اگه من یک زن بودم..........

[sedmammad]

ایضا تفسیر آیه 34تا38 سوره نساء
تفسیر مجمع البيان
ترجمه 34 - مردان، كارگزار[و تدبيرگر امور] زنانند، از آن روى كه خدا برخى از آنان را بر برخى [ديگر] برترى بخشيده، و بدان جهت كه از دارايى‏هاى خويش‏[براى تأمين زندگى زنان‏] هزينه مى‏كنند؛ بنابراين زنان شايسته [آنانى هستند كه در زندگى مشترك، همسرانشان را با رعايت حقوق و احترام متقابل ]فرمانبردارند؛ و از آن روى كه خدا [حقوق آنان را] پاس داشته است، در غياب [شوهرانشان‏] نگاه دارنده [اسرار و حقوق آنان و عفت و كرامت ]خويش‏اند؛ و آن زنانى كه از ناسازگارى [و سركشى ]آنان بيم داريد، اندرزشان دهيد، و [اگر سودبخش نبود] در خوابگاه‏ها از آنان دورى گزينيد؛ و [اگر باز هم به حق و عدالت باز نگشتند] آنان را [به صورت انسانى و عادلانه، به عنوان تنبيه ]بزنيد. پس اگر [به منظور انجام وظايف‏] از شما پيروى نمودند، [هشدارتان باد كه ديگر] راهى بر[زيان‏] آنان مجوييد، كه خدا بلند مرتبه و بزرگ است. 35 - و اگر از [ناسازگارى و ] دشمنى ميان آن دو بيم داريد، داورى از خانواده مرد، و داورى از خانواده زن برانگيزيد [ تا در ميان آنان صلح و سازش پديد آورند]. اگر آن دو [همسر] بخواهند [آن زندگى مشترك را سر و ]سامانى دهند، خدا ميانشان سازگارى [وصفا] پديد مى‏آورد؛ چرا كه خداوند هماره دانا و آگاه است. 36 - و خداى [يكتا]را بپرستيد و چيزى را شريك او نسازيد و به پدر و مادر نيكى كنيد؛ و [نيز به‏] نزديكان، يتيمان، بينوايان، همسايه نزديك، همسايه دور، يار همراه، در راه مانده و بردگانى كه مالك‏[آنان‏] شده‏ايد [نيكى نماييد]؛ چرا كه خدا كسى را كه تكبّرورز و فخرفروش است دوست نمى‏دارد. نگرشى بر واژه‏ها «قوّام»: در بردارنده معناى مبالغه و به مفهوم سرپرست،كارگزار، عهده‏دار امور و تدبيرگر شئون آمده است. «قنوت»: فرمانبردارى فروتنانه و از دل و جان. «نشوز»: سركشى و سرپيچى از انجام وظيفه و رعايت حقوق ديگرى. «هجر»: دورى گزيدن. «ضجوع»: خوابيدن، و «مضاجع»به مفهوم بسترها و خوابگاه‏ها آمده است. «بغيه»: جستن و خواستن. «شقاق»: شكاف، جدايى، ناسازگارى و دشمنى. «توفيق»: سازگارى، توافق، آشتى و مهر و يارى خدا به انسان در راه انجام كارهاى شايسته‏ «جار»: همسايه‏ «جنب»: دور «قرين»: نزديك‏ «مختال»: خودخواه، خودبزرگ بين، كسى كه با پندارهاى پوچ و بى‏اساس براى خويش مقام و موقعيتى مى‏پندارد كه فاقد آن است. «فخور»: فخرفروش و كسى كه امتيازات و نقاط قوّت خويش را به منظور خودنمايى به رخ ديگران مى‏كشد و به انگيزه خودبزرگ بينى بر مى‏شمارد؛ امّا به كسى كه گاه نعمت‏هاى خدا را به خود بر مى‏شمارد و سپاس مى‏گزارد، سپاسگزار گفته‏اند. شأن نزول در شأن نزول و داستان فرود نخستين آيه مورد بحث سه روايت آمده كه بيانگر يك داستان است و تفاوت در چهره‏هاست: 1 - برخى آورده‏اند كه آيه شريفه در مورد مردى به نام «سعدبن ربيع» و همسرش «حبيبه» فرود آمد؛ چرا كه آن دو، كه خاندانشان از يارانِ «مدنى» پيامبر بودند، در زندگى مشترك دستخوش كشمكش شدند؛ و آن مرد همسرش را به خاطر سركشى و نافرمانى‏اش كتك زد. آن زن به همراه پدرش «زيد» نزد پيامبر شكايت برد، و آن حضرت پس از رسيدگى، دستور قصاص داد. آنان را براى اجراى دستور بردند كه درست در همان لحظات اين آيه شريفه بر قلب مصفّاى پيامبر فرود آمد و پيامبر پس از تلاوت آيه شريفه فرمود: ما چيزى را خواستيم و خدا دستورى ديگر داد، و آنچه خدا مقرر فرموده بهتر است و آن‏گاه حكم خويش را برداشت. 2 - «كلبى» در اين مورد آورده است كه: آيه شريفه در مورد«سعد» و همسرش «خوله» فرود آمد و داستان فرود آن همان‏گونه است. 3 - برخى ديگر آورده‏اند كه آيه شريفه در مورد «جميله» و شوهرش «ثابت» فرود آمد؛ و آن‏گاه داستان فرود آن را همان‏گونه كه گذشت روايت كرده‏اند. تفسير مديريت در خانواده‏ در دو آيه پيش، ضمن بيان برابرى زن و مرد در اصل انسانيت، به پاره‏اى از تفاوت‏هاى ظاهرى و حقوقى آنان اشاره رفت، اينك در اين آيه شريفه مى‏فرمايد: اَلرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ وَ بِما اَنْفَقُوا مِنْ اَمْوالِهِمْ‏ مردان در نظام خانواده كارگزار و تدبيرگر امور زنانند، و سرپرستى و مديريت جامعه كوچك خانواده را به عهده دارند؛ و اين به خاطر تفاوت‏ها و برترى برخى از انسان‏ها بر برخى ديگر است كه دستگاه حكيمانه آفرينش بر اساس مصلحت در نظر گرفته است. راز مديريت مرد در اين فراز از آيه شريفه، نخستين رمز كارگزار بودن مردان را در جامعه كوچك خانواده بيان مى‏كند و خاطر نشان مى‏سازد كه دليل اين كار اين است كه مردان به طور عادى از نظر دانش و خرد و استوارى ديدگاه و تصميم بر كارها، بر زنان برترى دارند؛ و ديگر بدان جهت است كه از دارايى و ثمره تلاش خود، هم به زنان مهريه مى‏پردازند، و هم هزينه خانه و خانواده را تأمين مى‏كنند. فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ‏ به باور برخى از مفسران، منظور اين است كه زنانِ شايسته، فرمانبردار خدا و همسران خويش‏اند؛ و اين آيه را گواه ديدگاه خود آورده‏اند كه مى‏فرمايد: يا مريم اقنتى لربّك...»(35) هان اى مريم! در زندگى هماره فرمانبردار پروردگار خويش باش! و نيز، در غياب همسرانشان عفت خويش را پاس مى‏دارند. و به باور برخى، حقوق و دارايى و حرمت شوهران را نگاهبانند. به باور ما همه اين مفاهيم در آيه موجود است و هيچ ناسازگارى ميان دو ديدگاه نيست. و اين پاس‏داشتن حقوق همسر و عفت خويش از سوى زنان بدان دليل است كه خدا حقوق آنان را كه از جمله آنها پرداخت مهريه و تأمين هزينه زندگى و رفتار عادلانه با آنان است برايشان پاس داشته و همه را بر عهده شوهرانشان نهاده است. برخى بر آنند كه به بركت پاس‏داشتن خدا از اين حقوق و حدود است كه زنان مى‏توانند آنها را پاس دارند. وَ اللّاتى‏ تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فىِ الْمَضاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَ‏ منظور اين است كه: آن زنانى كه شما شوهران از سركشى و حق ناپذيرى‏شان بيم داريد و به راستى مى‏ترسيد و مى‏دانيد كه در انديشه سلطه‏جويى در جامعه كوچك خانه و خانواده هستند و با شما به ناسازگارى مى‏پردازند، با مِهر و صفا اندرزشان دهيد؛ و اگر گفت‏گو و خيرخواهى سود نبخشيد، در بستر و خوابگاه از آنان دورى گزينيد. به باور «سعيدبن جبير» پيام اين جمله اين است كه از آميزش با آنان خوددارى ورزيد؛ امّا به باور گروهى، از نزديكى و همخوابگى با آنان خوددارى كنيد. در اين صورت روشن مى‏شود كه آنان از نظر مِهر به شما و ادامه زندگى مشترك چگونه‏اند؛ اگر به راستى شما و زندگى با شما را دوست دارند، اين جدايى شما بر آنان گران مى‏آيد و راه عادلانه و رعايت حقوق و حدود را برمى‏گزينند، وگرنه به دورى گزيدن شما نيز بها نمى‏دهند. و در روايتى از حضرت باقر عليه السلام در اين مورد رسيده است كه به اين‏گونه زنان سركش، به هنگام خواب پشت كنيد و توجّه ننماييد؛ به همين مفهوم تفسير شده است. «فرّاء» بر آن است كه در آيه شريفه، «بيم از نافرمانى» به مفهوم آگاهى از نافرمانى و سركشى آمده است و واژه خوف گاه به مفهوم علم به كار مى‏رود. از«ابن‏عباس» آورده‏اند كه: زنان را در صورت سركشى با بهره‏ورى از كتاب خدا اندرز دهيد و به آنان خاطر نشان سازيد كه از خدا بترسند و در قلمرو مقررات نظام خانواده با شما سازگار و فرمانبردار باشند؛ اگر نپذيرفتند، با آنان اندكى درشتى كنيد؛ و اگر سود نبخشيد به گونه‏اى كه زخم و شكستگى پديد نيايد، آنان را تنبيه نماييد. و از ششمين امام نور آورده‏اند كه منظور از تنبيه، زدن با ساقه گياه يا نى است. فَاِنْ اَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبيلاً و اگر آنان از سركشى خويش بازگشتند و راه سازگارى و انجام وظايف برگزيدند، ديگر راهى براى زيان رساندن به آنان براى شما نخواهد بود. به باور برخى منظور اين است كه ديگر هيچ راهى براى دورى گزيدن و يا هشدار و تنبيه نمى‏ماند. و به باور برخى ديگر، هنگامى كه آنان سرسازگارى و انجام وظايف داشتند، ديگر به ژرفاى جان آنان كار نداشته باشيد و آنان را به مهر و محبت قلبى مكلّف نسازيد. اِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبيراً به يقين خدا بلند مرتبه و بزرگ است. او برتر از آن است كه كسى را به كارى فراتر از توان و امكاناتش موظّف سازد. به باور برخى منظور از بيان دو وصف از اوصاف خدا در آخر آيه شريفه اين است كه به مردان هشدار مى‏دهد كه مراقب رفتار خويش باشند؛ چرا كه خدا مى‏تواند زنان را در صورتى كه به آنان ستم كنيد، يارى نمايد وبر شما پيروز سازد. و به بارور برخى منظور اين است كه: هان اى مردان با ايمان! خدا شما را به اندازه توانتان مكلف ساخته است؛ بنابراين شما نيز از زنان چيزى فراتر از توان آنان و مقررات و حقوق خويش نخواهيد. طرح حكيمانه براى ايجاد سازش در آيه شريفه آفريدگار انسان، مردان جامعه را راه نمود كه به هنگام پديدار شدن نشانه‏هاى سركشى و وظيفه‏ناشناسى همسرانشان چگونه رفتار كنند؛ اينك در اين آيه راه مى‏نمايد كه اگر آن تدابير سودى نبخشيد و خطر جدايى احساس گرديد، چه بايد كرد. وَ اِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَيْنِهِما فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ اَهْلِهِ وَ حَكَماً مِنْ اَهْلِها و اگر نشانه‏هاى دشمنى و شكاف پديد آمد و از ناسازگارى آن دو بيمناك شديد، داورى از خاندان مرد و داورى نيز از خانواده زن برانگيزيد تا ميان آنان سازش پديد آورند. در اين مورد كه روى سخن در آيه شريفه با كيست، ديدگاه‏ها متفاوت است: 1 - برخى بر آنند كه مخاطب آيه همان كسى است كه سرپرستى نظام خانواده به عهده اوست. 2 - امّا برخى از مفسّران و بيشتر فقها بر اين عقيده‏اند كه روى سخن با كسى است كه اين كشمكش خانوادگى در برابر او طرح مى‏گردد و توانايى حلّ آن را دارد. روايات رسيده از حضرت باقر و صادق نيز بيانگر اين ديدگاه است. 3 - به باور پاره‏اى از مفسران نيز روى سخن با دو عضو اصلى خانواده، يعنى زن و مرد و بستگان نزديك آنان است. يك پرسش‏ آيا دو داورى كه براى ايجاد سازش و رفع كشمكش برگزيده مى‏شوند، در صورت نيافتن راه ادامه زندگى مشترك، مى‏توانند آن دو را ازهم جدا كنند و به گونه‏اى شرافمتندانه زن را طلاق بدهند و انحلال خانواده را اعلان كنند؟ پاسخ‏ از روايات رسيده از امامان نور چنين دريافت مى‏گردد كه آنان تنها با رضايت زن و مرد مى‏توانند انحلال خانواده و جدايى زن و مرد را اعلان كنند؛ امّا برخى بر آنند كه مى‏توانند؛ و روايتى نيز از امير مؤمنان در اين مورد آورده‏اند. طرفداران اين ديدگاه بر اين عقيده‏اند كه دو داور از سوى زن و مرد وكالت دارند. بنابر اين در صورت عدم امكان سازش و راه نبودن براى ادامه زندگى مشترك مى‏توانند جدايى آنان را اعلان كنند. اِنْ يُريدا اِصْلاحاً يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُما اِنَّ اللَّهَ كانَ عَليماً خَبيراً به باور برخى منظور اين است كه اگر آن دو داور به راستى در انديشه سازش آن زن و مرد، و يافتن راه حلّ مشكل آنان باشند، خداوند ميان آنان سازش پديد مى‏آورد تا بر اساس عدالت و مصلحت داورى كنند؛ امّا برخى بر آنند كه اگر دو داور در انديشه ايجاد سازش ميان زن و شوهرش باشند، خدا ميان آن زن و مرد سازش پديد مى‏آورد و دشمنى و شكاف را از ميان بر مى‏دارد؛ چرا كه او به نيت‏هاى قلبى و خواسته‏هاى آن دو، دانا و به مصالح و منافع خانواده و جامعه آگاه است. زنجيره‏اى از كارهاى شايسته‏ قرآن پس از سفارش به عدالت و نيكوكارى در مورد يتيمان، و توصيه به رعايت ارزش‏هاى انسانى و اخلاقى در نظام خانواده و ميان دو همسر، اينك به بيان يك سلسله امور معنوى و شمارى از كارهاى شايسته و پسنديده كه از ضروريات زندگى اسلامى و انسانى است پرداخته و در آغاز از توحيدگرايى و يكتاپرستى شروع مى‏كند و مى‏فرمايد: وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً خداى را به يكتايى بپرستيد و او را به شكوه و عظمت ياد كنيد و در عبادت و پرستش، شريكى براى او مگيريد؛ چرا كه پرستش و بندگى تنها در خور اوست كه آفريدگار تواناى جهان و انسان و ارزانى دارنده نعمت‏هاست. وَ بِالْوالِدَيْنِ اِحْساناً وَ بِذِى الْقُرْبى‏ وَالْيَتامى‏ وَالْمَساكينِ‏ و به پدر و مادر، هم خودتان نيكى كنيد و هم ديگران را در مورد آنان جز به نيكى و احترام سفارش نكنيد، و به همه نزديكان، يتيمان و بينوايان نيز احسان كنيد، و بدانيد كه نيكى واقعى در مورد يتيمان، حراست از حقوق و شئون و تربيت درست آنان است؛ و نيكى به بينوايان اين است كه حقوق آنان را پايمال نسازيد و در رفع گرفتارى و محروميت آنان بكوشيد. وَالْجارِ ذِى الْقُرْبى‏ وَالْجارِ الجُنُبِ‏ به باور گروهى منظور از اين دو تعبير، همسايه خويشاوند و بيگانه است؛ امّا به باور برخى منظور همسايه توحيدگرا و غير مسلمان است. از پيامبر گرامى در اين مورد آورده‏اند كه فرمود: الجيران ثلاثة: جار له ثلاثة حقوق، حق الجوار و حق القرابة و حق الاسلام، و جار له حقّان: حق الجوار و حق الاسلام؛ و جار له حق الجوار، المشرك من اهل الكتاب.(36) همسايگان انسان سه گروهند: دسته‏اى از آنان از حقّ همسايگى، خويشاوندى و مسلمانى برخوردارند؛ و دسته‏اى از حقّ همسايگى و همدينى؛ و گروه سوم تنها از حقّ همسايگى و انسانى، چرا كه خويشاوند يا همدين نيستند. «زجاج» بر اين باور است كه منظور از همسايه نزديك، كسى است كه از نظر مسافت به شما نزديك است و او را مى‏بينيد و مى‏شناسيد؛ و همسايه دور به عكس آن است. در روايت است كه مرز همسايگى تا چهل منزل است؛ و نيز روايت آورده‏اند كه تا حدود چهل متر است. با اين بيان، به باور ايشان منظور از همسايه نزديك، خويشاوند نيست؛ چرا كه قرآن شريف در مورد خويشاوندان در صدر آيه سفارش فرموده است. امّا ممكن است در پاسخ گفته شود كه خويشاوند در صورتى كه همسايه انسان گرديد، حقّ ديگرى نيز پيدا مى‏كند. با اين بيان در آيه تكرارى به چشم نمى‏خورد. وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ‏ و به يار همراه و يا همنشين نيز نيكى كنيد. در مورد اين فراز، ديدگاه‏ها متفاوت است: 1 - گروهى از جمله «ابن عباس» برآنند كه منظور رفيق راه است، و نيكى به او برخورد درست و رعايت حقوق و حدود و مواسات با او است. 2 - و گروهى بر اين باورند كه منظور همسر انسان است. 3 - پاره‏اى بر آنند كه منظور، كسى است كه به شما روى آورده و انتظار يارى دارد. 4 - و پاره‏اى نيز مى‏گويند منظور كارگر و خدمتگزار انسان است. به باور ما آيه همه اين‏ها را در بر مى‏گيرد و نيكى به همه اينها سفارش شده است. وَابْنِ السَّبيلِ‏ در اين مورد برخى بر آنند كه منظور اين است كه به در راه‏ماندگان نيز نيكى كنيد. و برخى ديگر مى‏گويند منظور نيكى به ميهمان است. ابن عباس مى‏گويد: ميهمانى سه روز است، و فراتر از آن نيكى است، و هر نيكى نيز صدقه است. «جابر» از پيامبر گرامى آورده است كه فرمود: هر نيكوكارى صدقه محسوب مى‏گردد و يكى از آن نيكى‏ها اين است كه با برادرت با چهره‏اى باز روبه‏رو گردى و آب ظرف خويش را به ظرف او و به سود او بريزى. وَ مامَلَكَتْ اَيْمانُكُمْ‏ و به بردگان خويش نيز نيكى كنيد و با تأمين نيازهاى آنان از واگذار نمودن كارهاى سخت و طاقت‏فرسابه آنها خوددارى نماييد. اِنَّ اللَّهَ لايُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالاً فَخُوْراً و بهوش باشيد كه خدا مردم متكبر و فخرفروش را دوست نمى‏دارد. ابن عباس مى‏گويد: دليل بيان دو صفت منفى تكبر و فخرفروشى اين است كه مردم متكبر و فخرفروش از بستگان و همسايگان نيازمند خويش متنفّرند و با آنان رفتار شايسته ندارند. گفتنى است كه آيه شريفه در بردارنده همه محتوا و اركان اسلام است و انسان را به سوى ارزش‏هاى انسانى راه مى‏نمايد؛ و اگر كسى درباره اين آيه شريفه درست بينديشد، از هر نوع پند و اندرز سخنوران بى‏نياز است و به علوم و دانش‏هاى گوناگون دانشوران دست مى‏يابد. پرتوى از آيات در آياتى كه گذشت، قرآن شريف يك سلسله تدابير ظريف و سازنده را براى استحكام و استوارى نظام خانواده و حلّ بحران‏ها ترسيم مى‏كند كه اگر به هنگام پديدارشدن نشانه‏هاى بحران در روابط خانواده، و به صدا در آمدن زنگ خطر، اين تدابير به شيوه‏اى شايسته مورد عمل قرار گيرد، بسيارى از بحران‏ها و زيان‏هاى برخاسته از آن به خوبى برطرف شده و يا به صورت شرافتمندانه‏اى انحلال آن اعلان و به انبوهى از بدبختى‏ها خطّ پايان خواهد كشيد. اين تدابير عبارتند از: 1 - اصل مديريت در جامعه كوچك خانواده‏ جامعه جهانى از جامعه‏هاى گوناگون، و هر كدام از اين جامعه‏ها از واحدهاى خانواده پديد آمده‏اند. اگر خانواده بزرگ بشرى يا جامعه‏هاى كوچك‏تر براى جلوگيرى از هرج و مرج و بى‏برنامه‏گى و انحطاط و از هم‏گسيختگى و پيدايش راه تكامل و پيشرفت، نيازمند به اداره و مديريت وكارگزارند، به همان دليل جامعه كوچك خانه و خانواده نيز براى اوج گرفتن به پرفرازترين قله تكامل مادى و معنوى و اخلاقى و انسانى و مبارزه با آنها و از هم‏گسيختگى خانواده نيازمند به نظام و مديريت و مدير و معاون و مشاور است. ضرورت مديريت در جهان كنونى به‏گونه‏اى روشن است كه پيش از شكل‏گيرى هر حزب و گروه در هر واحد اقتصادى و اجتماعى و ادارى و خدماتى، نخست به مديريت آن مى‏انديشند و اميرمؤمنان قرن‏ها پيش فرمود: «لا بدّ للنّاس من امير...»(37) مردم هر جامعه و تمدنى، ناگزير از مديريّت و اداره و كارگزارند. و نخستين درس اين آيات اين است كه جامعه كوچك خانواده نياز به مديريت و مدير و مشاور و معاون دارد. 2 - مدير و معاون در اين جامعه كوچك در گام دوم از اين آيات اين پيام را دريافت مى‏داريم كه ضمن رعايت احترام و حقوق متقابلِ دو ركن اساسى اين جامعه كوچك كه زن و مرد مى‏باشند، و با در نظر گرفتن شرايط جسمى و فكرى و عاطفى هر كدام از يك‏سو، و تعهدات اقتصادى مرد بر تأمين هزينه خانواده و پرداخت مهريه به زن، مناسب‏ترين و طبيعى‏ترين راه اين است كه مديريت اين جامعه كوچك را به شايسته‏ترين و كارآمدترين و لايق‏ترين آن دو بسپاريم. با اين بيان اگر مرد شايسته‏ترين آن دو بود، مديريت را بر اساس شايسته‏سالارى به مرد بسپاريم و معاونت آن را به زن، تا با به هم پيوستن نيروى بيشتر جسمى و فكرى و قدرت شگرف هنرى و عواطف سرشار و زندگى ساز انسانىِ زن و مرد در نظام خانواده، هم براى آن برنامه و نقشه تكامل ترسيم مى‏گردد و هم هزينه اين پيشرفت تأمين شود، و هم در فراز و نشيب‏ها به شايستگى از آن دفاع گردد.آرى، الرّجال قوّامون على النّساء بما فضّل اللّه بعضهم على بعض و بما انفقوا من اموالهم... 3 - رعايت حقوق متقابل در هر جامعه‏اى دو اصل اساسى جدايى ناپذيرند: 1 - انجام وظيفه 2 - ايجاد وظيفه هنگامى كه مديريت در نظام خانواده به انجام شايسته وظايف مادى و معنوى و اقتصادى و عاطفى و انسانى خويش قيام كرد و حقوق معاونت را كه در دين، ركن اين جامعه كوچك است پاس داشت، در برابر اين انجام وظيفه براى او تكليف ايجاد مى‏كند و اين جاست كه حقوق متقابل در خانه و جامعه بشر شكل مى‏گيرد و از هم گسست ناپذير مى‏گردد؛ و اين سومين درس در پرتو اين آيات است كه مى‏فرمايد: «فالصالحات قانتات حافظات للغيب بما حفظ اللّه...». و زنان شايسته زندگى و درستكار، آنانى هستند كه در برابر حقوقى كه خدا براى آنان مقرر داشته است در برابر مديريت خانه فروتن هستند و نه سركش و ماجراجو، و در غياب مردِ خانه يا حضور او، اسرار و حقوق و عفت خويش و آبروى خانواده را پاس مى‏دارند. 4 - راه رويارويى با بحران‏ها هر جامعه‏اى در فراز و نشيب‏هاى زندگى ممكن است به آفت‏ها و بحران‏هايى گرفتار آيد كه بقا و حيات آن در گرو رويارويى شايسته مديريت و معاونت آن با آفت‏هاست. درس ديگرى كه از آيات مورد بحث مى‏گيريم اين است كه در صورت بروز نشانه‏هاى بحران و سركشى زن يا مرد و پايمال ساختن حقوق و ناديده گرفتن وظايف چه بايد كرد؟ اينك در اين جا چگونگى رويارويى مرحله به مرحله با قانون‏شكنى زن يا معاونت نظام خانواده طرح مى‏گردد كه به ترتيب عبارتند از: 1 - اندرز وگفت‏گوى شايسته و انسانى براى حلّ مشكل. 2 - مبارزه منفى و قطع رابطه محدود. 3 - و آخرين راه براى مديريت، اندكى «شدت عمل» با رعايت همه مقررات انسانى. 4 - و پس از آن مراجعه به محكمه خانوادگى و فاميلى تا داورى نمايند و راه ادامه زندگى مشترك و نظام خانواده را ارائه و موانع همكارى را بر طرف يا انحلال آن را اعلان كنند

پیروز باشید

[sedmammad]

ایضا یک مقاله جالب که نه همه اون، اما خیلی جاهاش دلایل عرض بنده مبنی بر پرستش شوهر نداشته ام رو! روشن تر عنوان می کنه. شخصا فقط به آیات و روایات ارائه شده بعنوان سند توجه می کنم و به تفسیر شخصی افراد از اونها چندان توجهی ندارم. به هر حال آفریننده من و فرستادگان معصوم وی بهتر از من بر اینگونه امور آگاهی دارند.

" مسائل جنسی، ریشه بسیاری از طلاقها
آمارها بیانگر آن است كه بیش ترین علل و عوامل مستقیم و یا غیرمستقیم افزایش طلاق در میان خانواده ها عدم تعامل سازنده و مفید میان زن و شوهر است. زنان بر این باورند كه با اختیار شوهر، توانسته اند به همه چیزهایی كه می خواستند دست یابند و ستون استوار بنیاد خانواده را در اختیار گرفته اند و به اهداف خود رسیده اند. در حالی كه نگه داشت چیزی سخت تر از به دست آوردن آن است. مردان در دست زنان و یا در كنار ایشان همانند ماهی بسیار لغزنده هستند. از این رو نمی توان از گریزپایی آنها سخن نگفت و امید داشت كه همواره پای بند خانه و خانواده باشند مگر آن كه انگیزه های قوی و شدید آنان را در محیط خانواده حفظ كند.

در ریشه یابی طلاق همواره از مسایل جنسی به صراحت و یا كنایه سخن گفته شده است. بطوری كه از نظر برخی كارشناسان مسائل خانواده، بیش از 50درصد طلاقها ریشه در مسائل جنسی دارد.

مردان پیش از آن كه به جا و مكان و غذا اهمیت دهند به مسایل جنسی اهمیت می دهند. از این رو گفته اند ریشه مشكلات خانوادگی را می بایست در خلوت گاه ایشان جست.

بر پایه آموزه های قرآنی و فرمان الهی، زنان و مردان می بایست در شبانه روز سه وعده را خلوت كنند و در این سه زمان حتی فرزندان نیز نباید در خلوت گاه ایشان وارد شوند. (سوره نور 58) در این سه خلوت زن می بایست خود را به اشكال مختلف بیاراید و از هرگونه آرایش و زینت بهره برد.

نحوه تعامل خصوصی زن و شوهر
در روایات و روان شناسی جنسی درباره خلوت گاه و تعامل زن و شوهر در این مدت، گفته شده كه آنان در این مدت با یك دیگر درباره مسایل خصوصی سخن بگویند و معاشقه نمایند و هرگز درباره مسایلی سخن نگویند كه كدورت زا باشد و مشكلات بیرون از خلوتگاه را به درون خلوتگاه بكشاند و عیش را منقص گرداند و آتش محبت را به آب سرد سخنان درشت خاموش سازد بلكه هر سخنی كه مهر و محبت را بیافزاید و عاملی برای جذب و جلب به سوی یك دیگر باشد بر زبان رانند.

به هر حال عرضه كردن زن به مرد در خلوتگاه و حریم كاملا خصوصی، اصلی قرآنی و حكمی الهی است كه نمی توان از آن چشم پوشید. از این رو گفته اند بسیاری از مشكلات و درگیری های میان زن و شوهر در طول روز ارتباط تنگاتنگی با خلوت گاه ایشان دارد. هرگاه مسایل خلوتگاه حل شود اغلب مشكلات دیگر به خودی خود حل می شود. اگر مردی درباره پوشش زن و یا غذا و نحوه بچه داری و مانند آن اشكالی می گیرد ریشه آن را می بایست در جای دیگر جست و این گونه چیزها بهانه هایی بیش نیستند.

در این حریم خصوصی، بچه ها و دیگر كسان حاضر در محیط خانواده نمی بایست وارد شوند. در دستورهای قرآنی و نبوی این مسئله بارها مورد تأكید قرار گرفته كه زن و شوهر می بایست از خوابگاه مستقل و مجزایی برخوردار باشند تا از هر حیث آسوده خاطر باشند.

حسن التبعل، رفتاری جهادی
اما علی(ع) در كلمات قصار نهج البلاغه (شماره 136) در عبارتی كوتاه اما پرمغز می فرماید: جهاد المرآه ، حسن التبعل= جهاد زن، نیكوشوهرداری كردن است. به تحقیق و با اطمینان می توان گفت تمام رمز و رازهای خوشبختی و سعادت یك زوج مسلمان و مؤمن در همین عبارت كوتاه نهفته است و شاید بتوان ادعا كرد كه پیرامون همین عبارت موجز، مقالات متعدد و حتی كتاب ها نوشت.

تجربیات زندگی بسیاری از خانواده های مسلمان نشان می دهد كه اغلب معضلات و ناهنجاریهای خانوادگی و اختلافات میان همسران ناشی از عمل نكردن به این جمله نورانی امیر بیان است ازاین رو با توجه به اهمیت موضوع و در ادامه مقاله، به بازخوانی حسن التبعل یعنی نیكوترین شیوه شوهرداری در آموزه های قرآنی می پردازیم.

تبعل و بعل در لغت
بعل در زبان عربی به معنای رئیس و رب النوع و بت و صنم و مانند آن آمده است. در آیات قرآن هرگاه این واژه به كار رفته مراد از آن شوهر و جفت زن است به جز در آیه 125 سوره صافات كه به معنای بت و صنم می باشد. خداوند در این آیه می فرماید: اتدعون بعلا و تذرون احسن الخالقین؛ آیا بعل را به عنوان خدای خویش می خوانید و از او درخواست كمك دارید و خدایی را كه بهترین آفریدگان است رها می سازید؟ به نظر می رسد كه در این آیه مراد از بعل، خدایی است كه در میان اقوام قدیمی لبنان در منطقه بعلبك مورد پرستش بوده است. حضرت الیاس(ع) كه مأمور به سوی ایشان بود آنان را به پرستش خدایی دعوت می كند كه بهترین آفریدگار است ولی آنان نمی پذیرند.

به نظر طبری در تفسیر كبیر او، بعل در این كاربرد واژه ای عربی از واژگان اهل یمن است كه به معنا ومفهوم رب و پروردگار وخدایگان است. از این رو می توان گفت كه معنای آن چندان تفاوتی با معنای مالك و صاحب كه در آرامی و یا سامی ریشه داشته نخواهد داشت؛ زیرا محققان براین باورند كه واژه بعل از ریشه سامی و یا آرامی است و در زبان وادبیات ایشان به معنای مالك و صاحب و پروردگار به كار می رفته است. برخی دیگر براین باورند كه اقوام سامی به زمینی كه دارای آب كافی بود و نیازی به آبیاری نداشته و در آن زمین درختان میوه خوبی به عمل می آمد سرزمین بعل می گفتند كه در حقیقت پروردگار و رب درختان و گیاهان خود بوده و نیازی به آبیاری آسمانی (باران) یا زمینی از راه نهر ندارد.

از این رو شوهر و جفت زن را بعل گفته اند كه در حقیقت خدایگان زن و پروردگار اوست و به نوعی مالكیت و سروری دارد. در كاربردهای اقوام كهن برای بیان مفاهیمی مهم چون شوهر، احترام و بزرگی و سیادت و آقایی مطرح و مهم بوده است. از این رو از واژگانی بهره گرفته می شد كه در حد و اندازه پرستش بوده است.

در برخی از اقوام، شوهر چنان از جایگاه بلند برخوردار بود كه در حكم خدایگان و در شأنیت پرستش بوده است. از این رو واژه ای كه برای بیان پروردگاری و رب النوعی و یا صنم و بت استفاده می شد برای شوهر نیز به كار می رفته است. بنابراین معنا و مفهوم بعل در كاربردهای اصیل آن به معنای پروردگار خانه و سرور و سالار بوده است.

معناشناسی حسن
اما واژه حسن به ضم حاء كه در زبان پارسی به معنی نیكویی است، در حوزه های مختلف، معنایی متنوع و متعدد دارد. با این همه در یك امر مشترك می باشد و آن مسئله زیباشناختی به عنوان مؤلفه و مقوم اصلی است. هر چیزی هر چند خیر و خوب باشد ولی نیكو نیست. نیك و نیكو چیزی است كه از نظر ذوقی و عاطفی و زیبایی، شخص را به وجد و ذوق می آورد. از این رو تاكید بسیاری در این واژه بر جنبه های روان شناختی و زیباشناختی آن شده است. نیكو، هر امر پسندیده ای است كه زیبایی را نیز همراه خود دارد و زمینه اعجاب و شگفتی دیگران را فراهم می كند و عواطف و احساسات آنان را برمی انگیزد.

حسن خلق كه در آیات قرآنی از آن سخن به میان آمده و حتی پیامبر با عنوان «علی خلق عظیم» مورد تمجید و ستایش خداوند قرار گرفته به معنای نرم خویی، پاكیزه گفتار بودن و با روی گشاده و زیبا با دیگران برخورد كردن است.(جامع السعادات، ج1، ص 306)

بنابراین با توجه به كاربردها و مصادیقی كه قرآن برای حسن خلق بیان داشته می توان گفت كه حسن التبعل چیزی در مایه های رفتارها و هنجارهای نیك و حتی فراتر از آن است.

خلوت سه گانه و اهمیت آن
یكی از بهترین و نیكوترین روش های همسرداری به طور كلی و شوهرداری به طور خاص آن است كه زن و شوهر در شبانه روز سه وعده با یكدیگر تنها باشند: پیش از نماز صبح و سحرگاهان، هنگام چاشت(ظهر) و هم چنین بعد از نماز عشاء.( نور 58)
در این زمان هیچ یك از بستگان از كوچك و بزرگ نباید راه یابند و اگر فرزندان به بلوغ جنسی رسیده اند می بایست همانند دیگران هنگام ورود به خلوت، از پدر و مادر اجازه ورود بگیرند.

خلوت های سه گانه آن چنان مهم و اساسی است كه پیامبر اكرم(ص) می فرماید: نشستن مرد در كنار همسر خود در پیشگاه خداوند دوست داشتنی تر از اعتكاف و شب زنده داری در مسجد خود (مسجدالنبی در مدینه) است. (تنبیه الخواطر ج2 ص 122)

مرد در این خلوت گاه، باید محبت خود را به زن ابراز كند و از پنهان كردن آن بپرهیزد؛ زیرا زنان با شنیدن محبت مردان اعتماد به نفس خاصی می یابند. از این رو پیامبر بزرگوار(ص) می فرماید: این گفته مرد به همسر خویش كه دوستت دارم هیچ گاه از قلب او بیرون نمی رود. (كافی ج5 ص 569)

هر یك از زن و مرد باید به اشكال مختلف مهر و محبت خویش را بیان و آشكار سازند. چه این مسئله با گفتن كلمه ای باشد و یا دادن شاخه گلی و یا هر چیزی كه زن از آن خوشش می آید. از این رو حتی خریدن تنقلاتی جزئی و چیزهایی كه زن بدان علاقه مند است یكی از شیوه های بیان و ابراز مهر و محبت بشمار می رود. پیامبر(ص) در این باره می فرماید: مردی كه برای همسرش لقمه می گیرد نزد خداوند پاداش دارد. (المحجه البیضاء ج3 ص 7) به این معنا كه این عمل وی نه تنها بازتاب دنیوی و افزایش مهر و محبت میان زن و شوهر خواهد داشت بلكه بازتاب اخروی نیز به ارمغان می آورد و شخص در آخرت از پاداش آن بهره مند می شود.

زن در خلوت گاه باید خود را عرضه كند. و لذا در اسلام پیش قدمی زن در مسایل جنسی و عرضه كردن پیشنهاد از سوی او امری مستحب دانسته شده است. استحباب به این معنا خواهد بود كه این عمل وی مانند لقمه گرفتن مردان برای زن، آثار دنیوی و اخروی و پاداش را دربردارد و فقط یك رفتار اجتماعی و هنجاری نیك به شمار نمی رود بلكه امری مورد تایید و تاكید دین و شارع به عنوان یك عمل دینی و حكم شرعی شمرده می شود.

پیامبر(ص) در بیان ضرورت اعلام آمادگی جنسی زن می فرماید: «علیها ان تطیب باطیب طیبها و تلبس احسن ثیابها و تزین باحسن زینتها و تعرض نفسها علیه غدوه و عیشه و اكثرمن ذلك حقوقا بر زن به عنوان یك واجب (یا حكم استحبابی) شرعی است كه از خوشبوترین عطرها استفاده كند و زیباترین لباس ها را بپوشد و خود را به نیكوترین وجه بیاراید و بامدادان و شامگاهان خود را بر شوهر عرضه كند و اعلام آمادگی نماید. این از حقوق شوهر می باشد و حقوق شوهر بیش از این چیزی است كه گفته شد.

تاكید آن حضرت بر عرضه كردن در دو وقت به معنای مخالفت با حكم سه وقت قرآن نیست بلكه تنها از باب نمونه مواردی را مطرح می سازد و از بیان بسیاری از موارد و مصادیق خودداری می ورزد و در یك كلمه می افزاید كه حقوق شوهر بیش از آن چه گفته شده می باشد تا زن خود با توجه به شرایط شوهر و علاقمندی وی اقدام كند تا شوهر وی نیازی به دیگری پیدا نكند و در دام وسوسه های شیطانی نیفتد.

چنان كه گفته شد و آمارها نیز نشان می دهد، بسیاری از اختلافات میان زن و شوهر از این ناحیه است. شما زنانی را دیده اید كه در هنگام بیرون رفتن گویی، خود را برای عروسی و میهمانی آرایش می كنند و جامه های بسیار زیبا و آرایش بسیار نیكو می كنند و از همه روش های خودنمایی بهره می گیرند ولی همین كه به خانه می آیند آرایش را با توجیه بد بودن در نزد فرزندان می شویند و جامه های زیبا را از تن خارج می كنند و به شكلی معمولی در خانه می گردند. مردی كه در بیرون با چنین زنانی حتی بطور لحظه ای و گذرا مواجه شود سپس درخانه با شكلی دیگر روبه روگردد در درون خویش احساس كمبود می كند و به شكل مطلوب ارضا نمی شود در حالی كه دیدگاه اسلام عكس این رفتار را تأیید می كند .

آماده باش دایمی
یكی از حقوق مردان بر زنان به عنوان حسن تبعل آن است كه زن خود را همواره در حوزه مسائل جنسی آماده نشان دهد مگر در مواردی كه دین از آن بازداشته است. البته در همان موارد خاص و ممنوع نیز به اشكال دیگر خود را درمعرض بهره برداری جنسی قرار دهد و زمینه های استمتاع شوهر را فراهم آورد به گونه ای كه مرد هیچ احساس كمبود و نیاز جنسی نكند. این آماده باش هرچند كه در آیه 57 سوره نور نیز بیان شده ولی در روایات به شكلی مشخص مطرح شده است. در بسیاری از روایات بر این نكته تاكید شده كه زن می بایست همواره درحالت آماده باش دایم جنسی باشد.

در روایت است كه زنی از پیامبر(ص) درباره حقوق شوهر پرسید: آن حضرت فرمود: ولاتمنعه نفسها و ان كانت علی ظهر قتب؛ بر زن است كه خود را از شوهرش بازندارد و بگذارد تا وی از او كام بگیرد حتی اگر بر روی كوهان شتر باشد.

این روایت بدترین حالت را تجسم كرده كه در جریان سفر و آن هم در روی شتر و بار كجاوه اگر مردی از زن خویش بخواهد كه از وی كام گیرد می بایست خود را آماده كند و از آن بازندارد.

در حقیقت آماده باش دایمی جنسی برای جلوگیری از هرگونه احساس نیاز، امری است كه می بایست زن به عنوان حق شوهر بشناسد و از آن كوتاهی نكند. از این رو گفته اند یافتن شوهر آسان تر از حفظ آن است؛ زیرا مردان با دیدن غرایز جنسی شان تحریك می شوند و احساس نیاز می كنند و اگر این نیاز برآورده نشود، از راههای دیگر ارضا می شوند كه یا گناه است و یا با عقد موقت و دایم با زن دیگری برآورده می شود.

تاكید آیات و روایات بر خودنمایی و آراستگی زنان برای شوهران از این روست كه مردان با مشاهده و دیدن، عواطف و احساسات جنسی شان برانگیخته شود. از این رو زن موظف است خود را در حالت آماده باش قرار دهد تا شوهر وی به زنی دیگر گرایش نیابد و استمتاع نجوید.

مسائل جنسی در خانواده هم در حوزه تشكیل و هم بقای آن نقش اساسی دارد. تفكر این كه این امور در زمانی كاسته می شود و یا تقلیل می یابد و یا از میان می رود تفكر نادرست و دور از واقع است. مردان برخلاف زنان دارای تمایلات جنسی قوی ای هستند. شاید یكی از علل و حكمت های تعدد زوجات و عقد موقت مسئله گرایش های شدید جنسی مردان باشد كه هرگز فروكش نمی كند و زنان گاه به عللی نمی توانند آن را برآورده سازند و مشكلات خانوادگی را سبب می شود. خانه غالبا زمانی آرامش می یابد كه مرد از نظر جنسی ارضا شود و نیازهای جنسی او برآورده گردد.

اگر این تمایلات جنسی در خانه و به شكل صحیح و محبت آمیز تأمین نشود به اشكال مختلف در جامعه خود را نشان می دهد و فساد و تباهی اجتماعی را به دنبال خواهد داشت.

از این رو زن باید پروانه وار پیرامون شوهر بچرخد و همه گونه وسایل و آرامش روحی و روانی و جنسی وی را برآورده سازد. امام باقر(ع) می فرماید: هر زنی كه یك لیوان آب به شوهرش بدهد از یك سال روزه داری و شب زنده داری برایش برتر است. (وسایل الشیعه ج 14 ص 123)

اصولا جهاد نفس و جهاد اكبر و اصغر زن در زندگی خانوادگی و در شوهرداری و حسن التبعل وی می باشد. زنان اگر بخواهند ثوابی كسب كنند نیازی نیست كه شب زنده داری كنند و برای نماز شب برخیزند و یا روزهای بلند و گرم را روزه مستحبی بگیرند و یا برای جنگ و جهاد در راه خدا به جبهه بروند. برای به دست آوردن پاداش اخروی همه این امور كافی است كه فقط خوب شوهر داری كنند. از این رو یك لیوان آب به شوهر دادن برابر با ثواب و پاداش یك سال شب زنده داری و روزه داری می باشد. (ر.ك به: زن در آینه جلال و جمال، آیت الله جوادی آملی ص 398)
امام باقر(ع) هم چنین می فرماید: زن برای رضا و خشنودی خدا تنها رضایت شوهر را اصل قرار دهد. با این كار است كه رضایت و خشنودی خدا را نیز به دست می آورد و اگر شوهر خشمگین شود خشم الهی را به دنبال خواهد داشت.

رضایت شوهر، عامل ثبات خانواده
زنان می بایست به هر شكلی شده رضایت شوهر را به دست آورند. از این رو شوهر در اندیشه و تصویر اسلامی چون پروردگار صاحب حق و مالك شمرده شده است و از جایگاه بلندی برخوردار می باشد. زن برای به دست آوردن رضایت و خشنودی خدا نمی بایست نمازهای بسیار و یا طولانی بخواند و یا روزه های مستحبی بگیرد. همین كار را می تواند با رضایت شوهر به دست آورد و از پاداش آن بهره مندگردد. از این رو در اسلام جز نمازهای واجب و آن هم در خانه از آنان خواسته نشده و حتی نهی شده است كه زنی نمازش را طولانی كند و شوهر را سركار بگذارد و خود را در كنار شوهر ننشاند و عشوه نكند و روزه های مستحب حتی بی اذن شوهر باطل و گناه است و نمازهای مستحبی از استحباب خارج می شود.

به هر حال جهاد و دین داری زن در شوهرداری وی خلاصه می شود. چنانكه امیر مومنان علی(ع) می فرماید: جهاد زن آن است كه خود را بیاراید و زیبایی خویش را آشكار كند و برای شوهرش آراستگی نماید. (نهج البلاغه كلمات قصار شماره 136)
آنچه بیان شد تنها نمونه هایی كوچك از روش های نیك شوهرداری است و حتی اگر این كوچك ترین و مصادیق مطرح شده مراعات گردد بسیاری از خانه ها از وضعیت كنونی بیرون می رود و آرامش در خانه ها حكمفرما می شود ولی مساله این است كه حتی در همین اندازه مسایل رعایت نمی شود و در نتیجه طلاق و جدایی در جامعه افزایش می یابد. به سخن پیامبر(ص) آنچه گفته شده، بخشی از حقوق شوهران است و حق شوهر بیش از این چیزهایی است كه بیان شده است. البته بدیهی است كارها و رفتارهای دیگری نیز وجود دارد كه از مصادیق حسن التبعل است كه برای آشنایی با آنها می توان به كتابهای مربوط به اخلاق خانواده مراجعه كرد.

یك نكته ضروری
مجموع آنچه بیان شد ممكن است برای خواننده مقاله چنین القا كند كه نگارنده این سطور فردی متعصب و یا مردسالار و یا دارای گرایشاتی از این قبیل است و یك طرفه به قاضی رفته است در حالی كه چنین قضاوتی قطعا بدور از انصاف و واقعیت است و باید به این نكته اذعان كرد كه اگر اسلام این همه بر حقوق مرد تأكید می كند، متقابلا بر حق فراوان زن نیز در زندگی زناشویی تأكید دارد و آیات قرآن و روایات بسیار بر ضرورت رعایت حقوق زن در زندگی و فراهم كردن آسایش و آرامش او، خوشرفتاری با وی و عدم ظلم و اجحاف در حق او تأكید می ورزند كه پرداختن به این مقوله نوشتار مستقل و جداگانه ای را می طلبد و شاید در آینده به آن نیز بپردازیم. بدون تردید هدف نگارنده از نگارش این مقاله و مقالاتی از این دست، آشناكردن هر یك از زن و شوهر نسبت به حقوق و وظایف یكدیگر است تا از رهگذر آموزه های حیاتبخش دینی، زندگی توأم با آرامش، رفاه و محبت و دور از تنش و نابهنجاری را بدست آورند و لذت زندگی را بطور واقعی تجربه كنند."

[sorena_arman]

من اعتراض دارم سید محمد!
من به عنوان یک مرد نمی خوام زنم مرا بپرستد و از خود برتر بداند! من به این راضی هستم که او مرا در کنار خود بداند و خود را در کنار من. نمی خواهم یک نفر ضعیف با من زندگی کند. من کسی را می خواهم که لایق عشق ورزیدن باشد. کسی که کمکم کند. به یک روش زنانه! نه مردانه. با بوسه ، با محبت، با گوش کردن به من ، با عاطفه زنانه (البته عاطفه ای که به قصه ها پیوسته و تنها واژه ای شده برای سواستفاده،" زنه روزی 5 بار گریه می کنه تا به خواستش برسه می گی چی شده ، می گه این عاطفه زنانست! مردشور این نوع عاطفه رو ببرن که حالم به هم می خوره ازش"). یقین بدونه کنارش هستم . با امنیت مردونه، با محبت مردونه، با در آغوش کشیدن های مردونه.

[sedmammad]

من اعتراض دارم سید محمد!
من به عنوان یک مرد نمی خوام زنم مرا بپرستد و از خود برتر بداند! من به این راضی هستم که او مرا در کنار خود بداند و خود را در کنار من. نمی خواهم یک نفر ضعیف با من زندگی کند. من کسی را می خواهم که لایق عشق ورزیدن باشد. کسی که کمکم کند. به یک روش زنانه! نه مردانه. با بوسه ، با محبت، با گوش کردن به من ، با عاطفه زنانه (البته عاطفه ای که به قصه ها پیوسته و تنها واژه ای شده برای سواستفاده،" زنه روزی 5 بار گریه می کنه تا به خواستش برسه می گی چی شده ، می گه این عاطفه زنانست! مردشور این نوع عاطفه رو ببرن که حالم به هم می خوره ازش"). یقین بدونه کنارش هستم . با امنیت مردونه، با محبت مردونه، با در آغوش کشیدن های مردونه.

گرامی،
من اگر زن بودم واقعا شوهرمو می پرستیدم. این نظر منه! تازه زن که نیستم، فلذاست! که اتفاق خاصی نمی افته. یه چند خط بالاتر عرضی کردیم، فرمودند واضح تر بگو، من هم رزولوشن رو یه پرده بیشتر کردم. البته چیزی که زیاده پرده، بازم هست اما می ترسم ادامه بدم. هنوز جای برادرمون gazza درد می کنه! نمی خوام کس دیگری برنجه.

اما شما، مطمئن هستم که تقدیر همونی که می خوای و حتی بهتر و بالاتر از اونی رو که می خوای بهت می رسونه.
شرط می بندم. می بندی؟ سرچی؟

[مثل من]

من اعتراض دارم سید محمد!
من به عنوان یک مرد نمی خوام زنم مرا بپرستد و از خود برتر بداند! من به این راضی هستم که او مرا در کنار خود بداند و خود را در کنار من. نمی خواهم یک نفر ضعیف با من زندگی کند. من کسی را می خواهم که لایق عشق ورزیدن باشد. کسی که کمکم کند. به یک روش زنانه! نه مردانه. با بوسه ، با محبت، با گوش کردن به من ، با عاطفه زنانه (البته عاطفه ای که به قصه ها پیوسته و تنها واژه ای شده برای سواستفاده،" زنه روزی 5 بار گریه می کنه تا به خواستش برسه می گی چی شده ، می گه این عاطفه زنانست! مردشور این نوع عاطفه رو ببرن که حالم به هم می خوره ازش"). یقین بدونه کنارش هستم . با امنیت مردونه، با محبت مردونه، با در آغوش کشیدن های مردونه.

شما خیلی منطقی فکر میکنید که نمیخواهید زنتون شما را بپرسته بلکه دوست دارید همراه شما باشه کمتر مردی این طوریه، کسی از پرستیده شدن بدش نمیاد! البته باور کنید تعداد زنان گریه کن کمتر از تعداد زنانی ست که همراه شوهرشون هستند. لطفا بدبین نباش سورنا جان (البته حق میدم بهت).
سوال از سید ممد شما دوست دارید زنتون شما را بپرسته؟؟؟؟ چرا؟؟؟؟

[sedmammad]

شرمنده، اما چند تا مطلب دیگه در راستای ارائه دلائل برای پرستش شوهرم!

روایات و احادیثی از بزرگان دین:
از رسول خدا است که " اذا الرجل دعا زوجته لحاجته فلتأته و إن کانت علي التنور" يعني: " هنگاميکه يک مرد همسرش را جهت ارتباط عاطفی و جنسی فرا مي خواند، باید که او نزد شوهرش بيايد هرگاه او (زن) مشغول در مطبخ باشد."

از رسول خدا است که " إذا دعا الرجل امرأته الي فراشه فأبت فبات غضبان لعنتها الملائکه حتي تصبح." (متفق عليه) يعني: " پيغمبر خدا فرمود: هرگاه مردي زنش را جهت ارضاي تمايلش فرا خواند، و او (زن) رد کند، و مرد شب را با خلق تنگي سر کند، فرشتگان تا هنگام سحر آن زن را نفرين کنند"

ایضا از رسول خدا در حديث ديگر منقول است: زني به خدمت حضرت رسول (ص) آمد و سوال کرد حق شوهر بر زن چيست؟ فرمود: زياده از آن که توان گفت، پس فرمود: از جمله حق ها آن است که روزهٌ سنت بي رخصت او ندارد و از خانه بي رخصت او بيرون نرود و به نيکو ترين بو هاي خوش خود را خوشبو کند و نيکو ترين جامه هاي خود را بپوشد و به بهترين زينت ها خود را بيارايد و هر بامداد و شام خودرا بر او عرض کند که اگر ارادهٌ جماع داشته باشد ابا نکند. در حديث ديگر فرمود: هيچ چيز بي رخصت او به کسي ندهد و اگر بدهد گناهش براي زن است و ثوابش براي شوهر و هيچ شب نخوابد که شوهر از او خشمناک باشد. زن گفت: هر چند شوهر بر او ظلم کرده باشد؟ فرمود بلي." (حلية المتقين، ص ۱۱۵، محمد باقر مجلسي)

حضرت رسول فرمود . . . که زن نماز خود را طول ندهد براي آنکه منع کند شوهر او را از آنچه از وي خواهد و فرمود که هر زني که شوهر او را براي مجامعت بطلبد و او تأخير کند تا شوهر بخواب رود پيوسته ملائکه او را لعنت کنند تا شوهربيدار شود." ( حليه المتقين، ص ۸٠ ، محمد باقر مجلسي )
حضرت رسول فرمود . . . که زن نماز خود را طول ندهد براي آنکه منع کند شوهر او را از آنچه از وي خواهد و فرمود که هر زني که شوهر او را براي مجامعت بطلبد و او تأخير کند تا شوهر بخواب رود پيوسته ملائکه او را لعنت کنند تا شوهربيدار شود." ( حليه المتقين، ص ۸٠ ، محمد باقر مجلسي )
حضرت رسول فرمود . . ." لو کنت آمر أحداً أن يسجد لأ حد لأمرت النساء أن يسجدن لأزواجهن لما جعل الله لهم عليهن من الحق." يعني : " اگر به کسي دستور ميدادم کسي را سجده کند، بزنان دستور ميدادم شوهران خويش را سجده کنند از بس که خدا براي شوهران حق به گردن زنان نهاده است."


حديث صحيح از حضرت امام محمد باقر (ص) منقول است: زني آمد به خدمت حضرت رسول (ص) و گفت يا رسول الله چيست حق شوهر بر زن، فرمود لازم است که اطاعت شوهر بکند و نا فرماني او نکند واز خانهٌ او بي رخصت تصديق نکند و روزهٌ سنت بي رخصت او ندارد و هروقت ارادهٌ نزديکي او کند مضايقه نکند، اگر چه بر پشت پالان شتر باشد و از خانه ٌ او بي رخصت او بدر نرود و اگر بي رخصت بدر رود، ملائکه ٌآسمان و زمين و ملائکهٌ غضب و ملائکهٌ رحمت همه او را لعنت کنند تا به خانه برگردد." (حلية المتقين، ص ۱۱٤ و ۱۱۵ محمد باقر مجلسي) حسين عماد زاده حديث زير را از کافي نقل مي کند که مي گويد: " زن بايد صبر و شکيبائي داشته باشد در شدائد بردبار شود تا خداوند او را بيامرزد." (زنان پيغمبر اسلام، ص ١٤۸ عماد زاده)

شرمنده از زیاده گوئی مجدد.
پیروز باشید

[sedmammad]

قصد نداشتم امروز دیگه ادامه بدم، اما توهم خود زن بینی! آنقدر بالا گرفته در من که باز هم دستم به یه پست دیگه گرفتار شد و ...
این هم جواب پولس ، رسول مسیحی به تاپیک شما:

اول اینکه پولس کیه:
پولس یا بولوس(عبری:שאול התרסי شائول طرسوس، یونانی:Σαούλ شائول و Σαούλ سوئولوس و Παῦλος پولوس) از رسولان و مبلغان مسیحیت و بنیانگذار الهیات و خداشناسی این آئین بود؛ برخلاف حواریون، پولس هرگز با عیسی دیدار نداشته است؛ با این حال این پولس بود که مسیحیت را از یهودیت جدا ساخت، همچون دینی جداگانه.

زندگی
پولس در شهر طرسوس در کیلیکا، در حدود سال دهم میلادی، در خانواده ای فریسی زاده شد. وی پس از کارمندی روم نام یونانی پولس(که به معنی کوچک است) را به جای نام عبری شائول برگزید. پولس، زبان یونانی و رومی را آموخت و با نوشته های شناخته شده ادبیات باستانی یونان آشنا شد؛ وی حرفه چادردوزی را آموخته بود و چندین سفر نیز به اورشلیم داشت. وی در اورشلیم، از گملیئل بن هیلل علوم دینی و تلمود را آموخت. او نخست به نام آئین یهود به مبارزه با مسیحیت پرداخت و در اورشلیم بسیاری از مسیحیان را کشت، سرانجام خود آئین یهود را کنار گذاشت و به مسیحیت گروید. یهودیان، فرماندار دمشق را به دستگیری پولس واداشتند. بنا به روایت مسیحی، پولس در میان سبدی از فراز دیوارهای شهر گذشت. پولس، چندی به عربستان رفت و به نام مسیح به سخنوری پرداخت. برنابا، دست موافقت به او داد و کلیسای اورشلیم را ترغیب کرد تا بشارت عیسوی را ابلاغ کند. برنابا، همچنین، برای اداره کلیسای انطاکیه از او یاری جست. بر اساس کتاب اعمال رسولان، پولس یک سفر تبلیغی به اورشلیم نیز داشته است.ولی اندکی پس از آن عازم سومین سفر تبليغی خویش شد،‌ از مسیحیان در انطاکیه و آسیای صغیر بازدید کرد، دو سال را در افسوس گذرانيد،چند ماه را در فیلیپی، تسالونیکا، و بیریه تأسيس كرده بود گذرانيد.
این لینک هم کمک می کنه برای شناختن پولس: http://www.youtube.com/watch?v=s5VZh5rvW9g&feature=related

دیّم یا همون دوّم ، کامنت احتمالی ایشون برای این تاپیک:
بخشی از ترجمه نامه اول به قرنتیان
" شریف اول قرنتیان
1. از من پیروی کنید همانطور که من از مسیح پیروی میکنم.

قواعدی دربارۀ عبادت زنان

2. اکنون باید شما را تحسین کنم زیرا همیشه بیاد من هستید و از آن تعالیمی که به شما سپردم پیروی میکنید.
3. اما میخواهم بدانید که سر هر مرد مسیح است و سر هر زن شوهر اوست و سر مسیح خدا است.
4. پس مردی که با سر پوشیده دعا کند یا پیامی از طرف خدا بیاورد سر خود یعنی مسیح را رسوا میسازد.
5. همچنین زنی که با سر برهنه دعا کند یا پیامی از خدا بیاورد سر خود یعنی شوهرش را رسوا ساخته و با زنی که سرش تراشیده شده ، هیچ فرقی ندارد.
6. اگر پوشانیدن یا نپوشانیدن سر برای زنی مهم نیست پس سر خود را هم بتراشد و اگر تراشیدن موی سر برای زن رسوایی ببار میآورد بهتر است که سر او هم پوشیده باشد.
7. لازم نیست که مرد سر خود را بپوشاند زیرا او صورت و جلال خدا را منعکس میسازد اما زن ، جلال مرد را منعکس میسازد ،
8. زیرا مرد از زن آفریده نشد بلکه زن از مرد بوجود آمد
9. و مرد نیز بخاطر زن آفریده نشد بلکه زن برای مرد خلق شد.
10. باین جهت و همچنین بخاطر فرشتگان زن باید سر خود را بپوشد تا نشان دهد که تحت فرمان است .
11. بهر حال در اتحاد ما با خداوند زن از مرد یا مرد از زن بی نیاز نیست
12. زیرا چنانکه زن از مرد بوجود آمد مرد از زن متولد میشود. نه تنها هردوی آنها بلکه همه چیز متعلق به خداست.
13. خودتان قضاوت کنید ـ آیا شایسته است که زن با سر برهنه در پیشگاه خدا دعا کند؟
14. مگر خود طبیعت بشما نمی آموزد که گیسوی بلند برای مرد شرم آور است
15. اما برعکس ، گیسوی بلند زن ، مایه افتخار اوست و برای این باو داده شده است تا با آن سر خود را بپوشاند.
16. اگر کسی بخواهد در این خصوص مجادله کند تنها چیزی که به او میگویم این است که ما و کلیساهای خدا روش دیگری غیر از این نداریم."

مجددا شرمنده از زیاده گوئی این زبان سرخ...
و همیشه پیروز باشید

[hajifirooz]

ایول، دست مریزاد سید. با اینحال کاش منم زن بودم. حاجیه فیروزی بودم برای تمام فصول. عشقمو میکردم، حالمو میکردم، شوورداری و بچه داریمو میکردم.وااااه چه حالی میدادا!!
اما همچنان ارادتمندم
و همچنان حاجی ( بدون ه تانیث) فیروزی برای تمام فصول

[ester]

سلام سید محمد
ممنون از مطالبت
ولی ازین قبیل مطالب توی همین سایت و کلا سایت های دیگه فراوونه
اما من میخواستم حرف آقایونو از زبونه خودشون بشنوم
آقای سید محمد شما فرمودین همسرتونو اگر زن بودین حتی کتکتون هم میدن باز هم میپرستیدش!!!! زن و شوهر به کنار شما اگه با یکی از رفیقاتون ببخشیدا یک چک بزنه زیر گوشتون باز هم میتونید مثل قبل دوستش داشته باشید به عنوان یک رفیق؟خوبه که زن نستید والا به بخشید شوهر ذلیل میشدید!!!

[ester]

آقای سورنا عنوان تایپیک مشکلش چیه؟

اگر در اولین پستم نتونستم منظورمو برسونم ببخشید بزارید به حساب کم تجربگی

ولی من اولین شئوالم این بوده""مدتیه که این سئوال خیلی ذهنمو مشغول کرده اگه شوهری به جای زنش بود چی کار میکرد؟؟""

و بعدش دومین سئوالمو پرسیدم در رابطه با آقایونی که در بعضی از موارد مشکل داشتن.....

بازم ممنون....