مشاوره برای همه

[بالهای صداقت]

( 11/7/1386)

بهترین روش برای مطرح کردن موضوع خواستگاری با والدین

دوست عزیز، اگر انتخاب شما مبتنی بر احساس نباشد و تمام معیارها و شرایط را دقیقا بررسی کرده باشید و با دوراندیشی چنین تصمیمی را گرفته باشید، ادامه کار یعنی در جریان گرفتن خانواده انرژی کمی از شما می طلبد برای این کار لازم است شما معیارها و شرایط مختلف و مقالات مختلفی که در مورد انتخاب همسر در بخش مشاوره ازدواج سایت همدردی قرار داده ام به دقت مطالعه کنید. و تک تک معیارهای مناسبی که طبق این مقالات این خانوم دارند فهرست کنید. و به دقت خصوصیات این خانم را در راستای آن معیارها بنویسید.
و هنگامی که می خواهید با خانواده صحبت کنید، بدون اینکه مصداق ازدواج خودتون ( که این خانم با این شرایط هست ) را به خانواده معرفی کنید. بگوئید که من دنبال خانمی با این شرایط ومعیارها بوده ام ، بعد تک تک معیارهای اساسی که فهرست کرده اید بیان کنید. و بعد بگوئید افراد زیادی را فکر کرده ام. در نهایت خانمی را یافتم که: ( در اینجا تک تک معیارهای مناسبی که در این خانمها بر اساس معیارها و شرایط ازدواج ، از قبل نوشته بودید بیان کنید.)
تا اینجا هیچ نامی از فردی به میان نیاورده اید.

در ادامه بگوئید که
دوست ندارید ازدواج احساسی داشته باشید.
نمی خواهید بدون آینده نگری کاری کنید. ( یعنی تلویحا بیان می کنید که تمام نقاط منفی که آنها بعدا می خواهند در مورد این خانم با شما در میان بگذارند شما پیشاپیش فکر کرده اید و جواب آنها را دارید)
پس تا اینجا نیز کسی را معرفی نکرده اید ولی به طور کلی نقاط ضعف و قوت این خانم را تا حدی اشاره کرده اید و جواب لازم را داده اید.

نکته بعد که باید اشاره کنید این است که به هر حال من 26 سالمه و باید مسئولیت زندگی و انتنخابهای خودم را بپذیرم ، لذا نمی خواهم انتخاب همسرم را به گردن شما بیندازم تا بعدا اگر مشکلی بود از چشم شما ببینم. در واقع من استقلال دارم و حق انتخاب همسرم با من است و مسئولیت همه عواقب آن را نیز می پذیریم.
در کنار همه این مسائل باید به خانواده ات بگوئی که برای آنها احترام قائلید. و دوست دارید دعای آنها با تو باشد و در کنارت در این انتخاب مهم باشند.

اگر امکان دارد موقعیت هایی را فراهم کنید تا خانواده شما بیشتر با این خانم ارتباط پیدا کنند. مثلا دعوت کردن، بهانه ای مثل عروسی، مهمانی، مراسم های خاص و .... از طریق شخصی از خانواده مانند برادر یا خواهر یا دوست خانوادگی( اگر می توانی اعتماد کنی و با شما هم عقیده باشد، می توانید از توان او در تاثیر مثبت روی خانواده استفاده کنی)

می بینی تا اینجا هیچ حرفی از نام ایشون و شرایطش نیست، صرفا کلیاتی هست که نشان می دهد شما عقلانی مسئولیت ازدواج خود راپذیرفته اید و به خانواده احترام گذاشته اید و زمینه شناخت آنها را نیز فراهم کرده اید. این مسئله ممکن است چند ماه طول بکشد.
در انتها کم کم ، خود مسئله خواستگاری را بیان کنید.
اما اگر مخالفت شدید کردند. درگیر بحث های منطقی ، درگیری و دعوا نشو. چرا که شاید آنها بخواهند بفهمند تا چه اندازه شما تصمیم خود را گرفته اید ، یا به قولی معروف آن خانم شما را شارژ کرده، با تبسم و سادگی آنها را دعوت به صبر کن. بگو هنوز کاری نکردم و تا قانع نشوید این کار را نمی کنم.

این کمک به عادی سازی مسئله می شود. اما این به معنا این نیست که اقدامی نکنید.
یعنی روشهای گذشته را با تطبیق دادن آن معیارها به این خانم برای آنها مجددا باز گو می کنید.
در این مدت چند جلسه مشاوره حضوری توصیه می شود تا هم تصمیم بهتری بگیرید، هم اگر خانواده در انتها مخالف بودند و گفتند نسنجیده و احساسی این کار را کرده اید، به آنها بگوئید که چقدر مشاوره داشتید و از نظر متخصصان استفاده کرده اید و در خاتمه نیز از آنها بخواهید به اتفاق هم به نزد مشاور خانواده رفته و نظر او را قبول داشته باشید و عمل کنید.

[بالهای صداقت]

(11/7/1386)

زمان لازم جهت انتخاب
(شرایط لازم را برای ازدواج در زمان حال ندارم ، میشه قول و قرار بذاریم واسه چند سال دیگه ؟)

دوست عزیز، از آنجا که مسئول انتخابهای خود هستیم و ناگزیر به پرداخت هزینه های آن هستیم . پس باید انتخابی داشته باشیم که پای پرداخت هزینه آن بایستیم.
ازدواج در صورتیکه دقیق و عاقلانه باشد بهترین انتخاب با کمترین هزینه است!
و آن وقتی هست که همه معیارها دقیق بررسی شود و در نهایت معدل این معیارها بالا باشد. همچنین ما هر انتخابی را باید در زمان خود انجام دهیم. شما نمی توانید بگوئید که من ده سال دیگر ازدواج می کنم ولی انتخاب خود را هم اکنون می کنم. چون متغیرهای زیادی در این ده سال عوض می شود که حتما باید به آنها فکر شود و بعد از این سالهای شاید این متغیرها اصل انتخاب را نیز زیر سئوال ببرند.

به هر حال دو راه کلی هست:
یکم : با توجه به مشکلاتی که باعث میشه الان شرایط ازدواج را نداشته باشید ، مثل: اتمام تحصیلات، اتمام سربازی، بدست آوردن شغل ،تفاوت فرهنگی ، تفاوت اقتصادی، مشکل تناسب سنی،...
دست از این انتخاب بردارید و با احساس صرف به این مسئله نگاه نکنید. صبر کنید در زمان مقرر که قصد ازدواج کردید فرد مورد نظر را انتخاب کنید.

دوم: هم اکنون با خانواده خود در میان بگذارید، و خود را قادر ببیند که تمام این مشکلات را حل کنید یا با آنها کنار بیایید. لذا باید به دنبال کار باشی. و از طرف دیگر به اتفاق خانواده خودتان با خانواده این دختر خانم در تامل باشید و به موضوع رسمیت ببخشید و تحقیقات خود را کامل کنید و تدابیر ازدواج را در کوتاه مدت فراهم سازید.

در کل برای رهایی از این تعارض موجود باید نشان دهی بالغ ، مستقل و دوراندیش شده اید، لذا باید خود را بین این دو راهی خسته کننده نگه داری و سریع یکی از این دو راه را عملیاتی کنی. در غیر این صورت باید با این تنش سر کنی و امکان مشکل دار شدن در امور تحصیلی مهمترین تهدید حاضر ، و تغییرات خلقی نیز از تهدیدات زمان دار این تعارض هست.

[بالهای صداقت]

(11/7/1386)

راهکار برای ترک عادات ناشایست

(خودارضایی)

مراجع عزیز، چند نکته که اشاره به آنها می تواند برای شما مفید واقع شود:
در مورد مشکل مورد اشاره به موارد ذیل تمرکز کن.

یکم: گسترش دادن فعالیت ها و علاقمندیهای خود ، حضور در جمع و از بین بردن زمینه های تنهایی

دوم: ما انسانها برای حل مشکلاتمان باید مشکل محور باشیم نه هیجان محور؛ لذا شما به هنگام برخورد مجدد به چنین مشکلی به جای ناراحتی، کسالت ، غمگینی ، نا امیدی ، احساس گناه و ... که همه مبتنی بر هیجان است، سعی کن متمرکز بر مشکل شوی که در این چند بند به آنها اشاره می کنم. این را از من به عنوان مشاور بپذیر که رنج و درد و حال روانی نامساعد که از چنین مشکلاتی حاصل می شود ؛ به مراتب بدتر از خود آن مشکل و مسئله است. لذا در مرحله اول لازم است شما این تبعات را حل و فصل کنی و این با آگاهی به تبعات آن به دست می آید.

سوم: برای بر طرف کردن هر مشکلی واقع بینی شرط اول است. یعنی باید مسئله را دقیق تعریف کنیم ، بدین ترتیب پس از سعی جهت بر طرف کردن آن ، توانایی اندازه گیزی میزان پیشرفت خود را خواهیم داشت.

مثال: مشکلی مثل شما ، یا مثلا دروغ گویی یا پرخاشگری؛ اول باید فرکانس آن را در یک روز ، یک هفته یا یک ماه دقیق یادداشت کنیم. شدت آن را بررسی کنیم. و یادداشت کنیم . زمینه هایی که چنین مشکلی را تسهیل می کند یا باعث می شود را یادداشت کنیم. عواملی که مانع از بروز مشکلمون می شود را یادداشت کنیم. موفقیت های نسبی که در حل این مشکل در قبل داشته ایم یادداشت کرده و عامل چنین موفقیتی را به خاطر بسپاریم.
* حالا پس از فراهم آوردن چنین اطلاعات واقع بینانه ای طرح مرحله ای و تدریجی برخورد با مشکلمون را طرح ریزی می کنیم.

( فراموش نفرمائید که ارزش کار ما به حل کامل مشکلمون نیست، در زندگی گرفتن یک نتیجه مطلوب نیست ، بلکه میزان تلاش و سعی ای که در جهت حل مسائل زندگی می کنیم ، شخصیت و اعتبار ما را شکل می دهد. شما از این به بعد امتیاز به تلاش های خود بدهید؛ نه صرفا نتیجه ای که می گیرید، در این صورت اعتماد به نفس شما با تلاش های بیشتر شما گره می خورد و مشوقی برای ادامه مسیرتون می شود. و در این حالت هر چه بیشتر با مشکلتون دست و پنجه نرم می کنید از خودتون بیشتر خشنود می شوید. و عدم کسب نتیجه دلخواه ، منجر به احساس گناه و ناامیدی شما نخواهد گردید)

* در فاز اول : پس از اینکه برنامه ریزی مرحله ای انجام دادید، سعی در ریشه کنی کامل و صد در صد مشکل (که یک ایده آل ذهنی بوده و با واقعیت همخوانی ندارد ) نکنید. بلکه با توجه به مثالی که در بند سوم این یادداشت آمده است، در فاز اول روی کاهش جزئی فرکانس عواملی که موجب مشکل می شود و یا خود مشکل متمرکز می شوید. مثلا اگر هفته ای دو بار پرخاشگری می کنید، برنامه را برای هفته ای یکبار تنظیم می کنید. همچنین برای عوامل ایجاد کننده یا تحریک کننده و مساعد کننده پرخاشگری هم همینطور، مثلا دیدن فردی که تحریک کننده شماست یا .... ، سعی می کنید تعداد برخورد با آن را کم کنید. ( دقتی کنید بحث سر حذف نیست ، بلکه کاهش است و این کاری هست که در صورت خواستن و همچنین برنامه هایی که خود آگاهید می توان انجام داد)

* در فاز دوم : فرکانس عوامل بازدارنده از مشکل را افزایش می دهیم. مثلا حضور در جمع دوستان ، در جمع خویشان ، و تهیه لیست علاقمندیها ...، در این مورد نیز روی کلمه افزایش دقت کنید . یعنی باید بتوانید بعد از مدتی دو منحنی از عوامل ایجاد کننده و بازدارنده مشکل برای خود رسم کنید که اولی نزولی و دومی صعودی هست. در واقع انرژی روی انجام این منحنی هاست که ارزش دارد. همانطور که در قرآن هم آمده است که لیس للانسان الا ما سعی (انسانی چیزی جز سعی هایش نیست).

* مهم مهم : بازهم دقت کنید برای خود قانون همه یا هیچ نگذارید ، و در صورت بروز مشکل خود را نبازید، فقط روی کاهش و افزایش عوامل ایجاد کننده و سد کننده کار کنید. این طبیعت کارست، که پس از هر چند موفقیتی یک شکستی حاصل شود. شکست ها تا وقتی شما را به تلاشی دیگر وادارند جزء موفقیت محسوب می شوند ولی ناامیدی و سکون به هیچ وجه مطلوب نیست.

چهارم: ترک هرگونه عادتی بسیار مشکل است به خصوص عاداتی که زمینه اش نیز به سهولت فراهم گردد. که البته این خیلی ناامیدانه است.
اما یک نکته مهم اینجاست که بین معتادی که از درون جوی آب و کنار خیابان جمعش می کنند ، و معتادی که بعد از سالها عنوان می کند که روز به روز مصرفش کاهش یافته و سر پیری امید پاک بودن صددر صدی پیدا کرده است ، بسیار تفاوت است.


پنجم: شما به جای اینکه یک نگرانی موهوم و خیالی نسبت به آینده و روابط خود در ازدواج داشته باشید. به دنبال عملی کردن بندهای بالا و کاهش مشکل خودتون را داشته باشید.
به هر حال هر کار تحریف شده ای عوارض خاص خود را دارد و شما با کاهش این مشکلات به طریق بالا می توانید نگرانی نسبت به آینده را نیز از بین ببرید.

[بالهای صداقت]

13/02/1388

دو معیار اصلی اولیه برای ازدواج

الف)‌معیار استقلال

ما همیشه به دختران و پسران می گوییم این ازدواج نیست كه شما را مستقل می كند، بلكه شما وقتی مستقل شدید می توانید ازدواج كنید. در واقع اگر كسی استقلال رای در زندگی و در انتخابهایش ندارد اگرچه از نظر تقویم سن بالایی دارد لیكن بچه است و غیر قابل اتكا.

لذا چنانچه ، یک خانم و یا یك آقا (كه طبیعتا باید از 18 سالگی حق انتخاب و استقلال رای داشته باشند،) نتواند برای مهمترین تصمیم زندگیش مستقلا اقدام كند؛ باید بدانید مهمترین پارامتر ازدواج را ندارد.

ب )‌معیار انعطاف پذیری

یک نمونه از دارا بودن انعطاف پذیری در فرد ، نحوه مطرح کردن و پیگیری کردن مساله ازدواج با خانواده خود می باشد . البته این بدان معنی نیست كه شخص باید با خانواده ستیز كند، بلكه باید بتواند با ظرافت و تعقل و استفاده از مشاور یا بزرگان و ... آنها را مجاب كند.

(اگر تسلیم خانواده شود، یا با خانواده ستیز كند، یا بی تفاوت بماند تا زمان بگذارد، پس او دومین معیار ازدواج یعنی انعطاف پذیری را ندارد.)

نكته مهم : مطرح كردن ازدواج با خانواده باید توسط خود شخص انجام گیرد، رك ، شفاف، و صمیمی و با دلایل كافی.
شخص باید از انتخاب خود با دلایل كافی دفاع كند و خانواده خود را مجاب كند كه همه زوایای این انتخاب را بررسی كرده است. حتی او می تواند قبل از در میان گذاشتن با خانواده اش، به مشاور خانواده مراجعه كند و سایر معیارهای مهم ازدواج را ارزیابی كند. و پس از گرفتن مشاوره با خانواده در میان بگذارد و یكی از دلایلی كه برای خانواده می آورد این باشد كه نظر تخصصی مشاور هم مثبت بوده است.

پس : اگر شخصی ، استقلال ، انعطاف پذیری، كنترل احساس و قاطعیت داشته باشد، خودش می تواند با خانواده اش در میان بگذارد و نظر مساعد آنها را جلب كند.


خلاصه:
رفتارهایی مانند ، تعلل، اظهار عجز، بی تفاوتی ،گذراندن زمان ، ... نشان دهنده اینست كه شخص از استقلال رای و برش كافی برای اداره زندگی برخوردار نیست.

[بالهای صداقت]

13/02/1388

رابطه با فرزندم در ازدواج مجدد پس از طلاق

مهمترین و بهترین اقدام پس از طلاق ، اقدام به بازسازی زندگی به نحو مطلوب می باشد.

جواب سئوال در رابطه با فرزند بر می گردد به اینكه آیا انتخاب درستی برای ازدواج مجدد داشته اید یا نه؟

اگر شخصی که انتخاب کرده اید ، مستقل و منعطف بوده و بتواند خانواده اش را مجاب كند، و از طرفی در بررسی بیشتر و كمك گرفتن از مشاور خانواده متوجه شدید كه كاملا با هم تناسب دارید. دیگر مشكلی با فرزندتان نخواهید داشت. پس از عقد با ارتباط حسنه با فرزندتان ، وی را برای شرایط جدیدتان آماده سازی كنید.

یعنی: پس از عقد كم كم فرزندتان بیشتر با این شخص و خصوصیات مثبتش آشنا می شود و بر اساس شرایط سنی اش و توقعاتش ، شما می توانید او را جذب كنید.(در صورتی که فرزندتان با شما زندگی نکند) ، همچنین اگر این شخص فرزند شما را پذیرفت می توانید با هم زندگی كنید.

مهم :
این مسئله چگونگی نگهداری فرزند باید قبل از عقد حل شود. (در این مورد حتما رك و صریح با شخص مورد نظرتان ، قبل از عقد صحبت كنید.) توصیه ما اینست كه چنانچه فرزندتان تا کنون با شما زندگی می کرده ، در ازدواج مجدد نیز همچنان با شما زندگی كند. در غیر اینصورت یكسری تبعات و مشكلات بعدی بر شما تحمیل خواهد شد.

[بالهای صداقت]

30/2/1388

الان که حکم طلاق داره صادر میشه ، همسرم چراغ سبز ، برای تغییرات مثبت در زندگی از خودش نشون میده ،
به نظرتون اگر به همسرم یک فرصت دیگه بدم و دنبال ادامه دادگاه نروم ، بعدا پشیمان نمی شوم؟

طبق آنچه گفته اید شما تحت تاثیر احساسات شدید، و بدون دقت به همه معیارهای مهم و دخیل در ازدواج دست به انتخاب زده اید و صرفا به لحاظ احساسی كه برای شما پیش آمده سریعا تصمیم گرفته اید. لیكن كم كم كه امواج احساسی فرو نشسته است متوجه ضعفهایی در همسرتان شده اید. اما با جرو بحثهایی كه با او داشته اید نتیجه نگرفته اید و در نهایت با حمله ای كه به شما داشته اند ، ‌ایشون را ترك كرده اید و روانپزشك او را مشكل دار شناخته و دارو داده است،‌لیكن او دارو مصرف نكرده است و اكنون كه متاركه كرده اید و كار به دادگاه رسیده اید او تمایل به تغییر نشان می دهد.



تا اینجا حداقل شما 50 در صد مقصر بوده اید، چرا كه این شما بوده اید كه چنین انتخابی را انجام داده اید. اما در حال حاضر نباید مجددا اشتباه مرتبه اول را نكنید. یعنی اینكه:

در انتخاب همسر صرفا از روی احساس شیفتگی و شیدایی بدون توجه به جوانب مسئله دست به انتخاب زده اید. (و این اشتباه احساسی بوده و مشكل ساز شده است.)، پس حالا نباید تحت احساس عصبانیت و ناراحتی دوباره یك طرفه و بدون توجه به جوانب دست به جدایی و طلاق احساسی بزنید.


راه جدایی و طلاق برای شما بسته نیست. لیكن در زندگی باید تلاشهای خود را جهت ساختن زندگی كامل انجام دهیم. اگر نتیجه بخش نبود سپس آخرین راه را برویم.

اما تلاشهای شما باید منظم و برنامه ریزی شده باشد. با جرو بحث و قول و قرار تنها مشكل حل نمی شود.

اگر تمام مسائلی كه در مورد همسرتان گفته اید دقیقا مصداق داشته باشد. او باید تحت درمان و مشاوره قرار بگیرد و در این مسیر شما هم به عنوان همسر باید به او كمك كنید و در كنارش باشید.

شما می توانید شرط پذیرفتن او را پیگیری درمان و پیشرفت در درمان قرار دهید.

مسئله احساس گناه وقتی سراغتون می آید كه بر اساس احساس انتخاب كنید و بر اساس احساس طلاق دهید و بعدا از اینكه تمام تلاشهای خود را نكرده اید پیشیمان شوید.



برای اینكه دچار احساسات منفی نشوید:

‌بهتر است كه هم اكنون راهكارهای منطقی را بكار گیرید.(مثلا شرط گذاشتن كه یك دوره فرایند رواندرمانی را ایشون طی كنند.)

نكته مهم اینست كه انتظارات شما از همسرتون و زندگی هم به نظر می رسد سطح بالا باشد. به هر حال در هر زندگی حتما نقاط ضعف عمده ای وجود خواهد داشت. كه اگر انرژی گذاشته شود بتدریج می تواند این نقاط منفی كاهش یابد..



خلاصه و نتیجه گیری:

در حضور بزرگان و نزدیكان، یا در محل دادگاه تعهد كتبی از او بگیرید كه به طور منظم در جلسات رواندرمانی برای بهبود زندگی شركت كند و تكالیف و اقدامات لازم را انجام دهد. همچنین در قبال زحماتی كه او برای زندگی می كشد، شما هم متعهد می شوید كه به جای جدل و بحث و دعوا،‌در كنارش باشی ، او را همراهی كنید و كمكش كنید كه ارتباطات مثبتی با هم پیدا كنید.

به او می گویید طی یك فرجه 6 ماهه تا یكساله اگر طبق مشورت با روانشناس بالینی ، جلسات مثمر ثمر نبوده و ایشون روی تعهداتشان نبودند آنگاه جدایی اجتناب ناپذیر خواهد بود.



پیشنهاد می دهم جلسات مشاوره را حتما با یك روانشناس بالینی (با توجه به مشكلات فردی همسرتون كه اشاره كردید)، شروع كنید و حتما شما هم در جلسات حضور پیدا كنید. چرا كه فرستادن یك طرفه او و عقب ماندن شما اولا موجب برانگیختن احساسات منفی در او می شود، ثانیا انگیزه تغییر را در او كاهش می دهد. همچنین تغییر مسئله لحظه ای نیست. و منتظر نباشید یك ماهه تغییر چشمگیری ببینید. اما اگر امیدوارانه و پرتلاش و مستمر جلسات را پیگری كنید ، از ساخته شدن زندگی به دستان خودتان لذت خواهید برد.



حتما در جلسات منظم شركت كنید، و حتما پس از 6 ماه هر راهی را انتخاب كنید،‌با احساسات مثبت خواهد بود و احساس گناهی در پی نخواهد داشت.



نكته: مسئله دوست داشتن تحت تاثیر عملكرد همسرتان اتفاق می افتد. رفتار ، گفتار و احساساتی كه او بروز داده است احساس محبت شما را كاهش داده است. اگر با تغییرات تدریجی او رفتار و گفتار و احساساتش كم كم تغییر كند متوجه می شوید كه مجددا به او علاقمند شده اید.

[بالهای صداقت]

31/2/1388

تمام سعی ام را برای تربیت فرزنم می کنم ،
اما او اصلا رفتار معقولی از خودش نشان نمی دهد و نسبت به همه چیز بی تفاوت هست

یكم:

به نظر می رسد در ارتباط با فرزندتون، عملا در احساس ورزی افراط كرده باشید. همچنین ممكن است بیش از اندازه روی تربیت او متمركز شده اید. و این توجهات او را مركز ثقل خانواده شما كرده است. و او نیز با فراست این را فهمیده است، لذا از موقعیت خود برای كامیابی و لذت جویی افراطی بهره می برد.

دوم:

پدر و مادر نه با حرفهای خود، بلكه با روشی كه در برابر كودك اتخاذ می كنند، او را تربیت می كنند. مهم نیست چه انتظاری از فرزندت داری و چه توصیه ها و یاراهنمایی هایی دارید. بلكه مهم اینست كه او چگونه با نتیجه كارهایش مواجه می شود. به این معنی كه:

اگر روش صحیحی ها را كه مد نظر شما نیست و او به جا نمی آورد در آخر چه می شود؟ آیا نتایج ناخوشایند در پی دارد؟ یا اینكه او بالاخره با فشاری كه به شما می آورد به نتیجه مطلوب خود می رسد!!!!!!!!!

سوم:

برای تربیت فرزندتان، شما باید از قدرت و توانایی های عملی خود بهره بگیرید و زیاد از كلام استفاده نكنید. شما منبع مالی، حمایت اقتصادی،‌اجتماعی ،‌تحصیلی و ... فرزندتان هستید.

او باید بیاموزد هر كس در منزل نقشی دارد و به ازای این نقش و مسئولیتی كه انجام می دهد به نتایج دلخواه دست می یابد.

مثلا پدر شاغل هست، و كمك مالی تهیه می كند...

فرزند هم در قبال تحصیل و كمكهای كه در منزل انجام می دهد، پول تو جیبی، هزینه تحصیل و ... دریافت می كند.

پس اگر فرزندی مشخصا بی تفاوت به وظایفش هست، باید بسیار تدریجی و كم كم پول توجیبی اش كاهش یابد، خدمات اضافی مثل هزینه پارك، لباس،‌ اسباب بازی و ... هم به مرور حذف می گردد.

یعنی فرزند باید بداند كه بی مسئولیتی منجر به نتایج نامطلوب می شود و فشار و چانه زنی نتیجه ای را در بر نخواهد داشت.
ممكن است شما و همسرتان به خاطر بی حوصلگی ناشی از نداشتن فرصت کافی و خستگی، حوصله غرغر كردنهایش را نداشته باشید و كوتاه بیایید و این باعث جری تر شدن او می شود.



چهارم:

بند سوم به معنای این نیست كه با نوجوان وارد درگیری شویم. یا دعوا راه بیندازیم. به عكس، احترام او را كاملا حفظ می كنیم، هیچ گونه تحقیر و اهانت نسبت به او انجام نمی دهیم. روی صفات مثبتش متمركز شده و تایید می كنیم. و احترام او را همواره نزد خودمان و دیگران حفظ می كنیم. اما در عمل كاملا به او تفهیم می كنیم كه صرفا در ازای رعایت قوانین خانواده و انجام نقش فرزندی به او خدمات می دهیم.



پنجم:

همان طور كه در بند اول گفتم شما ممكن است زیادی روی او حساس شده باشید و نخواهید او هیچ اشتباهی بكند. لذا باید توجه كنید كه خواسته هایتان نسبت به او بسیار منطقی و محدود باشد. لازم نیست كه در هر كار او دخالت كنید و از او هر لحظه خواسته و مطالبه ای داشته باشید.

نوجوانان گاهی رفتارهای تعارض گونه نشان می دهند، در این گونه موارد خونسرد و با احترام برخورد كنید. اما قاطع باشید. یعنی كاملا او را توجیه كنید كه كوتاهی در مسئولیت های اصلی اش منجر به كاهش خدمات شما می شود.

برای او راه را باز بگذارید كه اگر در انجام مسئولیتهایش بیشتر تلاش كرد،‌خدمات بیشتری از شما بگیرد.

مثلا كمك در كار منزل، انجام كارهای فردی و .... باعث می شود كه شما هم مثلا پول توجیبی اش را بیشتر كنید.



خلاصه و نتیجه گیری:

شما باید حساسیت خود را نسبت به خرده مشكلات فرزندتان به شدت كاهش دهید، و از برخورد های رودر رو و همسطح با او اجتناب كنید. (به هیچ وجه با او وارد مشاجرات و جدل و نشوید.)



به خاطر اینكه منبع مالی و قدرت خانواده هستید، با قاطعیت و با احترام او را متوجه كنید كه با رعایت قوانین ثابت خانواده می تواند از امكانات بیشتری بهره مند شود و در صورت بی تفاوتی، خدمات به او كاهش می یابد.



همواره در كلام و رفتار با او بسیار محترمانه برخورد كرده،‌ حرمتش را حفظ كنید، و تحمل بالایی نسبت به او داشته باشید و نقاط مثبتش را برجسته كنید. لیكن در عمل وقتی كه به حرفهایتان توجه نمی كند، پول و تفریح و جواب به خواسته هایش را كاهش دهید و به هیچ وجه تحت فشارهای او كوتاه نیایید و همچنین عصبانی نشوید و بی احترامی به هیچ وجه نكنید.



دقت كنید، نباید خودتان را تحت فشار قرار دهید كه به هر قیمت او همانگونه كه دوست دارید تربیت شود. به هر حال او هم تصمیم گیر هست و باید بعضی وقتها تاوان اشتباهاتش را بپردازد. لذا این تاوان دادن را به آرامی در خانواده به او بیاموزید، با قطع خدمات به هنگام بی توجهی به قوانین خانواده. مواظب باشید با اعمال فشار او كوتاه نیایید.



پول تو جیبی مستقیما امری لازم بر پدر و مادر نیست. بلكه مهم تامین نیازهای اصلی فرزندمان هست،‌آنهم با توجه به اینكه او نیز وظایفش را انجام دهد.

اگر وسیله ایاب و ذهاب به مدرسه، تغذیه و نیازمندیهای اصلی فرزند فراهم هست، پول تو جیبی باید بیشتر به عنوان مشوق به كار گرفته شود تا فرزندمان انگیزه انجام اعمال مورد نظر ما را داشته باشد.

هر چیزی كه مرتب تكرار شود عادت می شود. اگر شما مرتب فرزندتان را تفریح می برید، برایش خرید می كنید، پول تو جیبی می دهید و ....، او اینها را وظیفه شما می داند. بلكه باید این اقلام را متناسب با انجام وظایفش به او بدهید.

[بالهای صداقت]

6/3/1388

نقش والدین از نظر حمایت مالی هنگام ازدواج فرزند پسرشان

توصیه ما به والدین اینست كه هنگام ازدواج فرزندانشان، كمی عقب تر بایستند. تكیه گاه باشند، حمایت كنند، لیكن در موارد مختلف (مثل انتخاب همسر، مسائل اقتصادی و ...) نقش اصلی را به عهده نگیرند. و اجازه دهند خود فرزندانشان با مسائل زندگی دست و پنجه نرم كنند و استقلال خود را تمرین عملی كنند.

اگر شما نیز چنین كنید،‌ در مورد مسائل مالی و اقتصادی باید این مفهوم را برای پسرتان روشن كنید. تا او به طور شفاف تری نظر دختر را جویا شود.

قطعا شما با فرزندتان تفاوت نظر دارید.مثلا ممکن است پسرتان این دختر خانم را فردی قانع می داند، لیكن شما او را تحت نفوذ والدین می دانید. حالا اگر شما در عمل ، حمایت زیاد مالی خود را به شكل معقول و منطقی كاهش دهید( در حدی كه در تناسب با آن دختر خانم باشد،‌نه توقعات خانواده اش)، در اینجا دیگر پسرتان و آن دختر خانم باید نسبت به این وضعیت عكس العمل نشان دهند. اگر از طرف دختر خانم پذیرش بود. حق با پسرتان هست و دغدغه شما كاهش می یابد. اما اگر فشارهای خانم به هر جهت افزایش یافت، فرضیه شما بر پسرتان عملا اثبات می شود.

به این نكته مهم توجه كنید:

افراد می توانند برای ما كیسه بدوزند، لیكن این ما هستیم كه دست به انتخاب می زنیم كه آیا در كیسه آنها چیزی اضافه بریزیم یا نه!!!
یعنی اگر در اینجا سوء‌ استفاده ای پیش بیاید، ‌دو طرف دخالت دارند. یك طرف طعمكار، و طرف دیگر: برانگیزاننده طمع

پس شما می توانید نقش خودتان را از نظر مالی بسیار كمرنگ كنید،‌تا عملا متوجه بشوید كه این ذهنیت شما در مورد كیسه دوزی آنهاست. یا واقعا وقتی كیسه شان پر نمی شود عقب نشینی می كنند.


در كنار پاسخ بالا به این مسئله هم عنایت داشته باشید كه به جای ذهن خوانی و اینكه مشكلات را درون خود بریزیم یا حدس بزنیم، باید مسائل را شفاف كنیم. یعنی پسر شما باید به طور شفاف با آن دختر خانم صحبت كند و بگوید كه از او انتظار استقلال دارد. و در این استقلال باید خواهش مادی خود را كاملا شفاف بیان كند. (پسرتان هم باید مستقل عمل كند و به دختر بگوید كه چه میزان خرج و مخارج را تقبل می كند.)، خجالت كشیدن، در لفافه صحبت كردن، به كنایه حرف زدن، و زیر زبان كشیدن و اینگونه تعاملات اولیه منجر به سوء‌تفاهم می شود.


خلاصه و نتیجه گیری:

یكم :

نقش اصلی انتخاب و تصمیم سازی را مخصوصا در مسائل مالی به پسرتان بسپارید و حدود مخارجی را كه مناسب می دانید، پیشنهاد بدهید یا تایید كنید. و به ریز مخارجهای آنها ورود نكنید. بگذارید پسرتان به صورت مستقل با توجه به مبالغی كه در اختیارش قرار داده اید مسائل مالی اولیه را مناسب شان خود و همسر آینده اش تنظیم كند.

(اگر پسر شما از نظر مالی كاملا مستقل هست و خودش تصمیم به خرج دارد، شما صرفا راهنمایی های لازم و مشاوره را به او بدهید، لیكن با امر و نهی و فشار بر او مانع تصمیم گیریهایش نشوید.)



دوم:

از پسرتان بخواهید كه به طور شفاف با دختر خانم صحبت كند و از او بخواهد نظر صریحش را در مورد مخارج و نحوه اداره زندگی بگوید و بر اساس همان هم پسرتان تصمیم گیری كند. تا مسائل مشخص شود.

[بالهای صداقت]

20/3/1388

کاربردی کردن آموخته های انتخاب درست ، برای داشتن یک ازدواج مناسب

مقدمات چهارگانه ذیل كه در قالب مثالهای عملیاتی آورده می شود به چگونگی بهره بردن از آموخته هایمان به منظور انتخاب صحیح کمک می کند.

یكم :
ما آدمها در مسائل مالی و سایر جنبه های پیدای زندگی می پذیریم كه هر چیزی هزینه ای دارد. اگر بخواهیم پزشك بشویم، سالها درس می خوانیم و حتی اگر تمایل به خواب ،‌خوراك و خوش گذرانی داریم وقتهای زیادی خودمان را محدود می كنیم و با كم خوابی و درس خواندن زیاد هزینه پزشكی را می پردازیم. اگر بخواهیم سرویس طلایی داشته باشیم ،‌ پولهایی را كه به زحمت به دست آورده ایم و برایش ارزش قائل هستیم به راحتی به طلافروش می دهیم تا طلا را به دست آوریم.

چون پذیرفتیم كه همیشه خواسته هایمان در مقابل پرداخت هزینه های خاص خودش،‌محقق می شود.

از طرفی می دانیم كه هزینه ها متناسب با آن خواسته ماست. وقتی كه برای خرید یك شكلات حاضر نیستیم 100000 تومان بدهیم ،‌لیكن برای خرید یك منزل ممكن است 200 میلیون نیز هزینه كنیم.

پس :
الف) قبول هزینه ها
ب ) متناسب بودن هزینه با خدمات و خواسته هایمان

این دو مورد، موضوعات مهمی هستند و باید به خاطر داشته باشیم كه ، در زندگی هم این قوانین جریان دارد.


دوم:
ما در زندگی متوجه می شویم به غیر از رنگ سیاه و سفید رنگهای دیگری هست. هم چنین پذیرفته ایم هر شی و موقعیتی در دل خود علاوه بر مزایا ممكن است معایبی هم داشته باشد.
وقتی شما یك ماشین سواری با سرعت بالا و شیك می خرید كنار این امتیاز این عیب را هم دارد كه نمی توانید مانند كامیون با آن حمل بار داشته باشید یا مثل اتوبوس 40 نفر سوار آن شوید.
همچنین وقتی به خاطر محدودیت مالی منزل كوچكی و دست دومی می خرید متوجه می شوید ناقصی ها یا خرابی هایی دارد اما با توجه به وضعیت مالی خود چنین انتخابی را می كنید. یعنی می پذیرید همیشه مزایا و معایب برای مورد انتخاب شما هست.

سوم:
در مورد ازدواج به ازای هر شرطی كه به عنوان معیار برای همسر آینده تعیین می كنیم به صورت تصاعدی حق انتخابهای خود را محدود می كنیم.

مثال
- شما اگر بخواهید فقط با یك آقا/خانم ازدواج كنید شاید جامعه آماری شما به 15 میلیون نفر برسد و حق انتخاب شما زیاد باشد.
- اگر بخواهید این آقا/خانم سنش 5 سال از شما بزرگ/کوچکتر باشد جامعه آماری شما به 3 میلیون كاهش می یابد.
- و چون شما می خواهید با یك آقا/خانم مجرد ازدواج كنید ، 2 میلیون دیگر هم كه متاهلین هستند حذف می شوند. و جامعه آماری به 1 میلیون می رسد.
- اگر بخواهید تحصیلاتشان بالاتر/پایین تر از شما باشد ..... به 500 هزار نفر می رسد.
- اگر بخواهید متغیر مذهبی در آن لحاظ شود به 100 هزار نفر
- بخواهید وضعیت مالی خوبی داشته باشند به 10 هزار نفر
- این فرد به طریقی در محیط شما باشد كه زمینه آشنایی پیش بیاید به 1000 نفر
- از نظر قیافه بپسندید به 100 نفر می رسد
- از نظر اخلاق بپسندید،‌20 نفر
- او هم شما را بپسندد به 2 نفر و
- ....
-.....
- ..... و


البته این اعداد فقط مثال هست می خواستم در بند سوم متوجه بشوید كه چگونه ما حق انتخاب خود را می توانیم محدود كنیم ،‌چون می خواهیم همه معیارها را داشته باشیم. و وقتی معیارها از یك حدی بالاتر می رود عملا با مجموعه تهی روبرو می شویم.



چهارم:
معیارها ، توانایی ها، و شرایط مثبت خود مانیز بسیار مهم هست. یك دختر یا یك پسر باید ظرفیت ها ، پتانسیلها و شرایط مطلوب خود را به درستی ارزیابی كند. هر نقطه مثبتی شانس مثبت بیشتری برای انتخاب شدن و انتخاب كردن می دهد.



نتیجه گیری با توجه به مقدمات چهارگانه فوق

بر اساس بند یكم: (نتیجه مقدمه اول)
شما دقت كنید كه ازدواج برای شما چه میزان ارزش دارد،‌اگر واقعا ارزشش بالاست باید هزینه برای آن بپردازید و شاید این هزینه بالا باشد. ممكن است هزینه آن بی توجهی به بعضی خواسته هایت باشد یا تن دادن به بعضی تغییرات به شرطی كه این ازدواج و آن شخص معیارهای مناسب شما را داشته باشد.


بر اساس بند دوم: (نتیجه مقدمه دوم)
سعی كنید بپذیرید كه هر انتخابی انجام بدهید كامل نخواهد بود و پیشاپیش باید آمادگی داشته باشید كه بعضی عیوب و ضعفها در فرد باشد. لذا بیدرنگ خواستگار خود را به خاطر یك ضعف رد نكنید، بلكه باید همه مزایا و معایبش را بررسی و در كل نتیجه بگیرید. (جهت مطالعه بیشتر : انتخاب صحیح، شیوه حل مسئله و تعارضهای ما )

بر اساس بند سوم(نتیجه مقدمه سوم)
اگر توقعات و انتظارات و شروطت را اضافه كنی دایره انتخابت را به عدد صفر نزدیك می كنی.
لازم هست با یك مشاور خانواده مشورت كنید و چند معیار اساسی و مهم را به عنوان ضرورت در نظر بگیرید و در سایر معیارهای دست دوم كوتاه بیایید.

بر اساس بند چهارم (نتیجه مقدم چهارم)
اگر بخواهیم خواسته بالایی داشته باشیم،‌در كنار موارد فوق باید درآمد و هزینه های آنرا كسب كنیم ، لذا افزودن به توانایی ها و شرایط مثبت خودمان شانس انتخابمان را بالا می برد. این توانایی ها می تواند مهارتهای اجتماعی،‌تحصیلات، ورزش، هنر، معاشرت، حسن خلق، و سایر خصوصیات مطلوب باشد.

چون همانطور كه شما به دنبال فردی با مزایای بالا هستید، دیگران هم همین طور فكر می كنند.

جهت اطلاع بیشتر در زمینه بند سوم و چهارم نیاز هست جلساتی مستمر با یك مشاور خانواده داشته باشید كه هم انتظارات و توقعاتت نسبت به ازدواج منطقی شود و معیارهای دقیق و مناسبی را برای انتخاب در نظر بگیرد. و همچنین مهارتهای لازمی كه بعضی از آنها اشاره كردم در این جلسات كسب كنید و تمرین كنید.


مقالات ذیل در این خصوص می تواند به شما كمك نماید:

بيراهه ها در انتخاب همسر

آیا تو نیمه گمشده من هستی؟

مبحث شیرین و مهم" انتخاب همسر"

قبل از ازدواج، توقعاتتان را ارزیابی کنید

[بالهای صداقت]

17/5/1388

دوستش دارم ، عاشقشم ، اما خانواده هامون می گویند : نه، مناسب همدیگر نیستید !

مشكلات شما جزء مشكلات رايج آشنايي هاي امروزي هست ، اگر به انجمن سئوالات ارتباط دختر و پسر در تالار همدردي سري بزنيد متوجه مي شويد تا چه اندازه اينگونه مشكلات شيوع دارد.

علت اساسي چنين مشكلاتي اينست كه فرد به صورت وارونه مسير ازدواج را طي مي كند. به جاي اينكه ابتدا به صورت رسمي و دقيق به شناسايي دست بزند و با هماهنگي خانواده هاي طرفين به بررسي جوانب ازدواج بپردازد و سپس دست به ازدواج بزند و خودشان و احساساتشان را به هم تقديم كنند. عكس اين اتفاق مي افتد. يعني افراد مسئله را مانند يك جرم از همه مخفي مي كنند و احساساتشان را نسبت به هم بروز مي دهند و بعد به خاطر اين دوست داشتن همه مسائل يكديگر را مثبت ارزيابي مي كنند و بعد هم قصد ازدواج مي كنند. فرايندي كه بسيار ريسك بالايي دارد.


اما راهكارهاي مناسب براي شما:

يكم:‌
نياز هست كه خانواده ها مطمئن شوند كه اين يك مسئله احساسي و گذرا نيست. به اين منظور بايد:

الف: از عجله و اصرار بر اين امر خودداري كنيد. احساساتي بودن با عجله بودن همراه هست. لذا وقتي عجله نمي كنيد و آرام و خونسرد هستيد، بهتر مي توانيد خانواده را متقاعد كنيد.

ب: احساساتي بودن با عصبانيت ، بدخلقي ، ناراحتي و قهر و ... همراه هست. اگر شما براي متقاعد كردن خانواده بگوييد احساساتي نيستيد باور نمي كنند، مگر اينكه خيلي با آرامش ، شادابي، خونسردي و گذشت با خانواده در ارتباط باشيد.

ج: افراد احساساتي حاضر نيستند جزء به احساسات خود فكر كنند. لذا مرتب نظر خودشان را توضيح مي دهند و اصرار مي كنند. شما اگر مي خواهيد به خانواده تفهيم كنيد كه در مورد ازدواج منطقي فكر مي كنيد بايد اجازه دهيد كه كسان ديگر در اين ميان وارد شوند.

مثلا به جاي اينكه فقط خودتان مرتب به خانواده در اين مورد اصرار كنيد. پيشنهاد بدهيد كه به كمك يك مشاور متخصص خانواده فرايند ازدواج شما دو نفر بررسي شود و بگوييد كه نظر متخصص را مي پذيريد.

د: افراد احساسي به نوعي نشان مي دهند كه در هر صورت كوتاه نخواهند آمد. شما اگر واقعا احساساتي نيستيد بايد به خانواده اتان اين را ثابت كنيد چگونه؟

به آنها بگوييد كه صد در صد اصرار نداريد فقط با او ازدواج كنيد. اما طي بررسي هايي كه كرده ايد ايشان نقاط مثبت زيادي دارد. و البته نقاط ضعف و منفي هم دارد. براي آنكه آنها نگويند كه اين فقط نظر شماست، حتما آنها را ترغيب كنيد كه اين مسئله به همراهي يك مشاور خانواده متخصص بررسي شود.



هـ : در نهايت مهمترين فاكتور موثر در حل اين مسئله صبوري هست. يعني وقتي شما بدون اصرار فرصت به آنها و خودتان مي دهيد، مي توانيد به راه حلهاي تاثير گذار خودتان به مرور در آينده بپردازيد.

مهم اينست كه براي كاهش حساسيت خانواده ها، طي اين مدت ارتباط خودتان را با آن شخص به شدت كم يا يا حتي قطع كنيد.



دوم:

طي مدتي كه صبور مي مانيد و به دنبال راه حل مي گرديد، شروع كنيد و سواد ازدواج خود را بالا ببريد. قبول مي فرماييد كه يك ارتباط دختر و پسري مساوي با ازدواج نيست. در ازدواج معيارهاي مهمي بايد ارزيابي شود. براي اين منظور مي توانيد هم به تنهايي با مشاوران خانواده به صورت حضوري جلسه داشته باشيد و به شناخت معيارهاي اساسي ازدواج بپردازيد.
يا مي توانيد از طريق لينكهاي ذيل و مطالعه دقيق آنها به شناخت معيارهاي مناسب ازدواج دست پيدا كنيد.

اگر چنين هستيد، صبر كنيد ازدواج نكنيد

نظريه اسناد در انتخاب همسر

باورهاي منطقي در انتخاب همسر
معنای ازدواج – رابطه عشق و ازدواج
ساير مقالات آموزشي ازدواج در سايت همدردي

ساير مقالات آموزشي ازدواج در تالار گفتگوي همدردي


خلاصه و نتيجه گيري:

به نظر مي رسد با توجه به سن، موقعيت و شرايط شما و شخص مورد نظرتون، و همچنين تفاوت خانواده ها و نظر مخالف خانواده هاتون، اكنون زمان مناسبي براي ازدواج شما نباشد. لذا نياز به صبر داريد.

طي اين زمان بايد هم به صورت انفرادي و هم به اتفاق خانواده به مشاوره خانواده مراجعه فرماييد.
(براي اينكه خانواده شما مطمئن باشد كه قصد داريد با چشم باز ازدواج كنيد نه از روي احساس)

همچنين توصيه به مطالعه مقالات آموزشي ازدواج در سايت و تالار همدردي داريم.