علاقه مندی همسرم به تصاویر غیر اخلاقی

[bahar.shadi]

سلام دوست عزیز

ماه منیر جان

سخت میگیری!

با حرف های آنی بسیار موافقم!!! یادم هست اولین باری که در PC این دسته عکس ها رو Save شده توسط یکی

از افراد نزدیک در فامیل دیدم گفتم چه آدم لجنی! اما الان می دونم اون بنده خدا پسر خوبیه و فقط کنجکاو بوده! همین!

اما امروز می بینم که گاهی آدمها کنجکاو میشن و اصلا بحث جا نماز آب کشیدن و این حرف ها نیست! من خودم روزانه

100 ها ایمیل مختلف دریافت می کنم که چند سال پیش با کنجکاوی همگی رو نگاه می کردم اما الان همگی رو ندید

Delete می کنم چون دیگه کنجکاوی رو برانگیخته نمی کنن!

صفحه yahoo رو هم که باز کنی تو Home Page اش پر از عکس های مبتذل و گاها پورن هست! یعنی ما باید خودمون

رو طوری عادت بدیم که هرچیزی جذبمون نکنه!

همه اینارو گفتم که بگم این تو خیلی از افراد جامعه ما و بیرون جامعه ما مرسوم شده!

شیوه صحیح طلاق و غیره نیست!

مشکل شما هم با همسرت با توجه به توضیحاتت یکنواختی زندگیت و رفتار سرد همسرت و خانواده اش هست!

پس بیا صورت مسئله رو درست تعریف کنیم!

همین که همسر شما پنهانی این عکس ها رو می بینه واسه اینه که همسرت برای رابطه اش با شما احترام قائله

اما این تصاویر واسش جذابن! البته نمیگم کار درستی می کنه ها!

شما بیشتر از سردی رفتارش ، یکنواختی زندگی ، دوری از خانواده ات و بی مهری خانواده همسرت هست که در رنج

و عذابی و این موضوع شده مزید بر علت!

اما تصور و حدس من این هست که رفتار همسر شما به دلیل دیدن این عکس ها نیست که سرده!

بلکه احتمالا ایشون در یک خانواده سرد بزرگ شده و تا حدودی آدم درونگرایی هست!

اما این به این معنی نیست که اون آدم هرزه ، چشم ناپاک یا بدیه و یا اینکه شما رو دوست نداره!

چقدر با روحیات همسرت آشنا هستی؟ می دونی درونگراست یا برونگرا؟ آیا اهل بروز محبت به شکل حسی-کلامی

هست؟شاید محبت شما کافیه و همسرت هم شما رو دوست داره و از زندکیش راضیه اما نوع ابراز احساسات رو یا

بلد نیست یا متفاوت انجام میده!

به جای زوم کردن روی این موضوع روی مسئله ای که طرح کردم فکر کن!

سالهای اول زندگی سالهای شناخت بیشتر و تلاطم هستش!

سعی کن بیشتر با همسرت آشنا بشی و اون رو با روحیات خودت آشنا کنی!

باور کن اگه نوع نگاهت رو تغییر بدی داستان زندگیت عوض میشه!

به حرف هام کمی فکر کن...

خیلی زود حکم نهایی رو صادر نکن!

[اوای دل]

سلام به شما خواهر دل شکسته ام ...می دونم و درست قابل درکه با وجود خانم بودن وداشتن ظرافت ها و حساسیت های زنانه خیلی سخته توی این موقعیت قرار گرفتن...عزیز دل باید هممون بپذیریم که زندگی یک مبارزست...برای شما و خیلی اشخاص دیگه شاید این مبارزه همین کمک به افراد نزدیک خانوادست تا برای داشتن زندگی سالم و آرام در کنار هم بر ای تکامل شخصیت بهشون کمک بشه...ماه منیر جون در مورد رفتار خانواده شوهرت باید بگم شاید میخوان ملاحظه کاری کنن...من خودم چون از رفت و آمدهای پی درپی خانواده همسرم بستوه اومدمسعی می کنم در مورد زن داداشم و عروس آیندم ملاحظاتی تو رفت وآمدام داشته باشم....شاید اونها هم همین اعتقاد رو دارن و مثل خیلی ها بی دعوت جایی رفتن خصوصا"خونه نو عروسشون رو بد می دونن.
در مورد رفتار همسرت هم توی میل باکس همسر منم از طرف یکی از دوستاش مدام میل های خیلی سوپری میاد
من کارم شده هر روز چک کردن میلای اون و پاک کردن اونا یواشکی...
ولی فرستادن این میلا برای همسرت دلیلی بر اشتیاق همسرت برای دیدن تصاویر جنسی نمی تونه باشه...مگه اینکه همسرت مخصوص مدت زیادی رو برای دیدن این موضوعات اختصاص بده پس سعی کن زود به قاضی نری...مثلا" این رفیق همسر من ادم openیه هم میلای خوب میده هم میلای افتضاح...
راستی فیلم سنگام رو دیدی...شوهره میخواد بره کاباره زنه تمامه کارای تو کابار رو برا مرده توخونه اجرا می کنه...قبول دارم خیلی سخته ولی شدنیه...فکر میکنی چرا اسلام می گه زن هیچ وظیفه شرعی ای برای انجام کارای خونه نداره ...برای اینکه تمام انرژی و وقتش رو برای ارضای جنسی مردش صرف کنه...امتحان کن تا حجت همه جوره تموم بشه.

[Ideal00]

سلام دوست خوبم. اول كه مشكلتو خوندم فكر كردم من هيچ كمكي بهت نميتونم كنم. آخه من هم با اين موضوع درگير بودم و يه تاپيك هم دارم. اما بعد گفتم بزار تجربه ام رو برات بگم كه اشتباهات منو تكرار نكنى. من هم اولين بار كه ديدم خيلى ناراحت شدم و تا مدتها افسرده بودم و نميفهميدم چرا بايد اين كار روكنه و اينقدر تو خودم ريختم كه آخرش يه روز جوش اوردم و يه دعواى حسابى راه افتاد البته ما اهل قهر نيستيم ولى وقتى آدمجوش مياره خيلى حرفا ميزنه كه نبايد بگه!
اشتباه اول من اين بود كه مثل شما فكر ميكردم همسرم آدم بديه كه اين كار رو ميكنه يا از من زده شده. و اين حس روبهش منتقل كرده بودم و با اين كار اوضاع فرقي نكرد!
اما بعد از مدتى همينجا ياد گرفتم كه آروم باشم و خصوصيات خوبشو پر رنگ كنم اين باعث شد دفعه بعد كه راجع به موضوع باهاش حرف زدم تحقيرش نكنم.
ببين اول از همه مطمئن باش همسرت عاشقته. و اعتماد بنفست رو از دست نده!
اين كار ليشون اشتباه است اما به معنى بد بودنو زير سوال رفتن شخصيت همسرت نيست. براي ما خانوما اين خيلى سنگينه اما بدون بخش زيادش مال اينه كه به اشتباه فكر ميكنيم دليل اين كار همسر عدم علاقه اش به ما هستش. اين فكر رو بزار كنار و به اندازه اشتباهش درباره اش قضاوت كن.
من يه شب مفصل با همسرم نشستم به حرف زدن. در آرامش و با عشق. با تاييد خوبيهاش شروع كردم. بهش پر و بال دادم گفتم چقدر اين خوبيهاش برام ارزش داره و قضيه رو اين طور عنوان كردم كه اين كار در شان تو نيست. ميدونى بدترين كار اينه كه بگى تو بدى! بهش بگو با اين كار احساس بى مهرى ميكنى ولى اصلا اين موضوع رو رقيب خودت ندون!
بگو درك ميكنى تحت فشاره ولى بهش تذكر بده اين كار شايد موقت ذهنش رو از درگيرى فكرى نجات بده اما همون عذاب وجدان بعدش بيشتر ميريزتش به هم.
مرتب عنوان كن كه نميخواى بهش امر و نهى كنى ولى چون ميشناسيش نميخواى روحش آسيب ببينه.
منظورم رو گرفتي؟
اول خودت ياد بگير كه اين قضيه بيشتر از تو براى خود همسرت ضرر ميتونه داشته باشه با اين نگاه بيشتر از توبيخ كردن كمكش ميكنى.
البته بگما فكر نكن با اين حرفا از فردا زندگى شيرين ميشه ها!
احتمال تكرار قضيه هست اما دوره تكرارش كمتر و كمتر ميشه اما فكر كنم حقيقت اينه كه هرگز قطع نميشه!
اما ميدونى چيه مهم اينه خودش حريص نباشه. مردا اصولا روى اين چيزا با هم كل ميندازن و گاهى فقط ميخان كم نيارن!
من هنوز گاهى فيلم يا عكسى تو لپ تاپش ميبينم. نه كه فضولى كنم مثلا آخر هفته كه ميخوايم فيلمى چيزى ببينيم خودش يه دقيقه پخشش ميكنه من هم حساس نميشم فقط الان دارم بهش جهت ميدم مثلا خودم مطالب مربوط به مسائل جنسي پيدا ميكنم و بهش نشون ميدم يعنى كه اين چيزا وقتى در راستاى بهبود خانواده بياد بد كه نيست استقبال هم ميشه!

البته گاهى هم بايد دعوا بشن و نبايد با مهربونى محض لوسشون كرد اما در حين همون دعوا هم هشيار باش! دعواش كن اما تحقير نكن! توهين نكن فقط لحنت رو جدى و قاطع كن اما محتوى حرفات بايد بوى عشق بده . انتقاد رو در كنار ارج نهادن به خوبيهاش بگو. كارى كن فكر كنه خودش تصميم گرفته ترك كنه و خودش رو مسئول بدونه

مادر شوهر رو هم بزار وقتى اوضاع آروم شد بهش برس حالا يه ماه رو اين مدت اضافه شه چيزى نميشه!
ببخشيد طولانى شد!
صبور باش و عشق بورز. حساس هم نباش و خودت رو مبرا از اشكال ندون ما هم يه روز اشتباه ميكنيم! (اينا رو مرتب به خودم هم ميگم!)
موفق باشي

[ماه منیر]

خیلی از حرفهای دلگرم کننده تون ممنونم.
من در این مورد نمیتونم اصلا با همسرم حرف بزنم. چون پیش خودش فکر کرده من نمیدونم ایمیل جدید داره. همسرم مشکل اصلیش اینه که خیلی تحت تاثیر دیگرانه و علی رغم ظاهر بسیار با اعتماد به نفسی که جلوی دیگران داره از درون احساس خلا میکنه.
به خاطر مشکلات زیادی که در اطرافمون بود من گاها در مورد برخی مسایل بهش انتقاد میکردم(خب من هم یه انسانم و آستانه ی تحملی دارم!! البته فکر میکنم بعد از ازدواج خیلی صبور شدم.خیلییییییییییی) اما از اونجایی که انتقاد تو خونوادهشون پذیرفته شده نیست(از بس مغرورن!) احساس میکنه من همش میخوام کنترلش کنم!!!!
دیشب بهش گفتم من خیلی سعی میکنم بهت محبت کنم اما شاید روششو که متناسب با روحیه ت باشه بلد نیستم! من خیلی تحت فشارم و احساس آسیب میکنم...
من خیلی سعی کردم بشناسمش اما روحیاتش با من تقریبا متفاوته. خیلی واسه خوشحال کردن من تلاش نمیکنه و اگه ببینه ناراحتم عموما فقط یه جمله میپرسه:"چی شده خانوم؟"
اگه حتی با لحن بسیار آروم و عاشقانه بگم چی شده که با موضع گیریش دعوا راه میندازه...
اگر هم نگم که متهمم میکنه به اینکه با اخم و تخمهام رو اعصابشم!!!
بهش گفتم دارم کم کم میشم مثل خودت، میتونی کسی مثل خودت رو تحمل کنی؟
مثلا من همیشه تا وقتی بیاد خونه غذا نمیخورم. اما چند روز پیش این کار رو کردم مثل خودش و کلیییییییییی بهش برخورد!
...

[bahar.shadi]

سلام ماه منیر جان

پس ریشه مسائل و دلخوری های تو تفاوت در دیدگاه ها و سلایقتان هست!

خوب دختر خوب لطفا مقابله به مثل را کنار بگذار چون اگر قرار بود نتیجه بگیری تا الان نتیجه حاصل

می شد!

پس روش دیگری را پیشه کن! یعنی شناخت بیشتر روحیات همسرت و 100 البته شناخت ضعف

رفتاری خودت!

سعی کن بیشتر به جای گلایه کردن با همسرت صحبت کنی و براش وقت بگذاری!

همینجوری که هست بپذیرش و باهاش صحبت کن و خونسردیت و آرامشت رو حفظ کن!

اینطور که فهمیدم همسر شما اهل ابراز مخبت کلامی نیست!

آیا روابط زناشویی شما گرم و صمیمی هست؟

این تاپیک رو بخون

تمام پست های این تاپیک و راهنمایی هایی که به مراجع شد کارساز بود و تا حدود زیادی

موفق به ساخت زندگیش شد!

امیدوارم برایت راهگشا باشد

[ماه منیر]

اتفاقا بسیار خوب بلده ابراز محبت کنه... خداقل در مورد خونواده ش که مبرهنه
قبل از ازدواج با من همه ی دخترای فامیلشون آرزو داشتن همسرش بشن.حتی وقتی با من ازدواج کرد باز هم دخترخاله هاش باورشون نمیشد که پسرخاله شون زن گرفته!
از حق نگذریم شوهر خوبیه اما متاسفانه یهو بدون هیچ دلیلی به شدت منفی باف میشه، سکوت میکنه و بسیار کم توجه میشه. از هرکس هم که ناراحت باشه باید سر من خالی کنه.
مشکل اصلی من همون پنهان کاریش و دیدن تصاویر غیراخلاقیه که تحمل بقیه ی رفتارهاش رو برای من سخت کرده

آدم حسودی نیستم اما این روزها به زندگی عاشقانه ی دیگران به شدت غبطه میخورم.کارم به جایی رسیده که اگه تو فامیل،همسایه، پارک، خیابون یا حتی تو فیلمی آقایی به خانومش ابراز محبت کلامی بکنه یا رفتار مهربانانه ای بروز بده به شدت بغض میکنم و دلم به حال خودم میسوزه.

[bahar.shadi]

تا حالا با خودش صحبت کردین؟

البته راجع به عکس ها و ایمیل ها نمیگم ها!

شما میگید آدم با احساسیه و مرد خوبیه و بلده ابراز احساس کلامی کنه اما با شما سرد رفتار می کنه!

مشکل نمیتونه از ایمیل ها و تصاویر باشه! چون اونکار رو از سر کنجکاوی انجام میده.اما مسئله اینجاست که گاهی

این رفتار رو بروز میده یا همیشگیه؟ فقط به خانوادش ابراز احساسات می کنه یا به شما هم ابراز احساس می کنه؟

شاید دچار یکنواختی در زندگی شده یا ضروری نمیبینه که هر روز ابراز احساسات کنه!

اتفاقا برعکس نظر شما به نظر من به دلیل رفتارهای گذشته است که شما نمیتونید با این اخلاق عکس غیر

اخلاقی دیدنش کنار بیایید.

بعد هم شما که در زندگی مردم نیستید که ببینید چه مشکلاتی دارن! پس هرگز مقایسه نکنید!

شاید خیلی ها هم به زندگی شما حسودی کنند!

[Ideal00]

من تمامى حرفايى كه ميزنى برام آشناس انگار خودم اينارو نوشتم!
اگه اشتباه نكنم ازدواجتون به يه سال نرسيده بود!
من نميدونم اخلاقيات همسرتو ولى ميدونم يك سال اول خيلى سخته! من يك سال و نيمه ازدواج كردم نميگم الان ديگه مشكلى نيست ولى واقعا شكل روابط تغيير ميكنه. ببين همه ما چه دختر چه پسر براى زندگى متاهلى آموزش نديديم و بلد نيستيم . اينكه زن و مرد با هم فرق دارن خيلى بيشتر از علايق و ظاهر هستش. ببين من و همسرم از بچگى همو دوست داشتيم و ازدواجمون تقريبا يه ازدواج ايده آل از نظر تشابه فكرى و ... بود اما ميتونم بگم زندگيمون يك سال اول ميدون جنگ دو نفره بود!
اگه هر كار ميكنى فايده نداره طبيعى چون همسرت هم به اندازه تو و حتى بيشتر ناشيه!
ببخشيد اينو ميگم ولى احساس من از يك سال اول زندگيم اينه كه مثل دوتا مرغ وحشى بوديم! هى بپر بهم هى درگيرى همه چى سوژه ميشد انگار هر دو بى منطق عصبى بوديم. مشكل به نظرم صد در صد بى تجربگيمونه! تمام تجربه ما پدر مادرمون بعد ٣ دهه زنگى هستن! و رفتار بى منطق همسر تازه كارمون خلى برامون سنگين ميشه!
اما همين الان كه شش ماه از سالگرد ازدواجمون گذشته كاملا حس ميكنم به قول شازده كوچولو هر دومون اهلى شديم!
هنوز هم گاهى اختلاف داريم هنوز هم مشكلات گاه سرك ميكشن اما شيوه برخورد ما با هم عوض شده و شايد تنها چيزى كه لازم بود گذر زمان و همون تلاش هاى به ظاهر بى حاصل!
من نميدونم ريز مسائلتون چيه ولى ميخوام مطمئن باشى اينا فقط متعلق به شما نيست و به جاى اينكه انرژى تو بزارى رو غصه خوردن و پشيمونى بزارش رو سازندگى و كشف هم خودت هم همسرت.

آگاه بودنت نسبت به شرايط خيلى مهم هستش!
البته خيلى رفتارهاى عجيب مردا هم تو اين دوران دليل داره كه پيداشون ميكنى نگرانى ها و ...

بزار اهلى كه شدين اون وقت قضاوت كن!
كتاب بخون ، مشاوره برو ( يا برين!) و بدون هر كتاب اگه يه نكته كوچيك هم يادت بده خوب و موثره! من تاثيرش رو همون موقع نديدم ولى الان تاثيرش جلو چشممه!
مطمئنا همسرت داراى جنبه هاى خبلي خوبى هست كه ميگى كلى خاطرخواه داشته! بايد اونارو هدايت كنى تو زندگيت!
چقدر حرف دارم برات آخه عين اين شرايط رو تا همين چند وقت پيش لمس ميكردم!

[ماه منیر]

Ideal00 عزیز از صحبتهات ممنونم.باز هم برام از تجربیاتت بگو. بگو چه کنیم که ما هم اندکی به آرامش برسیم.

bahar.shadi مهربان، ممنون که با نظراتت آرومم میکنی. توی صحبتهات آرامشی وجود داره که حتی از لابلای نوشته هات به من منتقل میشه. عجیب معلومه که قصد نصیحت نداری و دنبال مقصر نمیگردی بلکه میخوای حرفهات راهگشا باشه.
بیشتر پیرامون مسایل جزیی با هم حرف میزنیم و خیلی کم پیش میاد در مورد خودمون حرف بزنیم. به نوعی هردو از این گفتگو فراری هستیم. چون همیشه بعدش دعوا کردیم.
مشکلی که در من هست همونطور که شما هم حدس زدید اینه که به خاطر رفتارهای گذشته ش کمی بهش بدبین و شکاک شدم، اگرچه که سعی کردم ازش پنهان کنم اما بدون اینکه خودم متوجه باشم با تکه انداختن و غر زدن و کنایه بصورت غیرمستقیم حرفهام رو بهش زدم. همین باعث شده که زیاد تمایل به حرف زدن نداشته باشه.
خب چیکار کنم من اهل درد و دل کردن با خونواده م نیستم، دوست هم ندارم مستقیم با همسرم بحث کنم چون نمیخوام رومون تو روی هم باز بشه(هنوز شیوه ی گفتگوی صحیح رو بلد نیستیم، هیچکدوممون!) و اگه همه رو هم تو دلم نگه دارم قیافه م نشون میده و به قول همسرم کارم به سکوت و اخم میکشه که باز هم دعوا میشه.. پس مجبور میشم در قالب کنایه باهاش حرف بزنم.
من خودم میدونم که خییییییییییلیییییییییی اینکارم بده اما نمیدونم چطوری باید موقع عصبانیت خشمم رو کنترل کنم و بدون نیش باهاش حرف بزنم!!

بزرگ ترین مشکل من اینه که وقتی از دست همسرم ناراحت می شم(حالا به هر دلیلی، منطقی یا غیر منطقی، مهم یا کم اهمیت) تمام دنیا روی سرم خراب می شه، نمی تونم روی کارهام و زندگیم تمرکز کنم و از دنیا سیر می شم. دوست دارم از همسرم و از همه دور بشم و تنهایی کلی غصه می خورم و گریه می کنم و دلم می خواد ازاش جدا بشم. از هیچی لذت نمی برم، نمی تونم خرید کنم، تلویزیون نگاه کنم، تلفنی صحبت کنم و ....
فقط می خوام بتونم خودم و ناراحتیم رو کنترل کنم تا اینقدر بهم نریزم.

داستان زندگیم را برای آسمان تعریف کردم ...
بغض کرد...!
فردا چه بارانی بیاید ...

[eghlima]

ماه منیر عزیز
سلام
می دونی احساس می کنم تو هم مثل من بیشتر به همسرت وابسته هستی تا اینکه بخوای دوسش داشته باشی
این مطالبی رو برات گذاشتم رو آقای همدردی برام نوشته که خیلی خیلی منو به فکر فرو برده خواهش می کنم یه مقدار روش فکر کن یه جوارایی فرق وابستگی و دوست داشتنو برام گفته

مردی که زنش بهش وابسته اس همیشه تحت استرس و فشارهای روانیه. مثل یه مرغی میمونه که توی قفسه و تنها اندیشه اش پرواز و رفتنه. حتی شاید اگه مرغ رو توی قفس نمی گذاشتن، هیچ وقت از اون جا نمی رفت ولی همینکه محدود میشه همه ی فکرش رفتنه
زن و شوهر توی ارتباطشون نباید به این نقطه برسن. باید اول به عنوان دوتا موجود مستقل وجود داشته باشن و بتونن بدون هم زندگی کنن. نیازهاشون هم باید بر همین پایه شکل بگیره.
مثلا اگه معمولا دوس داری همسرت کنارت باشه و اوقاتتون رو با هم دیگه بگذرونین، این یعنی دوس داشتن و خیلی خوبه. ولی اگه حس میکنی وقتایی که همسرت پیشت نیست مثل مرغ سر کنده میمونی و نمیتونی اوقاتت رو بگذرونی، این یعنی وابستگی.
اگه دوس داری همسرت بانک عاطفیتو با جملات محبت آمیز پرکنه و بهت حس خوبی میده، این یعنی دوسش داری. ولی اگه مدتی همسرت کم کاری کنه و تو حس کنی به شدت دچار کمبود شدی و داری به مشکل بر می خوری، این یعنی وابستگی.
اقلیما وابستگی در وهله ی اول برای مرد استرس و نگرانی به بار میاره و بعدش به فکر فرو میره که همسرم منو به خاطر وابستگی هاش می خواد و کم کم شروع میکنه به دور شدن و اگه این مسئله ادامه پیدا کنه به مرگ عاطفی میرسه.
مثلا همسر اقلیما ممکنه این طوری پیش خودش فکر کنه که اقلیما فقط به خاطر نیاز پر شدن بانک عاطفیش داره با من زندگی میکنه و من فقط یه ابزارم برای این قضیه و نگران و پریشان میشه و در نهایت دور میشه از اقلیما و تا زمانی که مطمئن نشه اقلیما اون رو به خاطر خودش و به خاطر خصوصیات خوبی که داره می خواد، بر نمی گرده.
قبول دارم که تشخیص مرز دوس داشتن و وابستگی یه ذره سخته ولی اگه یه ذره فکر کنی برای همه ی موارد می تونی مثال های این چنینی پیدا کنی