نمیدونم چرا قانع نمیشم با اینکه میبینم مشکل هست اما دلگرمم نه اینکه عاشقش باشم اما خودش انقدر اروم و لطیفه که واقعا خودمو نسبت بهش متعهد می بینم. شاید بیمار باشه اما من به اخلاق و صداقت و ایمانش و به تربیتش افتخار میکنم. من واقعا از این بیمی ندارم که حتی بچه دار نشیم خدارو شکر بازم. انقدر تو همین تهران بچه هست که نیاز به خانواده داره. چرا که نه؟ اونم پاره تنم میشه. کمیت زندگی مهم نیست کیفیت مهمه








علاقه مندی ها (Bookmarks)