از برادرم خيلي دلگيرم و دلم بدجوري شكسته

[خادم رضا]

سلام
گاو نر چیه استغفرالله
ازدواجم باید پیش بیاد مثل بقالی نیست که بگی دو کیلو همسر بهم بده
بلاخره زمان و موقعیت خاص خودشو میخواد
فقط چقدر خانواده من و شما با این خانوم دکتری که رفتم پیشش فرق میکرد
خانوم دکتر میگفت مردم تازه در سی سالگی میرن درس میخونند تازه تصمیم به درسخوندن میگیرن بعد خانواده من وشما عجله دارن منکه یه شکستم دارم با خودم میگم چرا طلاق من برای اینا درس عبرت نشد که هر کی اشاره به من میکنه قبول میکنند ایا دلشون برای خدای ناکرده جدایی دوباره من تنگ شده ایندفعه قرار هست چند بچه بچه خدای ناکرده طلاق باشن
تو رو خدا خانمها هم عجله نکنند
ازدواج یک امر پیش اومدنیه گرفتنی نیست

[Pooh]

سلام.
خانم قو، اشتباه شما از ابتدا این بوده که اجازه داده اید براتون دیکران تصمیم بگیرن.

یک برادر، اون هم برادری که از شما حوچکتر هست، به چه حقی برای شما تعیین تکلیف میکرده و شما چرا اطاعت میکرده اید؟ در تاپیک اولتون هم گفتم، شما اگر اجازه ای هم لازم بوده بگیرید از پدر و مادرتون بوده.

کاملا با نظر خانم سحر بهاری مخالفم که به حمایت برادرت نیاز داری و پس همونی باش که برادرت میخواد!!!!! آخه این چه راهنماییه که به مراجع میکنید؟ معنی این راهنمایی شما، جز توصیه به باج دادن و افزایش. مهرطلبی ایشون چه هست؟!؟!؟ تعجب میکنم از شما که به جای تشویق یک دختر ۳۰ ساله به بازیابی استقلال و عزت نفسش، و قطع امیدش از دیگران و دست برداشتن از توقع داشتن از دیگران و پذیرش مسوولیت زندگی خودش بدون بهانه گیری، دارید به ایشون توصیاتی میکتید که وابستگی رو در ایشون افزایش بده!!!!!


خانم قوی محترم، شما هر چی میگی قبول. خانواده شما ظالم و بد. همینه که هست. حالا میخوای چیکارکنید؟ میخواید باز تا چند سال بشینید منتظر که خانوادتون یا هر کسی دیگه به دادتون برسه؟؟؟ تا چند سال میخواید وقتتون رو به فکر کردن به بی مهری هایی که بهتون شده بگذرونید؟؟؟ نمیخواید ازاین حال بیاید بیرون و روی پای خودتون وایسید؟؟

توی یکی ازتاپیکاتون گفتید:

براي ختم كلام هم اين نكته رو عرض كنم. من كسي نيستم بگم زود باشين بهم پول بدين، ميگم كاش پدر و مادرم بهم ميگفتن دخترم ما قرار نيست احتياجات تو رو تامين كنيم تو خودت به فكر چاره باش. بميرم اگه دروغ بگم در اين صورت مي گفتم باشه چشمم كور دندم نرم، ممنون كه اطلاع دادين و تكليفمو مشخص كردين. ولي پدر و مادر من از طرفي نيازاي من (نيازاي ما) رو تامين نكردن از طرفي اجازه ندادن برم كار كنم و نون بازوي خودمو بخورم.

فقط منتظر گفتن اونایی د؟؟ خب حالا فرض کنید گفتن. چند مرده حلاجید؟ نمیخواید بیدار شید روی پای خودتون بایستید ؟ نمیخواید ارزشها رو دوباره برای خودتون تعریف کنید و چارچوب های اخلاقی و شخصیتی و ... برای خودتو ن تعریف کنید؟ نمیخواید قدرت خودتون رو بازیابی کنید؟؟

من چند تا قدم اولیه در تاپیک اولتون گفتم و گفتم که اگر بخواید همراهیتون میکنم. ولی متاسفانه توجهی نکردید. واقعا دنبال راه حل هستید یا نه؟؟

- - - Updated - - -

مگه هر دختری داره سر کار میره، حتما پدر و برادر و مادر و آشنا. براش کار جور کردن؟ نشستی منتظر بقیه که چی؟

لا اله الا الله.... فشارم رفت بالا ....

[سحر بهاری]

کاملا با نظر خانم سحر بهاری مخالفم که به حمایت برادرت نیاز داری و پس همونی باش که برادرت میخواد!!!!! آخه این چه راهنماییه که به مراجع میکنید؟ معنی این راهنمایی شما، جز توصیه به باج دادن و افزایش. مهرطلبی ایشون چه هست؟!؟!؟ تعجب میکنم از شما که به جای تشویق یک دختر ۳۰ ساله به بازیابی استقلال و عزت نفسش، و قطع امیدش از دیگران و دست برداشتن از توقع داشتن از دیگران و پذیرش مسوولیت زندگی خودش بدون بهانه گیری، دارید به ایشون توصیاتی میکتید که وابستگی رو در ایشون افزایش بده!!!!! .

ببینید عزیزم شرایط افراد با هم متفاوت هست و آنچه که برای شما جواب میده، لزوما برای دیگری جواب نخواهد داد.
ایشان قبلا در باره ی شغلشون و ممانعت خانوادشون برای ما نوشتن و از طرفی بحث ما صرفا شاغل بودن خانم قو نیست همانطور که در تاپیک گذشته ی ایشان بهشون تذکر دادم که حتی در صورت استقلال مالی باز هم به مشکل بر میخورن.
بحث ما چیزی فراتر از استقلال مالی هست. ما در واقع با یک فرد محدود و یک خانواده و روابط آسیب دیده مواجه هستیم.

در تاپیک های ایشان توضیحات و توصیه های کافی و لازم شده و فکر میکنم اون دو تاپیک رو با دقت نخوندین. ( و همچنین توضیحات اولیه ایشان در این تاپیک )

خانم قو ابتدا باید قوی بشن و سپس بتونن به آنچه مد نظرشان هست برسن. توقعات خانواده بیشتر تمرکز به شغل ایشان هست که میتونه براشون تبدیل به یک فرصت بشه تا به اون رشد دلخواه برسن. اگر به موازات اون بتونن با یک متخصص هم در ارتباط باشن کم کم میتونن روان آسیب دیده خودشون رو ترمیم کنن و سپس اون شغل میتونه حتی پله ای برای ترقی باشه مثل یک موقعیت خوب ازدواج، ارتقاء و تغییر ... و سپس میرسن به اون استقلال سالمی که دنبالش هستن و از طرفی ترمیم روابط آسیب دیده درون خانوادگی.

ما نمیتونیم به ایشان بگیم خلاف خواسته ی خانوادت در این محدودیت ها عمل کن چون عایدی برای ایشان جز تنش بیشتر و آسیب جدی تر نخواهد داشت.

[Pooh]

سلام
خانم سحر بهاری، اتفاقا تاپیک های قبلی ایشون رو خونده ام و با دقت هم خونده ام.

من و شما خوب میدونیم همونطور که اشاره کردید مشکل عمیق تر ازصرفا استقلال مالی ایشون هست. مساله بر سر استقلال شخصیتی و قدرت خود بودن ایشون هست. گمان نمیکنم با پیروی از برادر این مساله رفع بشه.

مسلما منظور من این نیست که چون برادر میگه برو سر کار، گوش نکن و نرو.... بلکه منظورم این هست که ایشون بدون توقع داشتن از دیگران خودشون برای حتی شغلشون تصمیم بگیرن. لزومی نداره در انتخاب نوع شغل بله قربان گوی برادر باشند و تا کسی گفت نرو بگن روی چشم.

فکر میکنم به جای این توصیات، ایشون رو به رفتار جراتمندانه تشویق کنید بهتر باشه. تنشی که نتیجه اش ازادی و مشخص کردن مرز و حریم برای خود و انتخاب های خود باشه، بسیار مفیدتر از سازشی است که روز به روز شخصیت مستقل فرد رو در درون خودش مچاله تر کند. ایشون دختر ۱۸ ساله نیست. ۳۰ سالشه. الان شهامت نکنه و قدرت شخصی خودش رو به معنای تعیین حریم و مرز برای خودش مشخص نکنه، سه چهار سال دیگه توانی بسیار کمتر از الان برای این کار خواهد داشت..
.
.
.
ضمن اینکه نیاز هست بر ریشه یابی و درمان خشم پنهان و پیدای ایشون از خانواده و همینطور دلایل عزت نفس آسیب دیده ایشون کار بشه.‌

[سحر بهاری]

فکر میکنم به جای این توصیات، ایشون رو به رفتار جراتمندانه تشویق کنید بهتر باشه.‌

سلام عزیزم

رفتار جرأتمندانه همیشه نتیجه ی دلخواه رو در پی نداره، کما اینکه ایشون رفتار جرأتمندانه هم داشتن و اشاره کردن.
رفتار جرأتمندانه گاهی با واکنش منفی مواجه هست مخصوصا زمانی که شما با یک فردی مواجهین که به لحاظ روانی مسائلی براش مطرحه یا آسیب دیده هست. ایجا نتها رفتار جرأتمندانه بکار نمیاد بلکه سبب مشکلات بیشتری هم خواهد شد.
اگر کسی در جایی حضور داره که سرپرست اونجا فردی زورگو و پرخاشگر هست بخواد رفتار جرأتمندانه داشته باشه، ممکن هست همان رفتار باز هم سبب برانگیختگی خشم او بشه و در نهایت باعث خروج فرد از اون مجموعه بشه . مثل کارگردان یک تأتر

ما در اینجا با یک تیم هنری طرفیم که فرد میتونه جای دیگری باز فعالیت خودش رو شروع کنه، اما وقتی با یک خانواده طرف هستیم که هر کدام بنوعی آسیب دیدن و مسائلی در موردشون مطرح هست این نسخه جواب نخواهد داد و تنها سبب تنش بیشتر یا روی آوردن به اعمالی ناشایست خواهد شد.

تنشی که نتیجه اش ازادی و مشخص کردن مرز و حریم برای خود و انتخاب های خود باشه، بسیار مفیدتر از سازشی است که روز به روز شخصیت مستقل فرد رو در درون خودش مچاله تر کند.‌

ما در زندگیمون سازش میکنیم تا به آرامش بیشتری برسیم یا زمینه های رسیدن به آرامش و رشد رو فراهم کنیم.
ما در زندگی با رئیسی ، مادرشوهری ، زن برادری ، جاری ، هم گروهی ، همسایه ای و ... طرف هستیم که ممکن هست به هر طریقی باعث آزردگی ما بشن و حتی روی رشدمون تأثیر بگذارن. باید برای هر کدام از روش هایی خاص استفاده کرد... نمیشود روشی رو که در برخورد با همسایه دارم همون رو در برخورد با مادر همسرم اجرا کنم.

ما در اینجا در واقع از خود منبع آزردگی و مشکل استارتر برای رفع مشکلش بهره میبریم. در یکی از کشورهای دنیا من فیلمی رو دیدم که مثلا سم رو با سم درمان میکردن.

ما باید یاد بگیریم از چه روشی، در چه شرایطی بهره ببریم تا بتونیم با کمترین آسیب از اون برزخ عبور کنیم.

پ.ن
دوستان محترم در تاپیک نظرات متفاوت و هر کدام قابل تأمل هست، اجازه بدید تاپیک ها روال عادی خودشون رو پی بگیرن تا خدایی نکرده از مبحث اصلی خارج نشن.

[Pooh]

یک‌سم رو با خودِ همون سم درمان نمیکنن. با سم دیگری درمان میکنن.

سم درمانگر ایشون، به نظر بنده القای اینکه ایشون به حمایت برادرش نیاز داره و باید پیروی کنه نیست. چون این همون سمی هست که ایشون در حال حاضر هم باهاش درگیره. اینکه شاکیه از برادر که چرا میتونست برام کار پیدا کنه و نکرد، همان توقع و نیازبه حمایت سمی است ایشون بهش همین الان هم مبتلاست. اینکه داداش بگه نرو فلان کار و ایشون پیروی کرده و الان درونش خشم هست، همان سم پیروی است که بهش مبتلاست و شما باز میخواید از همین سم برای درمان استفاده کنید!!!!

[Niagara]

چقدر پست اولت طولانی هست قو ، چشمام در اومد خوندم .
یه مسائلی داری که داره اذیتت میکنه و حق هم داری . ولی مشکل تو بیشتر اینکه به قول خودت زیادی حساس هستی ،بعدشم خاطرات و بدی های گذشته برادرت را مدام مرور می کنی . به باری رو دوشت هست و دار ی حمل می کنی و در شهر نالانی . بار را بزار زمین .حساسیت خودت را کم کن - از دیگران انتطار نداشته باش و به خودت تمرکز کن . برادر را نمیشه از زندگی حذف کرد . چه جور بگم باید مدیریت کنی شرایط و روابطتتون را . دو روز دیگه رفتی خونه شوهر امکان داره اونجا آدم هایی ببنیی به مراتب بدتر از نزدیکان الان خودت نمی تونی بیای اونجا هم همه را حذف کنی . مدیریت این مسائل را از الان تمرین کن . مستقل شدن و رفتار جرات مند به معنی حذف کردن دیگران نیست . اگه خواستی هم می تونی حذف کنی ولی خواهی دید مشکل حل نمیشه . تو خانواده و افراد نزدیک، همه یه تیم هستند . برادر تو ، زندگی خودش را داره و شما هم همین طور . در کما ل آرامش و با احترام باهاشون و خانواده صحبت کنید . لازم نیست سعی کنی به برادرت بفهمونی داره اشتباه میکنه .وقت و توانت را بذار تو خودت نه اصلاح دیگران . تو تاپیک قبلیت فکر کنم گفتی می خوای کنکور بخونی . تمرکزت را بذار تو درس . اینجوری بخوای پیش بری و هر اتفاق ذهنت را برگردونه ، موفق نمیشی .

[سحر بهاری]

خانم پوه
منظور از حمایت کردن این بود که؛

ایشان بتونن از طریق برادر پل ارتباطی و حلقه ی اتصال به والدین رو فراهم کنن یا حداقل آنکه امروز مقابلشون ایستاده فردا مدافعشون باشه.

ایشان بتونن از طریق برادر... از مادر یا پدری مجوز بگیرن که امروز مانعشون هست... تا کم کم زمینه های رشد و توسعه ی توانمندی هاشون رو فراهم کنن یا اینکه از طریق همین مشاغل که برادرشون یا خانواده پیشنهاد میدن زمینه ی رشد خودشون و قوی تر شدن رو فراهم کنن. بتونن مانع وقوع ازدواج های ناخواسته و بحران های عاطفی بشن. بتونن در آینده در ضمن اینکه فرد قوی تری هستن به مشاغل دیگری که دوست دارن فکر کنن.
و بتونن در آینده با کمک از یک متخصص و حمایت برادرشون روابط آسیب دیده رو ترمیم کنن.

هر مشکلی چاره ای مخصوص به خود داره و این کار هرگز وابستگی نیست بلکه بهره گیری از خود منبع مشکل و محدودیت برای خروج از اون شرایط و قوی شدن هست.

در مورد توقع هم هم که اشاره کردین بالاتر اول صفحه توضیح دادم ( مسئله ی مقایسه ) که اغلب برای خانواده ها پیش میاد . اون رو مطالعه کنین.

توضیحات لازم رو متناسب با مسئله ای که بیان کردید دادم تا مسئله برای خوانندگان روشن بشه، لذا روال عادی تاپیک رو از سر میگیریم .