اشعار برگزیده

[setareh]

خوشا انان که الله یارشان بید
به حمد و قول هوالله کارشان بید
خوشا انان که دائم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بید
ازان روزی که ما را افریدی
به غیر از معصیت چیزی ندیدی
خداوندا به حق اشک و چاره
زما بگذر !شتر دیدی ندیدی!
یکی درد و یکی درمان پسندد یار
یکی وصل و یکی هجران پسندد یار
من ازدرمان و درد و وصل و هجران
پسندم انچه رایاران پسندند
خدایا!داد از این دل !ای داد ای داد!
نگشتم یک زمان مشتاق ازاین دل شاد
چو فردا داد خواهان ،داد خواهند ،داد خواهند
برارم مو دو صد فریاد ،از این دل ،یار!

[مدیرهمدردی]

اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم
ز شرطها بگذشتیم و رایگان کردیم

اگرچه یک طرف از آسمان زمینی شد
نه پاره پاره زمین را هم آسمان کردیم

اگرچه بام بلندست آسمان مگریز
چه غم خوری ز بلندی چو نردبان کردیم

پرت دهیم که چون تیر بر فلک بپری
اگر ز غم تن بیچاره را کمان کردیم

اگرچه جان مدد جسم شد کثیفی یافت
لطافتش بنمودیم و باز جان کردیم

اگر تو دیوی ما دیو را فرشته کنیم
وگر تو گرگی ما گرگ را شبان کردیم

تو ماهیی که به بحر عسل بخواهی تاخت
هزار بارت از آن شهد در دهان کردیم

اگرچه مرغ ضعیفی بجوی شاخ بلند
برین درخت سعادت که آشیان کردیم

بگیر ملک دو عالم که مالک الملکیم
بیا به بزم که شمشیر در میان کردیم

هزار ذره ازین قطب آفتابی یافت
بسا قراضه قلبی که ماش کان کردیم

بسا یخی بفسرده کز آفتاب کرم
فسردگیش ببردیم و خوش روان کردیم

گر آب روح مکدر شد اندرین گرداب
ز سیلها و مددهاش خوش عنان کردیم

چرا شکفته نباشی چو برگ می لرزی
چه نا امیدی از ما کرا زیان کردیم

بسا دلی که چو برگ درخت می لرزید
به آخرش بگزیدیم و باغبان کردیم

الست گفتیم از غیب و تو بلی گفتی
چه شد بلی تو چون غیب را عیان کردیم

پنیر صدق بگیر و به باغ روح بیا
که ما بلی تو را باغ و بوستان کردیم

خموش باش که تا سر به سر زبان گردی
زبان نبود زبان تو ما زبان کردیم

[setareh]

شراب بي‌غش و ساقي خوش دو دام رهند
که زيرکان جهان از کمندشان نرهند
بود آيا که در ميکده‌ها بگشايند
گره از کار فروبسته ما بگشايند
سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
رونق ميکده از درس و دعاي ما بود
ياد باد آن که نهانت نظري با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود
تا ز ميخانه و مي نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پير مغان خواهد بود
پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود
ياد باد آن که سر کوي توام منزل بود
ديده را روشني از خاک درت حاصل بود
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
گر تو بيداد کني شرط مروت نبود
قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود
ور نه هيچ از دل بي‌رحم تو تقصير نبود
به وفاي تو که بر تربت حافظ بگذر
کز جهان مي‌شد و در آرزوي روي تو بود
دوش مي‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده‌اي سوخته بود
يک دو جامم دي سحرگه اتفاق افتاده بود
و از لب ساقي شرابم در مذاق افتاده بود
گوهر مخزن اسرار همان است که بود
حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود
ديدم به خواب خوش که به دستم پياله بود
تعبير رفت و کار به دولت حواله بود
به کوي ميکده يا رب سحر چه مشغله بود
که جوش شاهد و ساقي و شمع و مشعله بود
آن يار کز او خانه ما جاي پري بود
سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود
مسلمانان مرا وقتي دلي بود
که با وي گفتمي گر مشکلي بود
در ازل هر کو به فيض دولت ارزاني بود
تا ابد جام مرادش همدم جاني بود
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
از ديده خون دل همه بر روي ما رود
بر روي ما ز ديده چه گويم چه‌ها رود

[108]

از زمزمه دلتنگيم، از همهمه بيزاريم

نه طاقت خاموشي، نه تاب سخن داريم

آوار پريشاني‌ست، رو سوي چه بگريزيم؟

هنگامۀ حيراني‌ست، خود را به که بسپاريم؟

تشويش هزار «آيا»، وسواس هزار «اما»،

کوريم و نمي‌بينيم، ورنه همه بیداريم

دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته‌ست

امروز که صف در صف خشکيده و بي‌باريم

دردا که هدر داديم آن ذات گرامي را

تيغيم و نمي‌بريم، ابريم و نمي‌باريم

ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب

گفتند که بيداريد، گفتيم که بيداريم.

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته

اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم

حسین منزوی

[zeinab]

پرستش
ای شب ، به پاس صحبت دیرین ، خدای را
با او بگو حکایت شب زنده داریم
با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق
شاید وفا کند ، بشتابد به یاریم
ای دل ، چنان بنال که آن ماه نازنین
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من
ای شعر من ، بگو که جدایی چه می کند
کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی
ای چنگ غم ، که از تو به جز ناله بر نخاست
راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی
ای آسمان ، به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بیابان گریختم
داری خبر که شب همه شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ریختم
ای روشنان عالم بالا ، ستاره ها
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید
یا جان من ز من بستانید بی درنگ
یا پا فرانهید و خدا را خبر کنید
آری ، مگر خدا به دل اندازدش که من
زین آه و ناله راه به جایی نمی برم
جز ناله های تلخ نریزد ز ساز من
از حال دل اگر سخنی بر لب آورم
آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من ، همه ، چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
او هستی من است که آینده دست اوست
عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیم که کنم رو به هر دری
او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما - اگر خدا بدهد - عمر دیگری

فریدون مشیری

[setareh]

ماه بالاي سر ابادي است،
اهل ابادي در خواب .
روي اين مهتابي ،خشت غربت را مي بويم .
باغ همسايه چراغش روشن ،
من چراغم خاموش.
ماه تابيده به بشقاب خيار،به لب کوزه اب.
غوک ها مي خوانند .
مرغ حق هم گاهي.
کوه نزديک من است :پشت افرارها ،سنجدها.
ئ بيابانپيداست.
سنگ ها پيدانيست ،گلچه ها پيدا نيست.
سايه هايي از دور ،مثل تنهايي اب ،مثل اواز خدا پيداست.
نيمه شب بايد باشد.
دب اکبر ان است:دو وجب بالاتر از بام.
اسمان ابي نيست ،روز ابي بود.
ياد من باشد فردا ،بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم
ياد من باشد فردا لب سلخ ،طرحي از بزها بردارم،
طرحي از جادوها ،سايه هاشان دراب.
ياد من باشد،هرچه پروانه که مي افتد دراب،زود از اب درارم.
ياد من باشد فردا لب جوي ،حوله ام را هم با چوبه بشويم.
ياد من باشد تنها هستم.
ماه بالاي سر تنهايي است.

[نادیا]

از صحبت مردم، دل ناشاد گریزد
چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد
پروا کند از باده کشان، زاهد غافل
چون کودک نادان که ز استاد گریزد
دریاب که ایام گُل و صبح جوانی
چون برق کند جلوه و چون باد گریزد
شادی کن اگر طالب آسایش خویشی
که آسودگی از خاطر ناشاد گریزد
غم در دل روشن نزند خیمۀ اندوه
چون بوم که از خانۀ آباد گریزد
فریاد که در دام غمت سوختگان را
صبر از دل و تأثیر ز فریاد گریزد

[setareh]

«خانه ي دوست کجاست؟»در فلق بود که پرسيد سوار.
اسمان مکثي کرد.
رهگذر ساخه ي نوري که به لب داشت به تاريکي شن ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:
»نرسيده به درخت،
کوچه باغي است که از خواب خدا سبزتر است
ودران عشق به اندازه ي پرهاي صداقت ابي است .
مي روي تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ ،سربدر مي ارد،
پس به سمت گل تنهايي مي پيچي ،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره ي جاويد اساطير زمين مي ماني
وترا ترسي شفاف فرامي گيرد.
در صميميت سيال فضا،خش خشي مي شنوي:
کودکي مي بيني
رفته از کاج بلندي بالا ،جوجه بردارد از لانه نور
واز او مي پرسي دوست کجاست

[zeinab]

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند

توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

[108]

وقـتي تو شـب گــم مـي شـدم هم خونه خواب گل مي ديد
همســـايـه از خوشــه ي خواب سبـد سبـد خنــده مي چيد

وقـتي تو شـب گــم مي شدم ستــاره شــب شـکــن نــبود
مــــيون ايــــن شبــــزده هـــا کســي بـــه فــکــر مـــن نــبود

آوازه خـــــون کـوچــــه هــــــا شـــعـــراشو از يـــاد بــــرده بود
چـــــراغــــا خـوابـيـــده بـودن شـعــلــشـونـو بـــاد بــــرده بود

آخ اگـــــه شــــب شـيـشــه اي بــود پــل به ستاره مي زدم
شـکـسـت آيـنـه ي شـب و نـيـزه ي خـورشـيـد مــي شـدم

آخ اگــــه مـــرگ امـــون مـــي داد دوبـــــاره بـاغ مــي شـدم
تو رگ يـــخ بـسـتــه ي شـــب نـبـــض چــــــراغ مــي شـدم

آخ کــــه تــــو اقيــــانـوس شـــب سـوخـتـنـمـو کـسـي نديد
تـــو بـــــرزخ بــــيــداد شـــب کــســي بـــه دادم نـــرســيــد

تـــو اوج ويــــرون شــــدنـــم تـــــو شـــب دم کـــــرده ي درد
کـــســـي دعــــا نـــخــونــد بــرام هيـــشکي برام گريه نکرد

وقتي تو شب گم مي شدم دلم مي خواست شعله بشم
رو ســــــايــــه هـــاي يـــخ زده دســـت نــــوازش بـــکـــشم

دلـــــم مــــي خــــواســـت آشـــتــي بــدم تگرگـو بــا اقـاقيا
خــــورشـيــد مـــهــربــونـــي رو مــهــمــون کنم به خونه ها

آخ اگــــه مـــرگ امـــون مـــي داد دوبـــــاره بـاغ مــي شـدم
تو رگ يـــخ بـسـتــه ي شـــب نـبـــض چــــــراغ مــي شـدم


شعر :استاد ایرج جنتی عطایی شاعر رها و غربت نشین ایرانی !!!
بعضی وقتا فکر می کنم چی می شه اگه همه به عقاید همدیگه احترام بذاریم تا بعضی از بزرگان و هنرمندان و ... مجبور نباشند به خاطر داشتن ایده و نظری غیر از اونچیزی که رایج هست کشورمون رو ترک کنند و از نعمت داشتن وطنشون بی بهره بشند ! در حالی که میدونیم ایـــــــــــــــــــــــ ــــــــــران سرزمین همه ی ایرانیهاست با هر نژاد و قوم و مذهبی ولی متاسفانه دوره ای پیش اومده که داشتن نظر و شعر و هنر و عقیده غیر از نظر بعضی ها جرم شده .
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
میلاد حضرت محمد (ص) که ولادتش تکمیل نعمت ها و الطاف خداوند به بشریت بود رو تبریک عرض می کنم . امیدوارم همه ی ما شایسته ی پیروی از آن رحمة ً للعالمین باشیم .