حال و احوال یاران همدردی (12)

[Pooh]

سلام.
جناب mvaz من الان قسمت اخر پستتون در مورد کتاب انسان در جستجوی معنا رو دیدم.
بله، قبلا خونده ام این کتاب رو. ولی شاید لازمه دوباره بخونم. ممنون از پیشنهادتون. انشالله وقتی سرم خلوت تر شد.

فردا امتحان دارم و دو سه روزه خیلی حالم بد بوده و نخوندم.

خیلی دلم میخواست تنها زندگی میکردم که حداقل وقتی حالم بده و به هم ریخته ام، عذاب وجدان اینکه دارم به خانوادمم موج منفی میفرستم نداشته باشم.

[Pooh]

سلام.

توی برنامه پریشب دورهمی، یکی از همکلاسی های دبستانم رو دیدم. کلیییی ذوق کردم.

جدی ادم هر کی رو میشناسه، یه بخشی از قلبش متعلق به اون میشه حتی اگر از ذهن ادم رفته باشه.

یه نفر رو میشناسم، تعداد تمام ادمهایی که توی زندگیش بودن رو میشماره. مثلا من شماره ام ۲۶۴۷ . یعنی ۲۶۴۷ امین ادمی هستم که باهاش برخورد داشته. اینکه شماره میندازه جالبه برام :) چون نشون میده ارتباط با ادمها براش ارزشمند و مهمه .


شاید منم اگه بشمارم تعداد انهایی که برام مهم هستن خیلی زیاد باشه و بهتر متوجه بشم چقدر سرمایه دارم.

جدایی درهر سطح ارتباطی و عاطفی، در حد خودش سخته. هر کدومش بالاخره یه خراشی به قلب ادم میزنه. شاید منم خودم خراش به دل خیلیا زده باشم.
.
.
‌
.
.
راستی یه چیز دیگه هم که این چند روز ذوقش رو کردم هم با شما تقسیم کنم.
چند روز پیش خبردار شدم یکی از بچه های مرکز المپیاد شهرمون، که الان خودش کلاس یازدهمه و وضع مالی خانوادش هم اصلا خوب نیست و مدیر مرکز خرجش رو میده، دکتری افتخاری نورولوژی از کانادا گرفته.
این یه پروفسور سمیعی ای میشه انشالله.

[سحر بهاری]

گل از شازده کوچولو پرسید: تا حالا منو دوست داشتی؟
شازده کوچولو گفت: آره

هفته ی پیش
همه ماه پیش
همه سال پیش...

.....................

شنبتون نیکو باشه و همیشه دوست داشتنی و جاودانه باشین....
یا حق

[Pooh]

سلام.
نتیجه امتحان امروز اعلام شد. ماکزیمم شدم! :)
با اون وضع خوندن من و حال من، فکر نمیکردم بشه.

داره باورم میشه ما افسرده ها هم «می توانیم».

[gholam1234]

سلام.
نتیجه امتحان امروز اعلام شد. ماکزیمم شدم! :)
با اون وضع خوندن من و حال من، فکر نمیکردم بشه.

داره باورم میشه ما افسرده ها هم «می توانیم».

مشخص بود ماکس میشی چرا هی میگی افسرده ای. بابا اینقدر تکرار میکنی باورت میشه ها .... نگو لطفا.
چند بار گفتی با برادرزاده هات خیلی خوش میگذره. خب دوباره جمعشون کن و خوش باش. همین میشه دلخوشی و شاد بودن. این همه دلخوشی و بهونه برای شاد بودن داره، نمیدونم چرا ادم هی حرف دپرس کننده میزنه

[Pooh]

مشخص بود ماکس میشی چرا هی میگی افسرده ای. بابا اینقدر تکرار میکنی باورت میشه ها .... نگو لطفا.
چند بار گفتی با برادرزاده هات خیلی خوش میگذره. خب دوباره جمعشون کن و خوش باش. همین میشه دلخوشی و شاد بودن. این همه دلخوشی و بهونه برای شاد بودن داره، نمیدونم چرا ادم هی حرف دپرس کننده میزنه

سلام.
برادرهام که سالی دو سه بار بیشتر نمیبینیمشون. یه ۵۰۰-۶۰۰ کیلومتری مسافت بینمون هست.

اما درست میفرمایید. بهانه برای شادی و دلخوشی هم زیاده.
چشم. سعی میکنم کمتر حرف دپرس کننده بزنم. :)

[شمیم الزهرا]

سلاممممم به همهههه حالتون چطوره؟؟؟؟
من اومدم خداروشکر شاد و پرانرژی و شاکر

روزای خوبین خداروشکر یکم ساعت کاری همسرم عجیب و بی برنامه و طولانی شده ولی وقتی بهش فکر میکننم میبینم نعمتیه چون خیلی کارا میتونم انجام بدم در نبود همسرم که در بودش نمیشد... افسوس کلا استاد وقت تلف کنی هستم و زود از کارای مفید میزنم کنار

تاپیک مادربزرگم خیلی خوب بود واقعا چه جالب که دیدم علت کنار کشیدن همه به خاطر عذاب وجدان زیادشونه که اینجوری سعی میکنن ازش فرار کنن... منم فعلا در تلاشم ارتباطو بیشتر کنم هرچند که ماشالله همه سد راهمن و میگن اصلا دیدن مادربزرگ براش فایده نداره و فقط اذیت میشه یادش میاد بیرون هم هست...

دلم میخواست میفهمیدم نظر خدا درباره اینکه من دکتری بخونم چیه
ازینطرف همسرم و مادرم اصرار دارن... ازون طرف همش فکر میکنم این بهترین کاره واقعا که میتونم بکنم؟کار مفیدتری نیس ازین؟ گاهی حتی به ا نهمه رنجی که واس ارشد کشیدم شک میکنم واقعا رضای خدا درهمون بوده؟
سخته واقعا فهمیدن اینا
الهی همتون پرروزی و عاقبت بخیر بشین

[Mvaz]

سلام
رضایت خدا در طاعت و بندگی بنده اش هست.
از خودتون بپرسید شما با خوندن دکتری به چه هدفی میرسید؟ به خدا دور میشید یا نزدیک؟ مزایاش چیه؟ معایبش چیه؟

جه ضرر های برای اطرافیان داره؟ شما رو به همسر و فرزند دور میکنه یا نزدیک؟
در تعالی شما چه نقشی داره؟

[Pooh]

سلام.
شمیم الزهرای عزیز، فقط چیزی ارزش تحمل سختی رو داره که باهاش خوشحال باشی. اونوقت سختی هاش هم شیرینه.

هر چیزی که باهاش خوشحال نیستی، خدا هم بهش راضی نیست.

................................
به شخصه اگر در شرایط شما بودم که ازدواج کرده بودم و فرزند داشتم، هرگز بیشتر از کارشناسی نمیخوندم‌.

منکر این نیستم که یک همسر و مادر باید فردیت خودش رو هم داشته باشه و خودش رو در صرفا فداکاری برای شوهر و فرزند تعریف نکنه. زن باید حتما حتما زمانی رو برای فقط شخص خودش و رسیدن به علایق خودش داشته باشه.

بنابراین اگر درس و ادامه تحصیل چیزیه که میتونی بگی عاشقش هستی و بهت انرژی مثبت و نشاط میده، ادامه بده.

ولی اگر چنین حسی به درس و تحصیل نداری، به نظر من به هیچ وجه بهش فکر هم نکن‌.

ببین علایق فردی خودت چی هست که روح و روانت رو شاداب میکنه. هم‌ن کارو انجام بده. شاید مثلا یه کار هنری، شرکت توی یه خیریه، شغل و‌کسب درامد و .... حس بهتر و معنای بهتری بهتون بده.

فقط باید با خودتون صادق باشید.
.
.
.
من خودم بحث درس، اخرین هدفم از شرکت در کنکور دکتری بود. و به نظرم در شرایط من تنها راه ممکن برای ایجاد شرایط اهداف اصلی که داشنم بود.
مثلا یکی از انگیزه های اصلیم برای اینکه کنکور دکتری بدم، این بود که تعران قبول شم و بتونم اونجا کار پیدا کنم....

ولی خب وقتی هم قبول شدم، و حتی اون شرایط ایجاد بشه، ولی لازمه که بالاخره درسها رو بخونم و پاس کنم. و گرنه خب پرتم میکنن بیرون و فرصت استفاده از خوابگاه برای سکونت و استفاده از این فرصت برای دنبال کار گشتن هم از دستم میره.

با این حال سعی کردم درسها رو سرسری هم نخونم و یادشون بگیرم. خب خود یادگیری هم لذت خودش رو داره برام. ولی خداییش فشار امتحان و سمینار و ..... خیلی فشار عصبی میاره.

من واقعا نصف موهام از ارشد به اینور سفید شد. البته ژنش رو هم داریم. ولی واقعا سرعت شدیدی گرفت سفید شدن موهام. یا مثلا خیلی کم تونستم به خواهر زاده هام برسم و از این بابت ناراحتم. حتی توی خونه هم کمتر از قبل فرصت و حوصله رسیدگی به کارهای خونه رو داشتم. نزدیکای امتحانا و سمینارها خیلی استرس دارم و بدون اینکه بخوام این لسترس توی رفتار و چهرم هم مشخصه و به دیگران فشار میاره.

مثلا این چند ماه، خیلی وقتا مامان میگه بهت گفتم فلان کار رو کن ولی اصلا متوجه نشدی.... یعنی واقعا حواسم حمع نیست و ذهنم همش توی دغدغه هامه و حواسم رو پرت کرده از متوجه محیطم بودن.

شنبه که داداشم از سر کار اومد تا منو دید گفت با حالت تعجب و خوشخالی گفت قیافت شبیه اوناییه که امتحان دادن... (نمیدونست من صبح امتحانو دادم). پرسیدم وا مگه چجوری ام؟ گفت چون حرکات ارومه . گفتم مگه وقتی امتحان دارم چجوری ام؟ گفت وقتایی که امتحان داری همه کارات، غذا خوردنت، مسواک زدنت، ظرف شستنت و همه کارات مثل کساییه که دستشویی دارن و دارن میترکن و ده نفر تو صف جلوشن و یهو هم میفهمه اب هم قطعه :)))
بعد مامانم هم ادامه داد اره، دیدی وقتی امتحان داره چجوری ظرف میشوره؟ تق و توق .... یا تا یه حرفی بهش میزنیم چجوری میگه بله؟ انگار دعواش میاد.

یعنی تازه متوجه شدم با اینکه از استرسم براشون حرفی نمیزنم، ولی چقدر توی رفتارم مشهوده و دیگران رو اذیت میکنه.

درسته هر چیزی سختی های خودش رو هم داره، ولی فقط وقتی این سختیا ارزش تحمل دارن که از اون کار واقعا لذت ببری و باهاش خوشحااال باشی.

امیدوارم حرفام به دردتون بخوره و در نهایت هر تصمیمی میگیرید خیر و صلاحتون توش باشه.

[Pooh]

سلام.

دوستان، شماها چیکار میکنید که از خودتون راضی میشید؟ نمی‌دونم این مشکل از کمالگراییمه یا از اینکه خودمو به درستی پیدا نکرده ام!

هر کاری میکنم بازم حس میکنم ارزشمند نیست. انگار ته دلم دنبال یه کار سخت و طاقت فرسا که واقعا ارزشمند باشه میگردم. یه جورایی انگار دلم میخواد یه کاری کنم که برای دیگران موثر و مفید باشه تا حس کنم ارزشمنده.

البته میدونم یه خودشناسی اساسی باید کنم و برم یه جهاد اکبر اساسی با خودم. ولی بازم یه بخشی درونم هست که مفید بودن برای دیکران رو ازم میخواد. یه جور از خودگذشتگی به نفع چیزی که ارزشمند بدونمش! یه چیزی که ارزش گریه کردن داشته باشه! ارزش فداکاری داشته باشه!

همچین چیزی سالهاست درونمو سوک میزنه‌. اخیرا خیلی بیشتر. هم بی قرارم میکنه هم دوسش دارم. ولی نمیدونم چه پاسخی باید بهش بدم.

کسی همچین دغدغه ای داشته تا حالا؟
.
.
.......................................

راستی چند روزه خیلی یاد خانم آویژه میفتم. امیدوارم هر جا هستن حالشون خوب باشه.
.
.
همینطور خیلی وقتا یاد خانم pk, مهرااد، بهار زندگی، دختر مهربون و آی تک و خیلی اعضای دیگه میفتم.

همدردی گذرگاه خیلی ادمهای خوبی بوده.‌ احتمالا نیتی که پشت راه اندازی همدردی بوده، نیت پاک و خالص و خیرخواهانه ای بوده که سالها، با تمام فراز و فرودهاش پابرجا مونده....