گفت‌: بگو: اي‌ پدر بندة‌ خدا ( أبا عبدالله‌ )! گفتم‌: اي‌ أبا عبدالله‌! حقيقت‌ عبوديّت‌ كدام‌ است‌؟ گفت‌: سه‌ چيز است‌:

1-اينكه‌ بندة‌ خدا براي‌ خودش‌ دربارة‌ آنچه‌ را كه‌ خدا به‌ وي‌ سپرده‌ است‌ مِلكيّتي‌ نبيند؛ چرا كه‌ بندگان‌ داراي‌ مِلك‌ نمي‌باشند، همة‌ اموال‌ را مال‌ خدا مي‌بينند، و در آنجائيكه‌ خداوند ايشان‌ را امر نموده‌ است‌ كه‌ بنهند، ميگذارند؛

2- و اينكه‌ بندة‌ خدا براي‌ خودش‌ مصلحت‌ انديشي‌ و تدبير نكند؛

3-و تمام‌ مشغوليّاتش‌ در آن‌ منحصر شود كه‌ خداوند او را بدان‌ امر نموده‌ است‌ و يا از آن‌ نهي‌ فرموده‌ است‌.

بنابراين‌، اگر بندة‌ خدا براي‌ خودش‌ مِلكيّتي‌ را در آنچه‌ كه‌ خدا به‌ او سپرده‌ است‌ نبيند، انفاق‌ نمودن‌ در آنچه‌ خداوند تعالي‌ بدان‌ امر كرده‌ است‌ بر او آسان‌ مي‌شود. و چون‌ بندة‌ خدا تدبير امور خود را به‌ مُدبّرش‌ بسپارد، مصائب‌ و مشكلات‌ دنيا بر وي‌ آسان‌ ميگردد. و زماني‌ كه‌ اشتغال‌ ورزد به‌ آنچه‌ را كه‌ خداوند به‌ وي‌ امر كرده‌ و نهي‌ نموده‌ است‌، ديگر فراغتي‌ از آن‌ دو امر نمي‌يابد تا مجال‌ و فرصتي‌ براي‌ خودنمائي‌ و فخريّه‌ نمودن‌ با مردم‌ پيدا نمايد. پس‌ چون‌ خداوند، بندة‌ خود را به‌ اين‌ سه‌ چيز گرامي‌ بدارد، دنيا و ابليس‌ و خلائق‌ بر وي‌ سهل‌ و آسان‌ ميگردد؛ و دنبال‌ دنيا به‌ جهت‌ زياده‌اندوزي‌ و فخريّه‌ و مباهات‌ با مردم‌ نميرود، و آنچه‌ را كه‌ از جاه‌ و جلال‌ و منصب‌ و مال‌ در دست‌ مردم‌ مي‌نگرد، آنها را به‌ جهت‌ عزّت‌ و علوّ درجة‌ خويشتن‌ طلب‌ نمي‌نمايد، و روزهاي‌ خود را به‌ بطالت‌ و بيهوده‌ رها نمي‌كند.

و اينست‌ اوّلين‌ پلّه‌ از نردبان‌ تقوي‌. خداوند تبارك‌ و تعالي‌ ميفرمايد:

آن‌ سراي‌ آخرت‌ را ما قرار ميدهيم‌ براي‌ كسانيكه‌ در زمين‌ ارادة‌ بلندمنشي‌ ندارند، و دنبال‌ فَساد نمي‌گردند؛ و تمام‌ مراتبِ پيروزي‌ و سعادت‌ در پايان‌ كار، انحصاراً براي‌ مردمان‌ با تقوي‌ است‌.

گفتم‌: اي‌ أباعبدالله‌! به‌ من‌ سفارش‌ و توصيه‌اي‌ فرما!

گفت‌: من‌ تو را به‌ نُه‌ چيز وصيّت‌ و سفارش‌ مي‌نمايم‌؛ زيرا كه‌ آنها سفارش‌ و وصيّت‌ من‌ است‌ به‌ اراده‌ كنندگان‌ و پويندگان‌ راه‌ خداوند تعالي‌. و از خداوند مسألت‌ مي‌نمايم‌ تا ترا در عمل‌ به‌ آنها توفيق‌ مرحمت‌ فرمايد.

سه‌ تا از آن‌ نُه‌ امر دربارة‌ تربيت‌ و تأديب‌ نفس‌ است‌، و سه‌ تا از آنها در بارة‌ حلم‌ و بردباري‌ است‌، و سه‌ تا از آنها دربارة‌ علم‌ و دانش‌ است‌. پس‌ اي‌ عنوان‌ آنها را به‌ خاطرت‌ بسپار، و مبادا در عمل‌ به‌ آنها از تو سستي‌ و تكاهل‌ سر زند! عنوان‌ گفت‌: من‌ دلم‌ و انديشه‌ام‌ را فارغ‌ و خالي‌ نمودم‌ تا آنچه‌ را كه‌ حضرت‌ ميفرمايد بگيرم‌ و اخذ كنم‌ و بدان‌ عمل‌ نمايم‌. پس‌ حضرت‌ فرمود:

>امّا آن‌ چيزهائي‌ كه‌ راجع‌ به‌ تأديب‌ نفس‌ است‌ آنكه‌: 1) مبادا چيزي‌ را بخوري‌ كه‌ بدان‌ اشتها نداري‌، چرا كه‌ در انسان‌ ايجاد حماقت‌ و ناداني‌ ميكند؛2) و چيزي‌ مخور مگر آنگاه‌ كه‌ گرسنه‌ باشي‌؛ و چون‌ خواستي‌ چيزي‌ بخوري‌ از حلال‌ بخور و نام‌ خدا را ببر و به‌ خاطر آور حديث‌ رسول‌ اكرم‌ صلّي‌ الله‌ عليه‌ و آله‌ را كه‌ فرمود:

هيچوقت‌ آدمي‌ ظرفي‌ را بدتر از شكمش‌ پر نكرده‌ است‌. بناءً عليهذا اگر بقدري‌ گرسنه‌ شد كه‌ ناچار از تناول‌ غذا گرديد،3) پس‌ به‌ مقدار ثُلث‌ شكم‌ خود را براي‌ طعامش‌ بگذارد، و ثلث‌ آنرا براي‌ آبش‌، و ثلث‌ آنرا براي‌ نفَسش‌

>و امّا آن‌ سه‌ چيزي‌ كه‌ راجع‌ به‌ بردباري‌ و صبر است‌: 1) پس‌ كسيكه‌ به‌ تو بگويد: اگر يك‌ كلمه‌ بگوئي‌ ده‌ تا مي‌شنوي‌ به‌ او بگو: اگر ده‌ كلمه‌ بگوئي‌ يكي‌ هم‌ نمي‌شنوي‌!

2) و كسيكه‌ ترا شتم‌ و سبّ كند و ناسزا گويد، به‌ وي‌ بگو: اگر در آنچه‌ ميگوئي‌ راست‌ ميگوئي‌، من‌ از خدا ميخواهم‌ تا از من‌ درگذرد؛ و اگر در آنچه‌ ميگوئي‌ دروغ‌ ميگوئي‌، پس‌ من‌ از خدا ميخواهم‌ تا از تو درگذرد.3) و اگر كسي‌ تو را بيم‌ دهد كه‌ به‌ تو فحش‌ خواهم‌ داد و ناسزا خواهم‌ گفت‌، تو او را مژده‌ بده‌ كه‌ من‌ دربارة‌ تو خيرخواه‌ مي‌باشم‌ و مراعات‌ تو را مي‌نمايم

>و امّا آن‌ سه‌ چيزي‌ كه‌ راجع‌ به‌ علم‌ است‌: 1)پس‌، از علماء بپرس‌ آنچه‌ را كه‌ نميداني‌؛ و2) مبادا چيزي‌ را از آنها بپرسي‌ تا ايشان‌ را به‌ لغزش‌ افكني‌ و براي‌ آزمايش‌ و امتحان‌ بپرسي‌.3) و مبادا كه‌ از روي‌ رأي‌ خودت‌ به‌ كاري‌ دست‌ زني‌؛ و در جميع‌ اموري‌ كه‌ راهي‌ به‌ احتياط‌ و محافظت‌ از وقوع‌ در خلافِ امر داري‌ احتياط‌ را پيشة‌ خود ساز. و از فتوي‌ دادن‌ بپرهيز همانطور كه‌ از شير درنده‌ فرار ميكني‌؛ و گردن‌ خود را جِسر و پل‌ عبور براي‌ مردم‌ قرار نده‌.

اي‌ پدر بندة‌ خدا (أبا عبدالله‌) ديگر برخيز از نزد من‌! چرا كه‌ تحقيقاً براي‌ تو خير خواهي‌ كردم‌؛ و ذِكر و وِرد مرا بر من‌ فاسد مكن‌، زيرا كه‌ من‌ مردي‌ هستم‌ كه‌ روي‌ گذشت‌ عمر و ساعات‌ زندگي‌ حساب‌ دارم‌، و نگرانم‌ از آنكه‌ مقداري‌ از آن‌ بيهوده‌ تلف‌ شود. و تمام‌ مراتب‌ سلام‌ و سلامت‌ خداوند براي‌ آن‌ كسي‌ باد كه‌ از هدايت‌ پيروي‌ ميكند، و متابعت‌ از پيمودن‌ طريق‌ مستقيم‌ مي‌نمايد.

التماس دعا

http://www.hamdardi.net/thread-580-page-3.html

[keyvan]

قول بدهید:: که::

"هیچ گاه به امید تغییر دادن کسی

با او وارد زندگی مشترک نشوید!!!"

از اینجا

[پريوش]

مراقب افکارت باش که گفتارت می شود.

مراقب گفتارت باش که رفتارت می شود.

مراقب رفتارت باش که عادتت می شود.

مراقب عادتت باش که شخصیتت می شود.

مراقب شخصیتت باش که سرنوشتت می شود.

فرشته مهربان

[مدیرهمدردی]

به نظرت چگونه می توان برای دخترا و پسرا روشن کرد که :

عشق به تنهایی کافی نیست

جواب:
>>>معمولا و متاسفانه جوانان ما ..خودم رو مثال میزنم (به کسی برنخوره ) معنای عشق رو می دونن اما نحوی عشق ورزیدن را نمی دانند... بر باور غلط برخی افراد معتقدن عشق یعنی فداکردن...در صورتی که عشقی که با قربانی کردن طرفی شروع شود عاقبت خوشی ندارد.

من حتی در مورد جمله بالایی معتقدم ""عشق"" اصلا کافی نیست ..نه اینکه تنها کافی نیست.
جوانان ما آگاهند و روز به روز رو به پیشرفت... من تنها می توانم عللی را به جوانان از جمله خودم اشاره کنم که این موارد عشق نیست از جمله::

الف) اگر بعد از قرار ملاقات با معشوقتان بلافاصله بعد از ترک قرار دلتان گرفته و اندوه شما را فرا گیرد.
ب)اگر صبر کافی نداشته و واکنش های متقابل و سریع داشته باشید مثلا: اگر دوست پسر دوست دخترتان جواب گوشی یا پیام شما را دیر داد علیه او جبهه گرفته و بهانه شما هم این باشد که نگرانتم.
ج)اگر معشوق خود را محدود به زمان و مکان می کنید یعنی جلوی خواست ها و آزادی های او مانعی قرار می دهید تنها به هدف آرامش و رسیدن به او.
د)اگر بعد از اینکه معشوقتان بنا به دلایلی شما را ترک کرد او را نفرین می کنید...

و در یک جمله بگوییم>> زیبایی عشق به همین لحظه های کوتاه است .. در چرای عشق نیست در چگونگی دوست داشتن است.(نقاب)



به نظرت یک مشاور یا حتی یک عضو در محیط واقعی یا محیط مجازی می تواند همه را از خود راضی نگه دارد؟

جواب:
>>> بلی می تواند اما به قیمت از دست رفتن رضایت خویشتن.
آقای مدیر اصولا فردی که سعی نماید چه در محیط مجازی و چه واقعی همه را از خود راضی نگه دارد... دچار نوعی کمبود هست.
زیرا کسانی که سعی می کنند همه را از خود راضی نگه دارند ... اغلب دارای اعتماد به نفس ضعیفی هستند و این آسیب زا هست.
اما مورد دیگری هم وجود دارد که همه فرد را با تعاملات آشکار و بدون رنجش می شناسند در این صورت فرد تلاشی برای راضی نگاه داشتن همه ندارد بلکه سعی می کند از ابعاد مختلف شخصیتی با همگان سخن بگوید که این ویژگی خوب و عامل پیشرفت است.

[بالهای صداقت]

سلام
به خیلی ها می گوییم حرکت کن، تدبیر کن، دست و پا بزن.....
به بعضی ها هم باید بگوییم. لختی آرام.

لختی استراحت....
گاهی نتیجه تند دویدن فقط کفش پاره کردن هست.

گاهی ذهن از فعالیت های تکراری دچار فرسایش می شه، مخصوصا اگر در دور باطلی افتاده باشه.

به خودت ، به ذهنت و ...، یه مدت بیشتری استراحت بده....
سعی نکن بخواهی همه چیز را عوض کنی.
زندگی را فقط مبارزه در نظر نگیر، اگر هم در نظر می گیری، به استراحت هایی که در بینش نیاز داری هم بیندیش.

هميشه هستند آدم هايي كه در ظاهر شاد و خوشحال به نظر مي رسند و گويا هيچ مشكلي در زندگي ندارند، غافل از اينكه داراي مشكلات فراواني هستند اما نه تنها اجازه نمي دهند ديگران به آن مشكلات واقف شوند، بلكه با رفتارشان باعث از بين رفتن ناراحتي و مشكلات ديگران نيز مي شوند