سارا جان بهتره قبل از اینکه یه متخصص خواهرت رو ویزیت کنه بهش برچسب نزنی. الان باید شما دو تا کار انجام بدی.اول اینکه شرایط فعالیت بیرون از خونه رو برای خواهرت فراهم کنی و دوم تشویقش کنی برای مراجعه به مشاور. برای مورد اول این برای همه ادما پیش میاد که وقتی مدت زیادی از محیط کار دور هستند کمالگرا بشن.در واقع گاهی ما خواسته های عجیب و غریبی هم تو محیط کار نداریم اما شرایط جوری هست که باید از بعضی چیزا صرف نظر کرد. شما باید خواهرتون رو با ادمایی که الان یا قبلا شاغل بودن اشنا کنی تا نه از سر نصیحت بلکه طی یه صحبت خودمونی بهش بگن شرایط واقعی کار چیه؟یا خودشون با چه شرایط سختی کنار اومدن تا کم کم تو کارشون بالا اومدن.از طرف دیگه دنبال یه کار مناسب هم براش بگردین یادتون باشه همه این کارا باید در طول زمان نسبتا زیادی انجام بشه و گرنه یه شبه یا یه ماهه ادم تغییر نمیکنه. در مورد مشاور هم خوبه برای خودتون یه وقت مشاوره بگیرین و از خواهرتون بخواید همراهتون بیاد تا تنها نباشید.وقتی خواهرت روند درمان شما یا صحبتهای اون مشاور رو بشنوه کم کم میل پیدا میکنه مشکلات خودش رو هم درمان کنه. یادتون باشه خواهرت شرایط حساسی داری طوریکه کاملا میتونه براش سوء تفاهم پیش بیادکه شما دارین بهش برچسب مشکلدار یا بیمار روانی میزنین و اینجوری نه تنها مقاومت میکنه بلکه پرخاش هم میکنه.








علاقه مندی ها (Bookmarks)