سلام. من 28 ساله هستم. هیچوقت دوست پسر نداشتم و تاحالا خیلی هم اصرار به ازدواج نداشتم. چون قسمت نبوده و منجر به ازدواج نشده. البته تاحالا خواستگار زیادی هم نداشتم. خیلی کم. شاید 5 تا توی کل زندگیم. که حالا یا نپسندیدن یا قسمت نبوده. نمی دونم.
من یک سال هست مهاجرت کردم به جایی و الان مشغول به تحصیل هستم. اینجا همه ی ایرانی ها دوست پسر دارن. نمی دونم قراره دوستیشون منجر به ازدواج بشه یا نه. ولی من دوست پسر ندارم. سنمم داره میره بالا، دوست دارم ازدواج کنم بعدا. حالا نه موقع تحصیل ولی خب بعدش..
اما همش حس می کنم اصلا امکانش پیش نمیاد و ممکنه تا همیشه مجرد بمونم. یا اینکه مثل بقیه برم دوست پسر پیدا کنم که دوست ندارم واقعا!
آدم خیلی اجتماعی هم نیستم که برم توی جمع ایرانی ها که شاید یکی منو بپسنده مثلا .
البته دوستم ندارم برم توی مهمونی ها و جشن های بچه ها.
خیلی مثل بقیه بچه هایی که اینجا هستن نیستم. تاحالا یک بار هم توی جمع مهمونیاشون نرفتم. فازشون متفاوته.. خیلی متفاوت. چون حس می کنم اگه پیشنهادی هم داده بشه اونجا برای دوستیه نه که ازدواج! اصلا همه به فکر دوستی هستن اینجا! نمی دونم شاید بعدا هم منجر به ازدواج بشه. ولی فکر نکنم.
:(
علاقه مندی ها (Bookmarks)