کتک کاری با همسر

[deljoo_deltang]

من هم حسی رو که همسرتون داشتند رو زیاد در زندگیم تجربه کردم.

حس اینکه قرار نیست گفتگویی آزاد صورت بگیره که در اون صمیمیت من و همسرم به نمایش گذاشته بشه، بلکه قراره مسائل بر طبق نظر همسرم نتیجه بگیره اگرچه ظاهرا (به زور) نظر موافق من هم گرفته میشه.

و البته حس شما رو هم من در همسرم زیاد مشاهده کردم. حس مستاصل شدن. اینکه اگر روند گفتگو یا جریان زندگیش با من طبق ایده الها و نظراتش پیش نرود به هم میریزد و پر از خشم میشود.

و اما کتک کاری معمولا باعث میشه محبت بین زن و شوهر کم بشه. پس برای جبرانش باید خیلی وقت بگذارید.

راه حل : به نظر من اقای sci خیلی خوب راه حل دادند. سعی کنید گفتگو رو هدف در نظر بگیرید نه نتیجه ای که قراره از گفتگو گرفته بشه. اینطوری هر نتیجه ای که گرفته بشه خوشایند دو طرف خواهد بود .

[فرشته اردیبهشت]

[b]سلام babyعزیز

خیلی ناراحت شدم فک کردم مطلب گذاشتین اولش

ناراحت نباشین

دارم با خودم فکر میکنم :قانونای دعوا اینجا کاربرد داره دیگه (یانکنه اون تاپیک بد اموزی داشته!!!!!)

میبینی حتی بین شما که اینقدر کارشناسو و اهل گفت و گویید بحث پیش میاد ان شاالله که هیچ وقت دیگه پیش نیاد

چه برسه به اونایی که......

[هستی]

آقای بی بی سلام
وقتی اون شرایط پیش اومد، پسرتون چی کار کرد؟
از اون هیچی نمی گید!
شاید روحیه اون بیشتر نیاز به ترمیم داشته باشه!
می دونم می دونید ولی چنین دعواهایی احترام و جایگاه هردوتون رو نزدش متزلزل می کنه بعلاوه آسیب روحی که می بینه!

[mohsenazizi]

[align=justify]سلام

خوبین دوستان؟

تقریبا همه آقای بی بی رو متهم کردند. من فکر میکنم ایشون بهتر و بیشتر از همه ما به این مساله واقف هستند که اشتباه کردند و درخواست کمک دارند برای بارگشت به روابط درست با همسرشون.

آقای بی بی عزیز؛

آیا به نیازهای همسر خود واقف هستید؟

آیا حساسیت های ایشون رو می دونید؟(قبلا همچین شرایطی پیش اومده بود که بخواین دوستاتونو دعوت کنین؟ واکنششون چی بود؟ میخوام بدونم مساه اصلی همین دعوت و عدم اطلاع ایشونه یا مساله چیز دیگریه که در این قالب نمود پیدا کرده؟)[/align]

[bahar.shadi]

جناب baby گرامی سلام

امیدوارم امروز حالتون بهتر شده باشه :)

دیروز فرصت نشد یک سری حرف های دیگه رو بگم.

اینکه شما دوست دارین همسرتون رو بشناسین و بهش نزدیک بشین ستودنیه و هر مردی این کار رو نمی کنه و من

از این باب بهتون تبریک میگم.

اما چون خودم آدم جدی و منظبطی هستم میدونم "سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش". من هم مثل شما

اهل مذاکره هستم و مباحثه و بسیار در گذشته آدم سخت گیری بودم!

اما وقتی فهمیدم راه های ارتباطی آدمها با هم فرق می کنه و سخت گرفتن باعث میشه کمتر از زندگی لذت ببرم

تغییر رویه دادم. سعی کردم آدمها رو درک کنم و درست تو لحظه ای که نیاز داشتم درک بشم این کار رو کردم و دیدم

چقدر برخی رفتارای من خودخواهانه بوده! وقتی باز نگری کردم از منظر یک شخص سوم متوجه شدم.

و دیدم اگر کمی به موضوعات عادی تر نگاه کنم و موضوعات رو بغرنج در نظر نگیرم و نخوام که همه چیز روی اصول

باشه و کمی منعطف تر باشم راحت تر زندگی می کنم و اطرافیانم هم راحت تر هستن. سعی کردم با آدمها از راه

خودشون ارتباط برقرار کنم و یک راه غلط ارتباطی رو دیگه دوباره نرم.

چرا اینا رو گفتم؟ چون از تاپیک "فارسی را پاس بداریم" شما فهمیدم با اینکه آدم مهربان و شوخ و خوبی هستین

کمی سخت گیر هستین مثل من و اگر این سخت گیری توی زندگی هم باشه ممکنه مخاطب رو به مرور زمان

خسته و فرسوده کنه. چون مامان میگه هرگز کلمه ای رو از 3 سالگی به بعد غلط ادا نکردی. یا نمی گفتی یا درست

میگفتی :) البته این تاپیک شما که تاپیک بسیار خوبیه اما بر اساس مستندات به این نتیجه رسیدم.

خلاصه خواستم بگم از این منظر و به عنوان یک شخص ناظر و بی طرف به خودتون نگاه کنین.

مسلما همسر شما هم ایراداتی داره در رفتار و ما نمیتونیم ایشون رو تحلیل کنیم و چون به خودتون دسترسی

داریم و تا حدودی می شناسیم شما رو سعی در کمک به حل مسائل شما داریم.

البته اگر کمی بیشتر از همسرتون بگین بهتر میتونیم کمکتون کنیم.

ضمنا یادتون باشه آدمهای بزرگ هم گاهی کم میارن! این خیلی طبیعیه پس نگران نباشین.

موفق باشین

[meinoush]

فکر کردم بهتون بیام اینو بگم شاید کمکتون کنه. یه مثاله:

همیشه اون چیزی که به نظر ما خیلی خوبه از نظر طرف مقابلمون خوب نیست و البته برعکسش. وقتی هم که طرف مقابلمون فکر می کنه خیلی داره بهمون لطف می کنه ممکنه اصلا لطف نباشه.

مثلا فرض کنین خانم نشسته داره یه سریال می بینه که به نظر خودش براش مهمه که هیچ، جمله جمله ی حرفایی که توی سریال هست رو هم می خواد واضح بشنوه. بعدش اقا یکهو می خواد مهربون شه می خواد بره ابمیوه درست کنه. می ره همون وقت که خانم داره اون سریاله رو می بینه صدای مخلوط کنو درمیاره! هر چی هم خانم صدای تلویزیونو بلند کنه بازم صدای مخلوط کنه بلندتره. خانم صبر می کنه تا صدا تموم شه و به خودش می گه مهم نیست حالا یه چند تا جمله یکی دو دقیقه رو نمی شنوم فقط نگاه می کنم. اما اقا می خواد خیلی خوب باشه و خیلی ابمیوه اش دقیق باشه و کامل واسه همینم ول کن نیست! همینطوری صدای مخلوط کن درمیاد!! خوب چی میشه؟ خانم اعصابش خورد می شه ولی چون اقا ناراحت می شه اگه بهش بگه صدای مخلوط کن داره ناراحتش می کنه به جای اینکه خانمو درک کنه بهش بر می خوره خوب خانم می بینه بهتره هیچی نگه. ولی وقتی اقا میاره ابمیوه رو می گه نمی خوام! یا نمی خوره ابمیوه رو یا اگه بخوره اعصابش بیشتر به هم می ریزه! خانم ناراحته ولی هیچی نمی گه چون نه تونسته بفهمه توی اون سریالش چی به چیه نه اینکه ارامش داشته با اون صدای مخلوط کن. و اقا هم ناراحته چون خیلی خوب بوده خیلی ماه بوده و رفته واسه خودش و خانمش یه ابمیوه ی خیلی خوب درست کرده اما خانمش به جای خوشحالی قیافه اش درهم رفته! اخرش هم هر دوشون با اینکه به هم هیچی نمی گن اما توی دلشون ناراحتن. خانم نتونسته سریال رو درست ببینه. اقا هم نتونسته خانمشو با ابمیوه ای که با انرژی و مهربونی درست کرده خوشحال کنه.
این یه خانم و یه اقا هستن که هر دوشون هم خیلی خوبن اما نمی تونن درک کنن که طرف مقابل چی می خواد!

البته اینکه خانمتون زد و خورد رو شروع کردن و اینکه ایشون گاهی حالت خودزنی رو هم دارن موارد مهمی هستن و ممکنه این مثال براتون مفید نباشه. اما شاید این مثال بهتون کمک کنه. یه وقتایی هست که هیچکدوم از دو طرف دلشون نمی خواد اون یکی رو ناراحت کنن. سعیشونم می کنن اما به اندازه ی کافی از روحیات و سلیقه ی همدیگه اگاهی ندارن. یا اگه اگاهی دارن به روحیات و خواسته های اون لحظه ی طرف مقابلشون دقت نکردن. اینطوری ممکنه با اینکه هر دوشون خیلی خیلی هم خوبن مشکل پیش بیاد و بازم هر دوشون ناراحت باشن. چون اینطوری نمی خواستن و دلشون می خواسته طرف مقابلشون خوشحال باشه.

موفق باشید.

[فکور]

آقای baby
دوباره سلام

در مورد دعوت دوستانتون تا الان شده که به خانمتون بگید نظرت چیه یه شب دوستام رو دعوت کنم حالا هر شب که شما کار نداری و راحت تری؟

یا اینکه همیشه به خانمتون گفتید برای فلان شب مهمان دعوت کردم لطفا آمادگی داشته باش یعنی یک تاریخ معلوم شده و یک مهمانی تعیین شده؟

اولی با دومی خیییییییلی فرق داره!

ضمنا توجه داشته باشید گاهی هم همه چیز به خاطر رفتارهای شما نیست مثلا گاهی یک مشکل توی خانه پدری آدم وجود داره که آدمو کم حوصله و گرفته میکنه به نظر من به جای اینکه مستقیم مواردی که فکر میکنید بین شما و همسرتون بوده رو براش عنوان کنید بهش محبت کنید و ازش با محبت بپرسید از چه چیزی ناراحت هست؟یه کم سعی کنید آرومش کنید بعد علت ناراحتی رو بپرسید و بگید دوست ندارید ناراحتیش رو ببینید.احتمالا بعدش خودش شروع به صحبت میکنه در اولین زمانی که ناراحتی رو دیدید اقدام کنید و نه بعد از چند روز چون اون موقع فکر میکنه اصلا اونو نمیبینید و احساسش براتون مهم نیست.

در مورد اینکه برای بهبود وضعیت فعلی چه کار باید بکنید خوب با توجه به روحیه همسرتون قطعا خودتون میدونید بهترین زمان و بهترین روش چی هست!

با آرزوی موفقیت

[gole kaghazi]

سلام

من فقط از روی تجربه ی شخصیم جواب می دم و کارشناس نیستم. یه بار یه نامه براش بنویسین؛ اول ابراز علاقه کنین بهش بعد بگین که چی ناراحتتون کرده و در آخر انتظاراتتون رو بگین، بگین اگه این انتظار من بی جاست بهم بگو چون وقتی تو رو دلخور می بینم احساس می کنم هیچ چیز این دنیا سر جاش نیست.

وقتی خانم شما یه عکس العمل تند نشون می ده شما تندتر جواب می دی همین جوری شدیدتر می شه.
دفعه ی بعد اگه خودش رو زد سریعا بغلش کنین و بلند بگین:" تو مال منی، حق نداری خودت رو بزنیو به ما من خسارت بزنی" اگه خواست شما رو بزنه بذارین بزنه ( با یه بار کتک خوردن طوریتون نمی شه) وقتی خوب کتکارو خوردین بغلش کنین و بهش بگین با تمام وجود دوسش دارین ( اگه دیگه کتک خوردین!!!)

منم اگه یهو وسط سریال دیدنم یکی بیاد و با این حالت شما بگه می خوام حرف بزنم حضرت ابالفضل که هیچی، پای چارده معصوم رو می کشم وسط!!! می تونستین آروم آروم از تلویزیون جداش کنین و بحث رو منحرف کنین مثلا وقتی پسرتون رو خوابونیدین بهش بگین ماشالله این پسر مثل مامانش شیرینه و ... با ملایمت ازش بخواین این دلخوری که براتون پیش اومده رو حل کنید.

این حرفا دلیلش این نیست که فقط رفتار شما ایراد داشته؛ به خاطر اینه که ما به خانمتون دسترسی نداریم، مجبوریم به شما بگیم تا رفتارایی که بازخورد داره رو به حداقل برسونین.

من همیشه معتقدم مرد اگر بخواد می تونه با محبت زنش رو تسخیر کنه!!! شما هم امتحان کنین تا اعتقاد پیدا کنین.

این متن هم جالبه شاید به دردتون بخوره:

مرد ها سکوت نمي کنن...!
**فقط داد ميزنن**...
نمي تونن وقتي که ناراحت هستن...!
گريه کنن و بهونه بگيرن...!
فقط داد ميزنن...!
اونا نمي تونن به تو بگن من رو بغل کن تا آروم شم...!
فقط داد ميزنن...!
نمي تونن بگن دلشون مي خواد تو آغوشِ تو گريه کنن...!
فقط داد ميزنن...!
ممکنِ خيلي تو رو دوست داشته باشن...!
اما نمي تونن صداشون رو مثل دختر بچه ها کنن و جيغ بزنن و بگن...!
عاشقتم...!
فقـــــــــــط داد ميزنن...!
اون همه اينا رو قورت مي ده که بگه يه مردِ...!
يه آدمِ محکم که مي تونه تکيه گاهت باشه...!
اما تو نگاه به قوي بودنش نکن...!
چون فقط داد ميزنه...!
از دادش دلگير نشو...!
تو قلبش يه بچه زندگي ميکنه...!
که پاکتر و رويايي تر از هر زنيه...!
گاهي دلش اونقدر ميگيره که فقط...!
داد ميــــــــــــــــزنه...!

[shabe niloofari]

من کاملا همسرتون رو درک می کنم و بهش حق می دهم
من و همسرم رابطه کلی خیلی خوبی داریم و به جز مشکلاتی که اخیرا تو زندگیمون پیش اومده و توی تاپیکی عنوان کردم خیلی با هم خوبیم و به اصطلاح عشقولانه ایم. تعداد دعواهامون هم خیلی کمه.ولی تا به حال چند تا دعوای شدید سر همین قضیه داشتیم که می خواست دوستاشو که حالا من هم با خودشون و همسرانشون آشنا هستم دعوت کنه
اما اون موقعی که اون پیشنهاد می داد من اصلا توی شرایطی نبودم که بخواهم مهمون داشته باشم. این شرایط حتی ممکنه چیزایی باشه که به نظر شما مردا خیلی کوچیکه.مثل همون که خودتوت گفتید:یک پذیرایی ساده و میوه و چای!
ولی شاید توی اون وضعیت خونه سر و وضع مرتبی نداره.در این صورت کلی کار باید انجام شه تا خونه برای پذیرایی مهمون آماده بشه.چه می دونم گردگیری و برداشتن رومبلی و جاروبرقی کشیدن و .. را هم اضافه کنید. من خودم علی رغم اصراری که شوهرم داره نمی تونم با دوستانش ارتباط خوبی برقرار کنم و باور کنید هرچقدر که سعی می کنم همیشه از خودشون و خانماشون انرژی منفی می گیرم.اصلا بعضی وقتا ما خانوما دوست داریم وقتای آزادمون و توی خونه و کنار همسر و فرزندمون باشیم و الکی وقت بگذرونیم. بدون مهمونی دادن و مهمونی رفتن.
دعواهای ما هم سر این موارد این طوری بود که همسرم سعی می کرد با دلیل و منطق من و متقاعد کنه. در صورتی که این جور وقت ها منطق جواب نمی ده و یه جورایی کلافه می شدم از حرف زدنش
تو رو خدا شما مردا بعضی وقت ها همسرانتون رو درک کنید و همیشه دنبال استدلال و منطق نباشید.
به قول معروف بعضی وقت ها واقعا حسش نیست!!!
امیدوارم مشکلتون هرچه زودتر حل شه

[یک زن امیدوار]

سلام آقاي baby...
اميدوارم عصر پاييزي خوبي در انتظارتون باشه و دغدغه هاي ذهنيتون بعد از اين همه پاسخ خوب از طرف دوستان كمي سامان يافته باشه...
چيزي كه به نظر من بعد از اين همه بحث ناگفته موند چند مورد بود كه به نظر من(صرفا يك نظر شخصي) بايددر موردش فكر كنيد...اول درمورد اعتماد به نفس و نحوه ي ابراز وجود همسرتون هست،نميدونم ايشون شاغل هستن يا نه،به طور كلي از شرايط زندگي(نه لزوما زندگي مشترك بلكه حتي زندگي شخصي خودشون) راضي هستن يانه،اما با تعريفي كه شما كردين به شدت احساس كردم كه ايشون اعنماد به نفس كمي دارن و خواهان توجه و نوازش گيري(چه مثبت و چه حتي منفي به شكل كنك كاري) از جانب شما هسنن،مخالفت ايشون با مهماني هم ميتونه ناشي از اين حس باشه كه دلش ميخاد شما ببينيدش(به روشي كه اون دوست داره) و دركش كنيد.

دومين مورد اين كه هميشه گفتگو(اون هم با قالبهاي از پيش تعيين شده اي كه همه ي مادر ذهن داريم) نميتونه كارساز باشه،علي الخصوص اينكه گفتگوهاي ناموفق قبلي هم در تاريخچه ي ذهنمون داشته باشيم،به همين خاطر وقتي مجددا دعوت به گفتگو ميشيم با هر علامت كوچكي(حتي به اشتباه) ذهنمون فيد بك ميزنه به عقب و نتيجه گيري ميكنه كه سرانجام كار چيه،وبه همين علت از گفتگو شانه خالي ميكنيم،پس راه حل چيه؟اينجا بايد سنت شكني كرد،به شيوه ي جديدي ارتباط گرفت،ابتدا احساس طرف مقابل رو سيراب كرد بعد بحثهاي چالشي رو البته همراه با چاشني محبت و اعتبار سازي پيش كشيد،اما متاسفانه شما احساس ايشونو خدشه دار كردين،اون هم دوبار(يك بار حين ديدن سريال حالا چه واقعا مورد پسندشون بوده يا نه، و دوم زماني كه ايشون اومدن سمت شما و شما ازداشتن يك گفتگوي مثبت سر باززديد)در اين حالت اين سيگنالهاي منفي به همراه تموم آزردگي هاي قبلي نتيجه اي جز چيزي كه شاهدش بودين نداره!

آقاي baby هر چند كه گويا مدت زمان قابل توجهي از زندگي مشتركتون ميگذره،اما به نظرم اون قدرها در پذيرش همسرتون،(به قول آني هست هر آنچه هست) موفق نبوديد،بايد سعي كنيد بي طرف وبدون تلاش براي يافتن علت با اخلاقيات همسرتون آشناتر بشيد،موقعيت ايشون،احساساتش،آزردگيهاش، علايقش،وموجوديتش رو به عنوان يك زن بيشتر بشناسيد،تا بتونيد ارتباط موثرتري باهاش برقرار كنيد.

و يك نكته در مورد خود زني...يكبار در طول زندگي مشتركم با همسرم،زماني كه در اوج كشمكشهامون بوديم اين كاروكردم،و تمام علتش اين بود كه احساس ميكردم نميتونم حرفمو و منظور واقعيمو به همسرم برسونم،واونهم به من توجهي كه ميخامو نميكنه،آماجي از حرفهاي نگفته كه روش ابرازشونو نميدونستم همراه با ناراحتي ناديده گرفته شدن،و ميل به حلب توجه...همه وهمه باعث اين رفتار شد،شايد همسر شما هم همچين احساسي داشته،يه كوچولو به رفتارهاي چند روز پيش خودتون هم دقيق شيد...

و اما...در تمامي جريان تا قبل از رسيدن به نقطه ي اوج راههاي بازگشت زيادي وجود داشت،ميتونستيد با خاموش كردن تلويزيون شروع گفتگورو با جبر آغازنكنيد،يا حتي بعد از اون وقتي همسرتون براي حرف زدن اومد به جاي اين كه بگيد ميشنوم در آغوشش بگيريد، فضا رو صميمي كنيد وگفتگورو به زمان ديگه اي موكول كنيد،خلاصه اين كه اين پروسه چند ساعتي طول كشيد ودر هر ثانيه اش راه برگشتي بود كه متاسفانه شما نديدنش يا نخواستيد ببينيد(به خاطر فشار احساسي و روحي كه روتون بود)،پس بهتره كمي روي احساسات خودتون و مهار اونها هم كار كنيد.

و در نهايت اين كه...مسلما شما خودتون با اين همه تجربه وچند ده تاپيك ارزنده كه در زمينه روابط همسران ازتون ديدم،اگر آرامش خاطر داشته باشيد،راههاي بسيار بهتر و موثر تري براي بهبود روابط با همسرتون باتوجه به خاص بودن هر رابطه پيدا خواهيد كرد،پس لطفا بيشتر بهش به شكل يك تجربه ي جديد براي رشد وتعالي خودتون وزندگي مشتركتون نگاه كنيد تا مشكل يا مساله.

براتون آرزوي موفقيت وشادكامي ميكنم