مشکل من در مشورت با خانواده در مورد خواستگار

[lord.hamed]

سلام

پدر همیشه دلسوز بچه است ، همیشه همه این رو می دونند اما خوب باید حق داد هر چی سن پدرهامون بالاتر میره ، نوع برخورد و ارتباطشون با ما عوض میشه . پدر من دیگه اون رفتاری که 5 سال پیش رو داشت قطعا دیگه با من نداره یعنی نمیتونه داشته باشه ؛ نه پدر من ؛ نه پدر دختر مهربون و نه سایرین ( درصد ها برای این برخوردها متفاوته ! )

دختر داری تو این شرایط باید قبول کنیم یه خورده سخته ؛ و دیگه پدرها مشکلاتشون نسبت به دختر خانم هاشون بیشتر شده .
این بین ، دلسوزی ها هم بیشتر شده ، یه پدر هیچ وقت نمیخواد ناراحتی فرزندشو ببینه مخصوصا دخترشو . بیایم این نوع برخورد رو بذاریم به این حساب که پدر دختر مهربون با این همه مشکلات ؛ یه دختر خوب و خانم ( البته مهربون ) تحویل این اجتماع داده ؛ حالا باید نگران باشه .....

قبول دارم که این نگرانی یه کم بیش از حد شده ، خوب حتما درجه خوبی دختر مهربونم زیاده که پدرش حتی روی بند - بند حرف هاش حساسه .....

قبلا به دختر مهربون گفتنم ؛ به کم عجوله !
خوب عزیز من ، یه کم حوصله کن ... چرا اینقدر عجله ؟؟؟؟
از موسیقی لذت می بری ؟ خوب اشکالی نداره ، یا از فلان غذا بدت میاد ! یا هر چیز دیگه .... اصلا موردی نداره .. نیازی نیست به این سرعت واکنش نشون بدی ....
صبر کن ، صبر ....
اصلا یه پیشنهاد بذار خواستگار محترم ؛ تا آخر آخر حرفاشو بزنه ؛ شما فقط اول شنونده باش .
بعد بالاخره نوبت شما هم می رسه ..... تا آقای خواستگار حرفاش تموم بشه که انگشتر تو دست شما که نمی کنند ....
پس صبر رو تمرین کن .

من بازم اگر حرفی داشتید در خدمتم .

[deljoo_deltang]

عزیزم چرا مدام می گی نمی تونم شروع کننده باشم؟
اگر شروع کنی یعنی یک قدم مثبت برداشتید. یعنی برای صحبتهای پدرتون ارزش قائلید و این جس رو به پدرتون هم میدید و مطمئن باشید پدرتون وقتی حس تایید شدن از طرف شما رو داشته باشند بهتر صحبت خواهند کرد.

ولی اگر بذاری ایشون شروع کننده باشند یعنی شما محکومید به پذیرش هر انچه هست. یعنی شماایشون رو قبول ندارید ولی ناچارید و این حس رو به پدرتون هم دوباره منتقل می کنید و ایشون از جانب یک حاکم اینبار با شما حرف خواهند زد.

امتحانش ضرر نداره اگر دیدید داره بحث بالا می گیره زود تمومش کنید.

ضمن اینکه پدرتون با همه مشکل دارند دلیل نمی شه که شما نتونید از نظرات ایشون استفاده کنید. رگ خواب پدرتون رو پیدا کنید . من فکر می کنم همین جبهه ای که همه در خانه شما نسبت به پدر دارند ایشون رو بیشتر به سمت عصبی و تحکم کننده بودن سوق میده.

[baby]

"وقتی من میبینم خودم با افراد خیلی کمی (شاید هیچ کس) این مشکل رو دارم و از طرفی همه ی افراد خونه این مشکل رو با پدرم دارن، شما به من حق نمیدین که فکر کنم مشکل از من نیست؟"

وقتی شروع به راهنمائی کردم ، دقیقا می دونستم که مشکل از شما نیست ،

اصلا بحث حق با کیه نیست ، چه بسا مشکل از پدرتون هم نباشه .

بهرحال واقعیت اینه که گفتگوتون اونجوری که باب میلتونه پیش نمیره ، راهی برای این موضوع باید پیدا کرد.

چند نمونه عینی و تجربه شده در این خصوص دارم :

در دوره دانشگاه یه استاد داشتیم که اغلب بچه ها از روش تدریسش خوششون نمیومد (بسیار نامرتب مطالب رو می گفت بدون اینکه دسته بندیشون کنه) ، با اینکه آمریکا درس خونده بود، من اون واحد رو با او برداشتم با این نیت که ببینم چی می تونم ازش یاد بگیرم . اتفاقا در خلال تدریس متوجه چند خصوصیت خوب تدریسش شدم ، یکی از اونها این بود که خلاقیت رو از دانشجو نمی گرفت ،

چند سال پیش یه مدیر پروژه داشتیم ، همکارائی که باهاش کار کرده بودن همه می گفتن با فلانی اصلا نمیشه کار کرد - کاش میشد تمام خصوصیاتش رو می گفتم تا می تونستید بهتر تجسم کنید- ، به اجبار تو پروژه ایشون همکار شدم ... تا پایان پروژه هم با هم بودیم (نه اینکه هیچ کنتاکتی نداشته باشیم ، نه) ، پس از مدتی به سنگ صبورش مبدل شده بودم و از دلتنگیهاش برام میگفت و او که به بی معرفتی مشهور بود چند سال بعد از اتمام پروژه هم ارتباط ایمیلی با هم داشتیم و در بسیاری از مراسمات (فوت پدر و یکی از بستگانم) بعد از همکاری هم شرکت کردند. (کاری که اصلا مرسوم ایشون نبود)

، خلاصه اش میشه:
موفقیت تو اینه که وقتی با کسی مشکلی داری بتونی بجای اینکه فاصله بگیری ازش (اگه ارزشش رو داشته باشه)، رابطه رو بسازی و بهبودش بدی.

اتفاقا با اینائی که مشکل دارن اگه بتونی نزدیک بشی و رفاقت کنی ، بسیار جالب خواهد بود بعد می بینی که از بودن باهاشون چقدر لذت می بری. یادت باشه اون روی سکه استبداد و خود رائی ، مهربونیه. از این لایه روئی پدرت عبور کن.
بذار افتخار شکستن این دیوار بی اعتمادی به نام شما رقم بخوره.

[دختر مهربون]

سلام.
به یه مشکل برخوردم.
پدرم اجازه نمیده خواستگاری که برام اومده برای بار دوم بیاد خونمون. (در حالیکه به نظرم ارزشش رو داره که چند بار دیگه بیاد و بررسی بشه)

دلایل پدرم اینه:
به دلم ننشسته!
مادر پسره خودش رو میگرفت!

حالا مورد اول رو نمیدونم. اما مورد دوم چیزی بود که اگه صحت داشت ما هم باید متوجه میشدیم! در صورتیکه نه مادرم نه من نه برادرام هیچ کدوم همچین نظری نداریم.

من هنوز با پدرم هیچ صحبتی نکردم. این حرفا هم بین پدرم و مادرم بوده.

به مادرم که گفتم الان لازمه با بابا حرف بزنم یا نه، میگه فعلاً صبر کن من حرفا رو بزنم.

فقط دارم دعا میکنم. چون هر کاری که بکنم میترسم اوضاع بدتر بشه.

[دختر مهربون]

آخه من دردمو به کی بگم.

به کی بگم بیاد با پدرم صحبت کنه!

اصلا مگه کسی پیدا میشه پدرم قبولش داشته باشه؟

خسته شدم از اینکه دخترم...

یادتونه گفتم

بعضی وقتا دوس دارم هیچ کس نیاد خواستگاریم.

بخاطر همین چیزا بود.

بدون اینکه نظر منو بپرسه، جواب رد داد و تموم...

[deljoo_deltang]

دختر مهربون یک سوال بپرسم؟

جواب رد رو توی خونه شما پدر شما میدهند؟ یعنی مادر اقا پسر تماس نمیگیره با مادرتون صحبت کنه؟

[دختر مهربون]

مادر پسره چند بار زنگ زد و همش پدرم یه بهونه آورد تا این موضوع از حدود 1 ماه پیش کش پیدا کرد تا الان.
دیگه روش نمیشد خودش زنگ بزنه. واسطه ای که معرفی کرده بود زنگ زد و از مادرم پرسید.
مادرم از خودش که نمیتونه چیزی بگه. از پدرم پرسید.
پدرم هم گفت بهش بگو جواب ما منفیه.

[deljoo_deltang]

عزیزم من فکر می کنم شاید مادرتون بتونند با در دست گرفتن مدیریت ازدواج شما (نیاز به مهارت ، سیاست و قاطعیت داره) و مشورت خواستن از پدرتون مشکلتون رو حل کنند. یعنی مراحل خواستگاری و صحبتهای لازم بین خانواده ها رو مادرتون باید مدیریت کنند. ولی در این بین هم از نظرات پدرتون بهره ببرند.

[دختر مهربون]

دلجو جان
ممنون که هم فکری میکنی. اما شرایط خونه ی ما اونجوری که فکر میکنی نیست.

خیلی دلم گرفته

انقدر پیش خدا گفتم "من کسیو ندارم با پدرم حرف بزنه. خودت یه کاری کن که بهونه ی الکی نیاره." اما فایده ای نداشت...

[kamran2007]

دختر مهربون،

سلام،

خوشبختانه تاپیک شما کوتاه بود و راستش پست‌های این تاپیک رو تا جایی‌ که میشد خوندم،

ممکنه کسی‌ رو نداشته باشی‌ که با پدرت صحبت کنه، اما تو دختر باهوشی‌ هستی‌، و این خودش یک برگ برنده هست.

متأسفانه برنامم این هست که به زودی از همدردی خداحافظی کنم،

اما تو همین چند روزی که هستم، من سعی‌ می‌کنم کمکت کنم، در واقع به نوعی با پدرت صحبت کنم، اما تو این مکالمه تو باید حکم مهره من رو بازی کنی‌، و باید نقش رو هم خوب بازی کنی‌، و بعد سعی‌ کنی‌، خودت بازی رو یاد بگیری برای زمانی‌ که من نیستم.

اگر تو این بازی موفق بشی‌، مطمئنأ در زندگی‌ آیندت هم موفق خواهی‌ شد، چون این به این معنا خواهد بود که مهارت‌های ارتباطی‌ را خوب فرا گرفتی‌.

چیزی که متأسفانه در مورد مادرت احتمالأ رخ نداده، که اگر رخ داده بود، نیازی نبود که شما این نقش رو بازی کنی‌، پس فعلا نمیتونیم از مادرت استفاده کنیم و روی شما متمرکز میشیم.

بله، واقعیت این هست که خانواده شما در منزل با پدر مشکل دارند، و این مشکل از نظر من یک مشکل عمیق ارتباطی‌ هست.

این مشکلات ارتباطی‌ تو خیلی‌ خانواده‌ها هست، کم یا زیاد، مثلا اختلاف سنی من با والدینم خیلی‌ کم هست، در حدود ۲۰ سال، اما من هم گاهی‌ اوقات مشکل پیدا می‌کنم.

راه حل‌هایی‌ که بهت ارائه خواهم داد، راه حل‌های موقت هست، یعنی تنها در همین حد که مشکل تو را حل کنند، نه مشکل کل خانواده را، در واقع من روی مشکل تو متمرکز میشم.

ضمن اینکه این راه حل ها، نظر شخصی‌ من هست و ممکن هست از نظر خیلی‌‌ها درست نباشد یا در کل اصلا نتیجه‌ای ندهد! به خصوص با توجه به اینکه من از نزدیک با پدرت برخورد نداشتم، و روحیاتش رو نمیدونم و قاعدتاً تحلیل دقیقی‌ از شخصیتش هم نمیتونم داشته باشم.

خوب شروع می‌کنیم،

میدونی‌ ما مردها، نیاز داریم تا از اطرفیانمون اعتبار بگیریم، یعنی‌ در ذات ما مردها این نیاز وجود داره که همیشه میل به این داریم که احساس قدرت داشته باشیم و اینکه ما حرف آخر رو بزنیم. این یک میل ذاتی هست. وقتی‌ سنّ ما بالا میره، قاعدتاً، این نیاز تغییری نمیکنه، اما کنترل ما روی دیگران کم میشه، و همین باعث میشه تا گاهی‌ اوقات نا خود آگاه تلاش کنیم، قدرت نمایی‌ کنیم یا حداقل به خودمون ثابت کنیم، هنوز قدرت در دست ما هست.

شما این خواستگار رو به هر حال از دست دادی، پس دیگه بهش فکر نمی‌کنیم، اما سعی‌ می‌کنیم از موقعیتی که پیش امده استفاده کنیم.

قدم اول،

وقتی‌ پدرت تنها هست، میری پیش پدرت و سعی‌ میکنی‌ یک مکالمه موفقیت آمیز داشته باشی‌، و برای او اعتبار سازی کنی‌،

برای مثال اینطوری(دقت کن که ادبیات گفتگو خیلی‌ مهم هست):
--------
سلام پدر،

-راجع به موضوع مهمی می‌خواستم باهاتون صحبت کنم، الان وقت دارید؟

- به تناسب بله یا خیر، مکالمه را ادامه میدهی‌ یا میگویی چون مهم هست ترجیح میدهی‌ آن را برای وقتی‌ بگذاری که پدرت وقت داشته باشند.

بدون اینکه ذره‌ای نسبت به خواستگاری که آمده خودت را متمایل نشان بدهی‌، این جملات را میگویی:

- پدر، راستش می‌خواستم ازتون تشکر کنم،

خیلی‌ خوشحالم که شما رو دارم، و واقعا خدا رو شکر می‌کنم، چون شما خیلی‌ با تجربه هستین و خیلی‌ خوب صلاح من رو میدونین،

راستش این خواستگاری که جدیداً اومده بود، من فکر می‌کردم پسر خوبی‌ هست و قابل برسی‌ هست، اما شما که مخالفت کردین،

بعد که فکر کردم، دیدم شما راست میگین، مادرش خیلی‌ خودش رو می‌گرفت و این بعد‌ها تو زندگی‌ می‌تونست برا من مشکل ساز بشه...

الان فقط ازتون خواستم تشکر کنم که مراقب ما هستین.

و بعد میبوسیش.
-----------

خوب این مکالمه رو انجام میدی، و بعد میای نتیجه رو میگی‌.

دقت کن که هدف از این مکالمه، اعتبار بخشیدن به تصمیم پدرت بود، با چنین رفتار هایی‌، میشه کم کم به پدر نزدیک شد، و حتی روی تصمیماتش تاثیر گذاشت، به طوری که در آینده، بدون اینکه حتی متوجه بشه، تصمیمی را خواهد گرفت، که تصمیم شما خواهد بود.

در مورد صحبت با خواستگار هات،

سعی‌ کن پاسخ آنها را بدهی‌، اما اگر از چیزی خوشت نیامد، مثلا موسیقی‌، لزومی ندارد به پدرت بگویی که چه چیزی به خواستگار گفتی‌، میتوانی‌ بگویی من طبق توصیه شما، در جواب این خواستگار چیزی نگفتم، یا حتی نگفتم گوش می‌کنم،

اما، دقیقا با استفاده از دلایل قابل اعتبار برای خود پدرت، آنها را رد کنی‌. مثال:

- پدر، به نظرم مادر این خواستگار، مثل مادر خواستگار قبلی‌ که شما گفتین خودش را می‌گیرد، خودش را خیلی‌ می‌گرفت یا این خواستگار به دلم نشسته یا ...

خوب، من کیبرد فارسی‌ ندارم و خسته شدم از تایپ کردن،

امیدوارم این حرف‌ها به دردت بخوره،

منتظر نتیجه مکالمه هستم که ببینم چیکار کردی!

موفق باشی‌،

کامران