یک بیت شعر زییا بنویسد 2

[ویدا@]

یا رب مکن از لطف پریشان ما را //گر در ره کعبه میدوانی ما را

ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم//محتاج بغیر خود مگردان ما را

[دختر مهربون]

فکرم همه‌جا هست، ولی پیش خدا نیست
سجاده زردوز که محرابِ دعا نیست

گفتند سر سجده کجا رفته حواست؟
اندیشه سیال من ـ ای دوست ـ کجا نیست؟!

از شدت اخلاص من عالَم شده حیران
تعریف نباشد، ابداً قصد ریا نیست!

از کمیتِ کار که هر روز سه وعده
از کیفیتش نیز همین بس که قضا نیست

یک ‌ذره فقط کُندتر از سرعت نور است
هر رکعتِ من حائز عنوان جهانی‌ست!

این سجده سهو است؟ و یا رکعت آخر؟
چندی ‌ست که این حافظه در خدمت ما نیست

ای دلبر من! تا غم وام است و تورم
محراب به یاد خم ابروی شما نیست

بی‌دغدغه یک سجده راحت نتوان کرد
تا فکر من از قسط عقب‌مانده جدا نیست

هر سکه که دادند دوتا سکه گرفتند
گفتند که این بهره بانکی‌ست، ربا نیست!

از بس‌که پی نیم‌وجب نان حلالیم
در سجده ما رونق اگر هست، صفا نیست

به به، چه نمازی‌ست! همین است که گویند
راه شعرا دور ز راه عرفا نیست

[محمدابراهیمی]

روبر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

[چشمک]

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن
در گوشه میخانه هم ما را تو پیدا می کنی

[محمدابراهیمی]

سیل سرشک ما ز دلش کین به در نبرد
درسنگ خاره قطره باران اثر نکرد

[ویدا@]

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

[محمدابراهیمی]

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
وان را ز که در دل بنهفتم به در افتاد

[hamed65]

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدام است، غم کجاست...
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمری است که در هوای تو از آشیان جداست

[hamed65]

عشق، شوری در نهاد ِ ما نهاد *** جان ما در بوته‌ی سودا نهاد گفتگویی در زبان ما فکند *** جستجویی در درون ما نهاد داستان دلبران آغاز کرد *** آرزویی در دل شیدا نهاد قصه‌ی خوبان به نوعی باز گفت *** کآتشی در پیر و در برنا نهاد عقل مجنون در کف لیلی سپرد *** جان وامق در لب عذرا نهاد دم به دم در هر لباسی رخ نمود *** لحظه لحظه جای دیگر پا نهاد چون نبود او را معین خانه‌ای *** هر کجا جا دید، رخت آنجا نهاد یک کرشمه کرد با خود، آنچنانک: *** فتنه‌ای در پیر و در برنا نهاد بهر آشوب دل سوداییان *** خال فتنه بر رخ زیبا نهاد تا تماشای وصال خود کند *** نور خود در دیده‌ی بینا نهاد

[ویدا@]

بوی باران

بوی سبزه

بوی خاک

شاخه های شسته

باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس

رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگــار