تضاد معیارها

[hadieh]

سلام
به عنوان دختری که خارج از کشور زندگی می کنم واینجا حجابو رعایت می کنم خواستم چند تا نکته رو بهتون بگم
فکر می کنم بهتر باشه قبل از تعیین حد ومرزتون در مورد معیار حجاب همه ابعادشو در نظر بگیرین
رعایت حجاب(روسری) برای یه دختر تو این محیط یعنی پذیرش تحمل یه سری رفتارها از طرف اطرافیان.
نمی دونم چقدر در جمع ایرانیهای اونجا حضور دارین ولی اگه می خواین همسرتون حجاب داشته باشه یعنی تو هر جمع و مهمونی یا مراسمی که شرکت می کنین خانم شما با همه یا حداقل اکثر خانمهای جمع تفاوت داره پذیرش این مساله برای یه دختر جوون که ذاتآ دوست داره زیبا باشه اصلآ کار راحتی نیست (اینجا دیگه مهمونی مخصوص خانمها وجود نداره که بگیم اونجا هر چی می خواد بپوشه , حالا اگه فاکتور روسریو حذف کنین تفاوت کمتر می شه ولی مثلآ آستین کوتاه یا دامن اشکال داره؟)
تفاوت در این حد باعث می شه در بعضی جمع ها هم خود آدم معذب باشه هم بعضآ اطرافیانش.
خودتون هم ممکنه مجبور بشین حد روابطتونو تغییر بدین ممکته دوستاتون دیگه مثل قبل تو رفت و آمد با شما راحت نباشن و روابطتون کمرنگ تر بشه
مشروب نخوردن , نرقصیدن, دست ندادن یا استخر نرفتن شاید به خودی خود مساله زیاد مهمی نباشه چیزی که مهمتره طبعات این تفاوتها در برخورد با سایرینه
دختری که تو ایران مذهبیه ممکنه اینجا تحمل این شرایطو نداشته باشه یا منزوی بشه (که نمونشو دیدم) یا برای پذیرش در جمع عوض بشه(که بازم نمونشو دیدم)
هر معیاری که تعیین می کنین باید خودتون و بیشتر از اون همسرتون ظرفیت طبعاتشو داشته باشین .

[سید1387]

سلام هدیه خانم

ممنون از اینکه جواب دادید. خیلی برام جالب هست که این موضوع را از منظر یک دختر خانمی که خارج زندگی میکنه و محجبه هم هست ببینم.

قبول دارم که دختر خانمها می خواهند جذاب باشند و به نظر من خانمها بدون حجاب خوب خبلی جذاب تر هستند به نوعی و شاید دلیلی هم که اسلام حجاب را قرار داده همین بوده!

اگه پستهای قبلی من را خونده باشید، دیدید که گفتم الان با یک دختر خانمی آشنا شدم که میگه به خاطر همین فشارها و رفتارهای دیگران ترجیح داده که روسری نپوشه. اما مساله اینه که توی همین جامعه هم خیلی ها با حجاب هستتد(چه ایرانی چه مازیایی، اندونزیایی و ...) ثانیا اگه قرار باشه آدم برای حرف دیگران بخواهد رفتارهاش را تغییر بده معلوم نیست سر از کجا در میاره!

نفهمیدم دقیقا منظورتون از اینکه گفتید "آستین کوتاه یا دامن اشکال داره؟" چیه، برداشت من اینه که شما گفتید اینها اشکال نداره، درسته؟

قبول دارم که این تفاوتها آدم یا اطرافیانش را معذب میکنه(البته فقط در جمع ایرانی ها بیشتر والا خارجی ها به دلیل احترامی که برای افکار مختلف قائلند خیلی مشکلی ندارند). من خودم هم ک میگم الان مثلا مشروب نمی خورم ناخودآگاه از خیلی جمع ها جدا شده ام که این لزوما هم بد نیست چون من را از یک سری خطاهای بعدی حفظ میکنه

من هم همه ترسم اینه که طرف مقابل نتونه با این شرایط کنار بیاد(اگه دختری باشه از ایران) به نظر شما چه جور میشه مطمئن بود که مشکلی پیش نمی آید؟

[hadieh]

در مورد این که آدم نباید برای حرف دیگران تغییر کنه باهاتون موافقم ولی تاثیر محیط هم نمی شه انکار کرد خلاف جریان آب شنا کردن کار آسونی نیست

من خودم تو ایران چادر سر می کردم اونجا هم تو محیط دانشگاه جزو اقلیت بودم ولی تو ایران آدم می تونه یکی دو نفر همفکر خودش پیدا کنه اینجا این کار سخت تره آدم باید با افرادی معاشرت کنه که تفاوتهای اساسی باهاش دارن و این ممکنه تاثیر بذاره

در مورد برخورد غیر ایرانیها بستگی به محیط داره اونا به آدم بی احترامی نمی کنن ولی ممکنه خوششون هم نیاد که با یه فرد محجبه دوست بشن نمی شه گفت کلآ تفاوت نداره براشون همه جور آدمی هست ولی در این مورد که برخوردشون معمولآ از ایرانیها بهتره متاسفانه موافقم

در مورد آستین کوتاه و دامن منظورم این نبود که اشکال نداره سوالم از شما بود که اگه روسریو حذف کنیم حد حجاب از نظرتون چیه ؟ خانمی که باهاشون آشنا شدین آستین کوتاه می پوشن ؟ از نظر شما ایراد داره یا نداره؟ آخه معمولآ محدود به روسری نمی شه

در مورد مطمئن شدن از طرف مقابل فکر می کنم خیلی به خودش و خانواده اش بر می گرده
تو خیلی از خانواده های ایرانی مذهب به شکل سنتی جا افتاده یعنی نماز و روزه و حجاب بیش از این که حاصل باور باشه نتیجه عرف و عادت خانواده است , نه این که بد باشه ولی شاید به اندازه کافی محکم و ریشه دار نباشه

حتمآ شما هم دیدین دختر خانواده های مذهبی -سنتی که بعد از وارد شدن به دانشگاه حجابشون تغییر کرده
این که طرف دینش کجای زندگیشه مهمه نگاهش به دین چیه , رعایت حجاب طرفآ عادتیه که از زندگی تو خانواده و محیط مذهبی پیدا کرده یا باوریه که روش فکر شده؟

بررسی روابطش تو ایران هم شاید مفید باشه دوستاش همه آدمای هم تیپ خودشن یا تجربه دوستی با افراد مختلفو داره؟

حد اعتماد به نفسشم فکر کنم تاثیر گذاره

راستش مطمئن شدن یه مقدار سخته

[deljoo_deltang]

سلام

من هم فقط می خواستم یک نکته رو بگم. لطفا شما بیشتر روی تعریف دین روی خودتون فکر کنید. شما خودتون الان کارهایی رو می کنید که بعدا دوست ندارید خانمتون انجام بدن!!! و فکر می کنید خلاف دینه. به نظر می رسه شما بیشتر دغدغتون دین نیست بلکه عیرت مردان تونه. شما گفتید که خیلی مسائل مربوط به این دوران مجردیه و بعدا اونا رو طبق میل همسرم کنار می ذارم. ولی یادتون باشه اولا هر چی امروز بکاری فردا برداشت می کنی. دوم اینکه مطمئنا فرزند شما از شما (گذشته و ایندتون) تاثیر می پذیره. آیا شما این رفتارهای خودتون رو برای فرزندتون در اینده چه دختر یا پسر می پسندین؟

مثلا من اینجا با مردها دست نمی دم و شوهرم به این معترض هست ولی خیلی راحت فقط می گم که این ایده اولوژی منه و اینها(خارجیها ) هم راحت قبول می کنن ولی همسرم قبول نمی کنه.

یعنی شما از همسرتون انتظار دارید در مسائلی راحت بگیره و در مسائلی سخت بگیره؟

در مورد فرذند هم مطمئن باشید که فرزندی که توی جامعه حاضر دنیا ( چه ایران چه خارج) بزرگ می شه نیاز به یک تربیت خیلی قوی و اصیل از طرف مادرش داره.

[deljoo_deltang]

راستی یک نکته که ممکنه کمکتون کنه.
ببینید درسته که یک فرد مذهبی شاید تو خارج احساس راحتی نکنه ولی مطمئن باشید اگر از نظر مذهبی با همسرش هماهنگ باشه این احساس سختی زیاد موثر نخواهد بود. مثلا من خودم اگر همسرم منو درک می کرد و با من هماهنگ بود اصلا برام مهم نبود که من در این جامعه محدودیتهایی دارم.

[hamed65]

با تشکر از همه دوستان (به خصوص هدیه خانم) که صحبتهای خوبی کردند،

در مورد این مسئله که گفتی شاید بخواهی برگردی ایران هم فکر کن.
یعنی تصمیم بگیر که هدفت ماندن یا برگشتن است. اگر قصد داری در آینده برگردی، این موضوع را با همسرت قبل از ازدواج هماهنگ کن.

اینکه الآن و در زمان مجردی استخر و یا لب ساحل می روی شاید بیشتر مسئله ای باشد بین خودت و خدا. ولی بعد از ازدواج فکر می کنم باید این مسئله را رعایت کنی. بالاخره فکر نمی کنم زیاد خانمت با این کار موافق باشد. من خودم به شخصه فکر می کنم ظلم در حق همسرم خواهد بود اگر از او بخواهم که با حجاب باشد و بعد خودم بروم قاطی خانمها شنا کنم.

نمی دانم چند سال است که به خارج از کشور مهاجرت کردی. اگر شاهد تغییراتی در خودت هستی، قبل از اقدام برای ازدواج اول روی خودت تمرکز کن. بالاخره همه ما دیر یا زود بعد از مهاجرت یک سری از عادات و طرز تفکرهای قبلی را کنار می گذاریم. و همینطور خودمان را تا حدودی تغییر می دهیم تا بتوانیم در جامعه جدید زندگی کنیم.
در کل منظورم این است که اگر احساس می کنی در حال تغییر هستی، صبر کن به یک ثبات شخصیتی برسی و بعد ببین دوست داری همسرت چطور باشد.

باید ببینی اگر همسرت به کسی دست بدهد، ناراحت می شوی یا نه!
یا اینکه واقعاً برایت مهم نیست که همسرت روسری نداشته باشد؟ بالاخره همسرت می خواهد برای مثال موهای خودش را حالت بدهد. دیگر شما نباید آن موقع به او گیر بدهی که اگر روسری نداری، موهات رو زشت کن برو بیرون!
یا اینکه شاید بخواهد آستین کوتاه بپوشد.
یا باید ببینی دوست داری او در رابطه با معاشرت با مردان دیگر چطور باشد.


پیدا کردن شخص مناسب که کلاً یک کار سخت است. و برای امثال ما این کار خیلی خیلی سخت تر شده.
کسانی که برای مثال در ایران در یک شهری زندگی می کنند که چند میلیون ایرانی آنجا هست مشکل ازدواج دارند، حالا چطور ما باید از این جامعه بسیار کوچک ایرانی همسر مناسب انتخاب کنیم، واقعاً نمی دانم :)

ولی باز هم می گویم خدا بزرگ است! :)

[sanjab]

خیلی این پستها برام جالب بود چون منم یک مدت خارج از ایران بودم و از دغدغه های دوستانم که
اکثرا محجبه هم بودند این بود که اینجا ازدواج کردن برای یک دختر مسلمان خیلی سخت و عملا غیر ممکن
چون دور پسر خارجی ها رو که باید خط بکشند ایرانم نیستند که با کسی آشنا بشند از طرفی پسر ایرانی
که مقید به یک سری اصول مشابه شماهام باشه خیلی کم
اکثر ایرانیها در بسیاری موارد زیاده روی بیشتر خود خارجیهام می کنند و دنبال روابط خارج چهار چوب ازدواج هستند.

[سید1387]

سلام به همه دوستان

ممنون از اینکه در بحث شرکت می کنید و نظر می دهید

در مورد این که آدم نباید برای حرف دیگران تغییر کنه باهاتون موافقم ولی تاثیر محیط هم نمی شه انکار کرد خلاف جریان آب شنا کردن کار آسونی نیست

من خودم تو ایران چادر سر می کردم اونجا هم تو محیط دانشگاه جزو اقلیت بودم ولی تو ایران آدم می تونه یکی دو نفر همفکر خودش پیدا کنه اینجا این کار سخت تره آدم باید با افرادی معاشرت کنه که تفاوتهای اساسی باهاش دارن و این ممکنه تاثیر بذاره

در مورد برخورد غیر ایرانیها بستگی به محیط داره اونا به آدم بی احترامی نمی کنن ولی ممکنه خوششون هم نیاد که با یه فرد محجبه دوست بشن نمی شه گفت کلآ تفاوت نداره براشون همه جور آدمی هست ولی در این مورد که برخوردشون معمولآ از ایرانیها بهتره متاسفانه موافقم

در مورد آستین کوتاه و دامن منظورم این نبود که اشکال نداره سوالم از شما بود که اگه روسریو حذف کنیم حد حجاب از نظرتون چیه ؟ خانمی که باهاشون آشنا شدین آستین کوتاه می پوشن ؟ از نظر شما ایراد داره یا نداره؟ آخه معمولآ محدود به روسری نمی شه

در مورد مطمئن شدن از طرف مقابل فکر می کنم خیلی به خودش و خانواده اش بر می گرده
تو خیلی از خانواده های ایرانی مذهب به شکل سنتی جا افتاده یعنی نماز و روزه و حجاب بیش از این که حاصل باور باشه نتیجه عرف و عادت خانواده است , نه این که بد باشه ولی شاید به اندازه کافی محکم و ریشه دار نباشه

هدیه خانم، من منکر تاثیر محیط نیستم چون در خودم هم می بینم که محیط بر روم تاثیر گذاشته. من توی ایران که بودم نسبت به مسائل مذهبی حساس تر بودم اما الان حساسیتم کم شده. بعضی وقتها البته این موضوع نگران و ناراحتم میکنه و بعضی مواقع هم میگم شاید الان بهتره چون چیزهایی که الان قبول دارم بشتر براشون منطق دارم تا چیزهایی که در ایران قبول داشتم.

اما در مورد حد حجاب من شخصا معتقدم حجاب باید پوششی، رفتاری و گفتاری باشه که هم در مورد خانمها صدق داره هم آقایون. حالا در مورد خانمها یک کم حجاب پوششی پررنگ تر هستش. مثلا من خودم هیچ وقت حجاب رفتاری یا گفتاریم را از دست نمی دهم.

من گفتم که فقط ممکنه بتوانم با حجاب سر اونهم توی اینجا کنار بیام اما با نصفه آستین و دامن کوتاه نه. خانمی هم که من باهاش آشنا شدم میگه پوششم خوبه اگر چه مثلا میگه موقعی که خیلی گرم باشه ممکنه آستین کوتاه هم بپوشم! حالا من فکر میکنم اگه پیش برم و از نظر بقیه موارد خوب باشه بهش بگم که من دوست ندارم شما لباس آستین کوتاه بپوشی ببینم چی میگه!!

نکته ای که برام جالب بود من جلسه قبل که با هم صحبت کردیم از ایشان در مورد دست دادن با مردها پرسیدم(فقط برای اینکه بفهمم چقدر مقبد هست یا نه) و ایشان میگه من توی این 3 سالی که اینجا بودم اصلا موردی پیش نیومده که بخواهم با مردی دست بدهم!!!! والا برام خیلی سخته باور کنم!!!

دقیقا قبول دارم که مذهب توی خانواده های ما سنتی است و من احساس میکنم این جور افراد خیلی بیشتر ممکنه در معرض تغییر باشند چون فلسفه محکمی پشت کاراشون نیست.

سلام

من هم فقط می خواستم یک نکته رو بگم. لطفا شما بیشتر روی تعریف دین روی خودتون فکر کنید. شما خودتون الان کارهایی رو می کنید که بعدا دوست ندارید خانمتون انجام بدن!!! و فکر می کنید خلاف دینه. به نظر می رسه شما بیشتر دغدغتون دین نیست بلکه عیرت مردان تونه. شما گفتید که خیلی مسائل مربوط به این دوران مجردیه و بعدا اونا رو طبق میل همسرم کنار می ذارم. ولی یادتون باشه اولا هر چی امروز بکاری فردا برداشت می کنی. دوم اینکه مطمئنا فرزند شما از شما (گذشته و ایندتون) تاثیر می پذیره. آیا شما این رفتارهای خودتون رو برای فرزندتون در اینده چه دختر یا پسر می پسندین؟

مثلا من اینجا با مردها دست نمی دم و شوهرم به این معترض هست ولی خیلی راحت فقط می گم که این ایده اولوژی منه و اینها(خارجیها ) هم راحت قبول می کنن ولی همسرم قبول نمی کنه.

یعنی شما از همسرتون انتظار دارید در مسائلی راحت بگیره و در مسائلی سخت بگیره؟

در مورد فرذند هم مطمئن باشید که فرزندی که توی جامعه حاضر دنیا ( چه ایران چه خارج) بزرگ می شه نیاز به یک تربیت خیلی قوی و اصیل از طرف مادرش داره.

نمی دونم شاید هم حرف شما درست باشه اما چه جوری میشه فهمید کدامه؟

شما خودتون توی این جامعه غربی زندگی می کنید و حتما می دانید که برای ما چقدر انتخابهامون و تفریحاتون محدود میشه. من از روزی که آمدم سعی کردم کار خلافی نکنم ولی نخواستم هم خیلی دگم و خشک برخورد کنم چون در این صورت یک روز هم اینجا دوام نمی آوردم. قبول دارم هرچه امروز بکارم فردا برداشت می کنم اما من دیگر بیشتر از این در وسعم نبوده!

فکر می کنم همه قبول دارید که بهرحال آدم یک سری کارهایی را ممکنه در دوران مجردی به لحاظ آزادی هایی که دراه انجام بده اما بعد در دوران متاهلی نتونه مثلا مثل اینکه آدمهای مجرد خیلی با دستانشون هستند و... من هم از تغییر بعد از ازدواج روی همین اصل صحبت کردم و بعلاوه اینکه می خواهم واقعا در شرایط منصفانه با همسرم باشم وقتی به اون میگم باید در این حد به دین پایبند باشه خودم هم حداقل در همون حد پایبند باشم

با تشکر از همه دوستان (به خصوص هدیه خانم) که صحبتهای خوبی کردند،

در مورد این مسئله که گفتی شاید بخواهی برگردی ایران هم فکر کن.
یعنی تصمیم بگیر که هدفت ماندن یا برگشتن است. اگر قصد داری در آینده برگردی، این موضوع را با همسرت قبل از ازدواج هماهنگ کن.

اینکه الآن و در زمان مجردی استخر و یا لب ساحل می روی شاید بیشتر مسئله ای باشد بین خودت و خدا. ولی بعد از ازدواج فکر می کنم باید این مسئله را رعایت کنی. بالاخره فکر نمی کنم زیاد خانمت با این کار موافق باشد. من خودم به شخصه فکر می کنم ظلم در حق همسرم خواهد بود اگر از او بخواهم که با حجاب باشد و بعد خودم بروم قاطی خانمها شنا کنم.

نمی دانم چند سال است که به خارج از کشور مهاجرت کردی. اگر شاهد تغییراتی در خودت هستی، قبل از اقدام برای ازدواج اول روی خودت تمرکز کن. بالاخره همه ما دیر یا زود بعد از مهاجرت یک سری از عادات و طرز تفکرهای قبلی را کنار می گذاریم. و همینطور خودمان را تا حدودی تغییر می دهیم تا بتوانیم در جامعه جدید زندگی کنیم.
در کل منظورم این است که اگر احساس می کنی در حال تغییر هستی، صبر کن به یک ثبات شخصیتی برسی و بعد ببین دوست داری همسرت چطور باشد.

باید ببینی اگر همسرت به کسی دست بدهد، ناراحت می شوی یا نه!
یا اینکه واقعاً برایت مهم نیست که همسرت روسری نداشته باشد؟ بالاخره همسرت می خواهد برای مثال موهای خودش را حالت بدهد. دیگر شما نباید آن موقع به او گیر بدهی که اگر روسری نداری، موهات رو زشت کن برو بیرون!
یا اینکه شاید بخواهد آستین کوتاه بپوشد.
یا باید ببینی دوست داری او در رابطه با معاشرت با مردان دیگر چطور باشد.


پیدا کردن شخص مناسب که کلاً یک کار سخت است. و برای امثال ما این کار خیلی خیلی سخت تر شده.
کسانی که برای مثال در ایران در یک شهری زندگی می کنند که چند میلیون ایرانی آنجا هست مشکل ازدواج دارند، حالا چطور ما باید از این جامعه بسیار کوچک ایرانی همسر مناسب انتخاب کنیم، واقعاً نمی دانم :)

ولی باز هم می گویم خدا بزرگ است! :)

در مورد برگشت به ایران حتما میگم به طرف که من هر دو گزینه را روی میز دارم(برگشت یا ماندن) و خیلی به شرایط بعدی بستگس داره اما به احتمال خیلی زیاد بشتر از 4-5 سال دیگه اینجا نمی مونم

من حدود 4 سال هست که خارج از کشورم و همانطور که قبلا هم گفتم برای خودم محسوس هست که تغییر کرده ام اما اینکه الان در ثبات شخصیت هستم یا بازهم تغییر خواهم کرد نمی دانم!!! چه جوری میشه گفت من الان ثبات دارم یا نه؟ ترسم از اینه که برگردم ایران و دوباره بخواهم مثل قبل باشم و اگه انتخاب اشتباه کرده باشم نتونم!!! یعنی منظورم اینه که ممکنه این تغییران فعلی عارضی باشه و بعد ازبین بره (اگر چه مطمئن هست بعضی هاشون دیگه برگشت پذیر نیستند)

ببین دست دادن به خودی خود مشکلی نیست. مهم اینه که در چه فضایی و به چه قصدی باشه. می توانم بگم خوشحال نمیشم اما ناراحت هم نمی شوم. یعنی خیلی هم مطمئن نیستم

آره فکر کنم باید فکر کنم!!! من همیشه دوست داشتم همسرم یک خانم مومن و آرام(آرامش ناشی از ایمان) باشه ولی میدونم که بحث ایمان از حجاب مستقل هست خیلی ها حجاب ندارند اما رابطه اشون با خدا از خیلی ها که حجاب دارند بهتره چون مردم از دست و زبانشون در امانند

امیدوارم خدا بهممون کمک کنه

[deljoo_deltang]

نمی دونم شاید هم حرف شما درست باشه اما چه جوری میشه فهمید کدامه؟

شما خودتون توی این جامعه غربی زندگی می کنید و حتما می دانید که برای ما چقدر انتخابهامون و تفریحاتون محدود میشه. من از روزی که آمدم سعی کردم کار خلافی نکنم ولی نخواستم هم خیلی دگم و خشک برخورد کنم چون در این صورت یک روز هم اینجا دوام نمی آوردم. قبول دارم هرچه امروز بکارم فردا برداشت می کنم اما من دیگر بیشتر از این در وسعم نبوده!

فکر می کنم همه قبول دارید که بهرحال آدم یک سری کارهایی را ممکنه در دوران مجردی به لحاظ آزادی هایی که دراه انجام بده اما بعد در دوران متاهلی نتونه مثلا مثل اینکه آدمهای مجرد خیلی با دستانشون هستند و... من هم از تغییر بعد از ازدواج روی همین اصل صحبت کردم و بعلاوه اینکه می خواهم واقعا در شرایط منصفانه با همسرم باشم وقتی به اون میگم باید در این حد به دین پایبند باشه خودم هم حداقل در همون حد پایبند باشم

من منظورم از غیرت این بود که در وهله اول به نظرم رسید شما روی خصوصیاتی از همسرتون حساسید که مربوط به روابطش با مردها و نحوه حضورش بین مردها داره نه روی دینداریش. و اگر وارد این بحث شدم چون نمی خواستم کسی دیگه ای هم مثل من در زندگیش دچار مشکل بشه. ولی در این پست اخیرتون گفتید که ایمان براتون مهمه و ارامش از اون ( البته ایمان هم مصداقهای ظاهری داره که بهتره وارد بحثش نشیم.).

توصیه می کنم به سایت hamdardi.com برید و نحوه سوال پرسیدن در جلسات رو ببینید تا بتونید بهتر مصدافهای دینداری رو در خودتون و طرف مقابلتون ارزیابی کنید و ببینید ایا هماهنگ هستید یا نه.

در مواردی که فکر می کنید انعطاف پذیر هستید خوب شاید لزومی به سوال پرسیدن نباشه ولی در بقیه موارد مراقب باشید.
مثلا سوالی که من در جلسه خواستگاریم نپرسیدم و الان مشکل دارن حلال و حرام بودن گوشتی که می خورم بود که ایا چه نوع ذبح رو همسرم بدون مشکل می دونه و ... و ایا اگر در یک مهمونی باشه که غذای حلال نباشه چه کار می کنه.و از این دست سوالها.


در مورد مواردی هم که در ایران هستند می تونید از سوابق طرفتون بفهمید که چقدر در محیط تحت تاثیر قرار می گیره. ( مثلا در دبیرستان و دانشگاه چه تغیراتی کرده)

موفق باشید

[سید1387]

ببینید چند تا موضوع هست

یکی اینکه من آدم مذهبی هستم اما نه خشک یعنی نگاهم به خدا این نیست که حالا منتظره من دست از پا خطا کنم مچم را بگیره!!! خدای من خیلی با حالتر و خوش اخلاق تر از این حرفهاست و فکر میکنم خیلی از چیزهایی که در دین حرام شده به دلیل تبعاتش بوده بنابراین اگه کسی مرتکب بشه قبل از اینکه خدا بخواهد کاری بکنه تبعات اون عمل بهش آسیب میزنه

نمونه بارزش روابط دختر و پسر هست که خوب توی سایت تبعات منفی ش قابل حس یا خوردن مشروب که کنترل تبعات منفی اش یکی از معضلات اجتماعی کشورهای غربی هست!

بنابراین من اینجور نیستم که بگم چون فلان مرجع گفته فلان چیز حرام پس دیگه تمام! بلکه با عقلم می سنجم ببینم تبعات اون عمل چیه. مثلا داشتن رابطه جنسی خارج از ازدواج حرام هست نشستن سر میزی که روش مشروب هست هم حرامه. اما این دو تا خیلی با هم فرق دارند... عقل من میگه اولی خیلی آثار سوء داره... اما دومی نتیجه اش اینه که من از جمع های اینجا طرد میشم، مسلمان ها آدمهای بی منطقی جلوه می کنند(چون برای یک فرد قابل قبوله که شما مشروب نخورید اما نمی فهمند یعنی چه که اگه مشروب باشه هم نباید شما باشید)و ... و ضرر این که من جایی باشم که مشروب هست اینه که افراد بد مستی کنند ... خوب من ائلا جاهایی که چنین احتمالی هست نمی روم و بعد هم اگه ناخواسته در چنین موقعیتی قرار گرفتم سریع اون محل را ترک می کنم

این مثال را زدم که بگم من دینداریم ترکیبی از آنچه در جامعه تحت عنوان دین گفته میشه+ عقل خودم هست
البته بگم در مورد اصولم هیچ وقت کوتاه نمی آم

حالا می خواهم فرد مقابل هم مثل من باشه یعنی انعطاف پذیر باشه! البته قبول دارم که میشه این که بعضی جاها سخت بگیری و بعضی جاها نه

جدای از مسائل جزئی احکام، من فکر کی کنم اگه بتونم بگم هدف دین رشد و تعالی انسان بوده پس هرکی انشان تره دیندارتره حالا می خواهد مسلمان باشه می خواهد جود یا مسیحی
در قرآن هم تا جایی که من میدونم نگفته روز قیامت افراد را براساس دینشون دسته بندی می کنیم بلکه گفته "من جاء بقلب سلیم"

البته قبول دارم دین میتونه در سلامت قلب نقش کاتالزور را داشته باشه اگر ما واقعا درست بهش عمل کنیم

موضوع دیگه اینه که مذهب بخش مهمی از زندگی و افکار من بوده و خواهد بود... من خیلی به عرفان علاقه داشتم و هنوز هم دارم... بنابراین دوست دارم همسرم هم در این زمینه ها درک داشته باشه که بتونم با اون هم صحبت کنم و هم یک جورهایی در رشد من و انسان شدنم سهیم باشه و بالعکس

ببخشید پرحرفی می کنم اما فکر می کنم شاید شماها بتوانید بیشتر من را بشناسد . اگه مشکلی در افکار من هست بهم بگید و بهنر بتوانید راهنماییم کنید

حالا توی بحث ازدواج من توی دوراهی هستم

اگه با کسی که مذهبی ازدواج کنم ممکنه نتونه شرایط اینجا را تحمل کنه
اگه با کسی که با اینجا آدابپته شده ازدواج کنم اون حس مذهبی من را نداره(یا اصلا مذهبی نیست)

بعلاوه اینکه به نظر میرسه اصلا پیدا کردن دختر متعادل کم شده!!! یا اینوریند یا اونوری!!! خدایاااااااااااا

بازهم ممنون از نظراتتون
منتظر پاسختون هستم