در آستانه جدایی هستم برای التیام دردهایم چه کنم؟

[روژینا]

خانم شیدا من انتظار داشتم با اینهمه ادعای عشقی که داره حداقل یه حرکت جدی انجام بده که عشقشو نگهداره
ولی الان دیگه مطمئنم حسی که بهم داره از سر عادته یه دوست داشتن خام که بیشتر ازش بوی یه بهانه میاد یه بهانه که خطاهاشو پشتت قایم کنه
الان مطمئنم جدایی بهترین و تنهاترین داروی سرنوشت بیمار منه
باید خودمو آماده کنم واسه تنهایی تا آخر عمر حمایت همچین مردی رو نمیخوام حمایت هیچ مردی رو نمیخوام
بقول حسین پناهی بعضی دوست داشتنارو باید بالا آورد ...................................

[شیدا.]

شما دیگه از قول پدر و مادرت چیزی را بیان نکن
و براشون دشمن نتراش


نگو برگردم بابام ناراحت می شه !! مامانم گفته دیگه باید طلاق بگیری!! بابام پشتمه و حمایت خانواده ام را دارم.
الان دیگه دیره و بابام نمی ذاره برگردم !! باید زودتر به فکر می افتادی !!

هر چی می خوای بگی از قول خودت و نتیجه گیری خودت باشه.

هیچ جا اسما بابا و مامانت را دخالت نده که جری تر بشه.
اما رسما حواست باشه که با مشاوره والدینت جلو بری.
حتی !! مثلا!! اگر کار به دادگاه رفتن رسید، نگو با بابام رفتیم صبح دادگاه ... بگو من می خواستم برم دادگاه خواهش کردم بابام همراهیم کنه.
فاعل اصلی خودت باشی و پررنگ.

خشمش کمتر می شه.

الان هم آروم آروم بابات را از ماجرا بکش بیرون (توی ذهن همسرت)
مثلا ... فلان حرف را زدم بابام گفتم دخترم زندگی خودته، صلاح خودت را بهتر می دونی ... هر چی خودت بخوای
(تهش اضافه نکن بابام گفته هر تصمیمی بگیری من حمایتت می کنم)

اینقدر علیه خانواده ات تحریکش نکن.

[روژینا]

دقیقا منم هدفم همینه که دست از سر پدر مادرم برداره ولی با شناختی که ازش دارم انقدر مغرض و انتقامجو هست که
همه تقصیرا رو از طرف اونا میبینه مخصوصا پدرم و هر چیم از قول خودم بهش میگم بازم حرف خودشو میزنه میگه تو ذلیل دست اونایی
قدرت تصمیم گیری نداری میترسی شهامت نداری میگه پدر مادرت یه پرستار تمام وقت میخواستن ،میخوان ازت کار بکشن اونا زندگیمو بهم زدن
وگرنه تو هر چی بودم تحمل میکردی محبت میکردی ازم نمیرنجیدی ........................
دارم چوب مدارا کردن بیش از حدمو میخورم دارم بخاطر محبتا و دوست داشتنام تاوان میدم اون ظرفیت نداشت چقد ساده بودم که بهش دلخوش کرده بودم
و امیدوار بودم که سربراه میشه چرا اینقد به خودم سختی دادم کاش همون اولا تمومش میکردم چرا تحمل کردم چرا صبوری کردم اونقد ناراحتم دارم نابود میشم حرفاش آزارم میده
لحظاتم پر از دلهره و کابوسه کاش هر چه زودتر مرگ سراغم بیاد تا زیر خاک به آرامش برسم......................

[tavalode arezoo]

خدانکنه دیگه ازاین حرفانزن.درکت میکنم گاهی وقتااینقدر بهمون فشارمیاد که این جملاتو به زبون میاریم ولی به این فکرکن بخاطر کسی که ارزشی نداره وخون تودلت کرده نباید اینجور آرزویی کرد.انشالله همه چیز درست میشه ومیای خبرای خوش میدی

[ستاره زیبا]

سلام عزیزم خیلی متاسفم من بعضی قسمتهای این پستت رو خوندم امامتوجه شدم شما اگه بیشتر از همسرت مقصر نباشی کمتر از ایشون مقصر نبودی
دختر خوب اگه هنوز دوسش داری جو گیر نشو در عصبانیت تصمیم نگیر خیلی از زندگیها از پای طلاق برگشته و با هم زندگی زیبایی رو شروع کردن
یه لحظه فکر کن ده سال زندگی کردی این کم نیست یادته روزای اول باهم چطور بودین ایا ایشون از همون روز اول به پدرت فحش میداد؟؟؟؟؟ووو
نه یکی از علتهاش خود شمایی تعجب نکن
مردها علشق و حریص این هستن که الویت اول زندگی همسرشون باشن اگر فقط حس کنن اینطور نیست شده زندگیشون به اتیش میکشن تا خودشون رو اثبات کنن
دقیقا همین کار همسر شما
دختر خوب با توجه به اینکه هردو هم دوست دارین یه فرصت به زندگیت بدهجای دوری نمیره شاید این فرصت شروع دوباره برا یه زندگیه 50_ساله باشه
پدر شما از رو دلسوزی پدرانه و حتی لجبازی و بیزاری از کسی که دخترش رو ازرده داره بهت میگه طلاق
اما بهت قول میدم اگه تمام رفتارهای منفعلانه ات تو زندگیه قبلت رو تغییر بدی شوهرت بشه همون که میخای حتی اگه بچه دارنشی
شاید بخودت بگی نه من همیشه یه زن مهربون و فداکار بودم و......
اما اینطور نیست ناخاسته کارهایی کردی که ایشون برا اثبات خودش شمارو تحقییر کرده تا اعتماد بنفس خودش رو بازسازی کنه
پس بسیار خطاها داشتی تو همین تالار خانومای بسیاری که اول تاپیک زدن همین چیزها رو گفتن که من خیلی خوب بودم و ........
اما اخر تاپیک گفتن حالا فهمیدم چقدر اشتباه داشتم
پس دوباره بخودت فرصت بده تا مطالعه کنی و تاپیکهای دیگران رو بخونه تا از تجربیاتشون استفاده کنی
فعلا اگه همسرت پیام داد محترمانه بهش فرصت بده ولی بهش بگو نیاز داری یه مدت رو خودت کار کنی و مشاوره بری بگو من میخام ازین به بعد یه زندگی شاد داشته باشم پس میخام رو خودم کار کنم شما هم همبنطور دیگه اگه شوهرت برا دفاع خودش گفت نه من همه چی تمومم بگو برا همین دارم برمیگردم یعنی تاییدش کن
خودش میفهمه باید تلاش کنه برا برگشت
پس این مدت که از هم دورین سعی کن جواب پیامکهات تایید و اقتدار ایشون باشه
تا بشی ملکه زندگیت
سخنرانی های دکتر حبشی بخصوص کلید مرد ایشون رو واقتدار دکتر و خوب گوش کن تا بدونی کجاها اشتباه کردی
منتظر خبرای خوبم


ایشون ببین چقدر دوستت داره مه حاضره بچه دار نشه ولی با شما باشه

[بهزاد9]

حالا که شما فکر می کنی نمیشه با شوهرت صحبت کنی مثلا چون ایشون بد حرف میزنه و دنبال یک مکالمه منطقی نیست ، خوب دقیقاً همین دلایل رو بش بگو !!

یعنی اگر زنگ زد شما جواب بده ولی وارد هیچ بحث و صحبت جدی و خاصی نشو ! فقط بگو به فلان دلایل (که حتما منطقی هم هستن) شما مکالمه خوبی رو دنبال نمی کنی . بعد میتونی بگی اگر اجازه میدی من خدا حافظی کنم تا زمانی که بتونیم درست حرف بزنیم وگرنه اینجور حرف زدن هیچ سودی نداره . . .

ولی جواب ندادن میشه یک داستان دیگه و غلطه ، توصیه های شیدا و دیگر دوستان هم مناسب هست و توجه کنید . به هر حال تصمیم گیرنده شمایی و ممکنه تصمیم بگیری فوراً طلاق بگیری و هیچ تماسی از شوهرت رو هم پاسخ ندی . اگر قراره اینطور بشه توصیه می کنم زیاد سینوسی رفتار نکنید و موضوع رو یکسره کنید . بدونید که این شرایط برای شوهرتون هم بسیار درد آور هست . حتی اگر 24 ساعت تهدید کنه ، فحش بده و ادعا کنه ، بیشتر اثبات میشه که تحت فشار و گرفتاری هست !!

[روژینا]

سلام عزیزم خیلی متاسفم من بعضی قسمتهای این پستت رو خوندم امامتوجه شدم شما اگه بیشتر از همسرت مقصر نباشی کمتر از ایشون مقصر نبودی
دختر خوب اگه هنوز دوسش داری جو گیر نشو در عصبانیت تصمیم نگیر خیلی از زندگیها از پای طلاق برگشته و با هم زندگی زیبایی رو شروع کردن
یه لحظه فکر کن ده سال زندگی کردی این کم نیست یادته روزای اول باهم چطور بودین ایا ایشون از همون روز اول به پدرت فحش میداد؟؟؟؟؟ووو
نه یکی از علتهاش خود شمایی تعجب نکن
مردها علشق و حریص این هستن که الویت اول زندگی همسرشون باشن اگر فقط حس کنن اینطور نیست شده زندگیشون به اتیش میکشن تا خودشون رو اثبات کنن
دقیقا همین کار همسر شما
دختر خوب با توجه به اینکه هردو هم دوست دارین یه فرصت به زندگیت بدهجای دوری نمیره شاید این فرصت شروع دوباره برا یه زندگیه 50_ساله باشه
پدر شما از رو دلسوزی پدرانه و حتی لجبازی و بیزاری از کسی که دخترش رو ازرده داره بهت میگه طلاق
اما بهت قول میدم اگه تمام رفتارهای منفعلانه ات تو زندگیه قبلت رو تغییر بدی شوهرت بشه همون که میخای حتی اگه بچه دارنشی
شاید بخودت بگی نه من همیشه یه زن مهربون و فداکار بودم و......
اما اینطور نیست ناخاسته کارهایی کردی که ایشون برا اثبات خودش شمارو تحقییر کرده تا اعتماد بنفس خودش رو بازسازی کنه
پس بسیار خطاها داشتی تو همین تالار خانومای بسیاری که اول تاپیک زدن همین چیزها رو گفتن که من خیلی خوب بودم و ........
اما اخر تاپیک گفتن حالا فهمیدم چقدر اشتباه داشتم
پس دوباره بخودت فرصت بده تا مطالعه کنی و تاپیکهای دیگران رو بخونه تا از تجربیاتشون استفاده کنی
فعلا اگه همسرت پیام داد محترمانه بهش فرصت بده ولی بهش بگو نیاز داری یه مدت رو خودت کار کنی و مشاوره بری بگو من میخام ازین به بعد یه زندگی شاد داشته باشم پس میخام رو خودم کار کنم شما هم همبنطور دیگه اگه شوهرت برا دفاع خودش گفت نه من همه چی تمومم بگو برا همین دارم برمیگردم یعنی تاییدش کن
خودش میفهمه باید تلاش کنه برا برگشت
پس این مدت که از هم دورین سعی کن جواب پیامکهات تایید و اقتدار ایشون باشه
تا بشی ملکه زندگیت
سخنرانی های دکتر حبشی بخصوص کلید مرد ایشون رو واقتدار دکتر و خوب گوش کن تا بدونی کجاها اشتباه کردی
منتظر خبرای خوبم


ایشون ببین چقدر دوستت داره مه حاضره بچه دار نشه ولی با شما باشه

ستاره عزیز حرفاتو قبول دارم شوهرم نسبت بهم حس مالکیت داره ولی اونقد ناپخته و خامه که منو از زندگی ناامید کرده هیچ رفتار منطقی و اصولی ازش نمیبینم
اینکه گفتید میخواد اولویت زندگیم باشه صددرصد قبول دارم چون من بخاطر بیماری مادرم بینهایت نگران و دلواپسم و مادرمم به من خیلی وابسته س و شوهرم اصلا ازین بابت راضی نبود
با اینکه براش کم نمیذاشتم ولی میگفت اینقد با مادرت در ارتباط نباش درحالیکه من انتظار داشتم حداقل حالی از مادرم بپرسه و براش آرزوی سلامتی کنه و بهم بگه هر کاری از دستمون بربیاد واسه مامان میکنیم ولی نمیگفت حتی محدودم میکرد
اون منو مثل اسباب بازیش میدونه که فقط متعلق به خودشه و هر کار که بخواد باهاش میکنه چون مال خودشه و الان که پیش پدر مادرمم فکر میکنه اونا منو ازش گرفتن
بهمین خاطر عصبانیه و فکر میکنه حقش خورده شده
نمیدونم چی بگم همیشه مرد برام یک موجود قوی و محکم بود که میتونه از پس هر مشکلی بربیاد
ولی همسرم بیشتر رفتاراش بچه گانه ست الانم که به این مرحله رسیدیم حاضر نیست درست رفتار کنه فقط میگه برگرد و اگه برنگردی فلان و فلان کارو میکنم
نمیشه همینطوری سرمو بندازم پایین و برگردم واقعا دیگه کشش جنگ و دعوا ندارم
اون فقط حرف میزنه و عملی نداره حرفاشم قابل استناد نیست برام چون هزاربار زیر قولش زده و ککشم نگزیده
دیگه نمیخوام کتک بخورم و تحقیر بشم چون دوسم داره و میخواد فقط مال خودش باشم
من زنم درست ولی یه آدم مستقلم غیر از همسر بودن دختر دو تا موجود عزیز و دوست داشتنیم خواهر 3 نفرم که دنیا دنیا برام ارزش دارن
شاید الان بگید پس چرا ازدواج کردی ؟ ولی خدا میدونه که نقش همسریم برام همیشه اولویت بوده و خیلی پررنگتر از بقیه نقشام
حالا که مادر نشدم دلم محبت میخواست این محبتو از شوهرم نمیگرفتم کمبود داشتم یک خلا خراشتده روی روحم جاخوش کرده بود
دلم میخواست پشتم باشه بهش تکیه کنم و مطمئن باشم که با وجود شوهرم همه چیز روبراه میشه ...................

[خانم دکتر]

عزیزم هیچ انسانی مال کسی نیست!!!! مگه جنس یا یه کالا هستیم؟

زن محکوم نیست به مال کسی بودن. مرد هم همین طور. مرد محکوم نیست به زندان بان بودن. مرد یک انسانه نه یک موجود که بخواد زن رو مانند پول مال خودش بدونه. مگه مرد چه گناهی

کرده و چقدر باید بدبخت باشه که فرق بین زن و یک کالا رو ندونه!!!! چرا در مورد زن یا مرد بودن چنین تفکری بکنیم. چرا یک مرد رو تا این حد تحقیر میکنید؟ اتفاقا مردها عاشق زن های شاد و

با اراده و تحصیل کرده و کلا جذابن نه یک زندانی و کلفت!!

ممکنه کسی به ما تعلق خاطر داشته باشه و یا ما به کسی دل ببندیم ولی این به معنای صاحب بودن نیست وگرنه که بهش میگن برده داری یا نبود اختیار. که نه از نظر عرف درسته و نه

شرع.

حس تعلق خاطر (حس) اگه وجود نداشته باشه انسان رو به مرگ میرسونه ولی اگه این حس بیشتر بشه و انسان رو به جایی برسونه که فکر کنه باید مال کسی باشه که بهش میگن

شخصیت چسبنده و اگه بخواد جوری افسار پاره کنه که فردی به خودش جسارت این رو بده که فرد دیگه ای رو در مالکیت خودش قرار بده نام علمیش ا میشه

جدای از شعارهای بی تاثیر بالا !!!! چرا که شما واقعا فکر میکنید ارزشمندید زمانی که مال کسی باشید، مال مادرتونید مال پدرتونید مال شوهرتونید و کاش بچه داشتید که مال شما بود!!!

به نظر شما همسرتون رفتاراش بچه گانه نیست تا بیمارگونه؟ من که این طور برداشت کردم از حرفاتون.

ایشون مادر اگه میخواستن ازدواج نمیکردن!!!! چقدر هم تو کلامتون افتخار دیدم که فرموده بودین که جوراب همسرتون رو خودتون پای ایشون می کردید!!!. این افتخار نیست افتضاحه!!!

البته من به خودم حق نمیدم شما رو سرزنش کنم به هر حال هر کسی شیوه ای برای زندگی داره و تحت تاثیر محیطی که هست رفتار میکنه اما فکر کردم شاید بتونم کمکی بهتون بکنم.

همسر بودید نه مادر!!!! این اشتباه شما بوده و اگه قراره دوباره زندگی کنید با ایشون یا هر کس دیگه ای باید این رفتارتون رو تغییر بدید.

شاید دلیل رفتارهای همسرتون هم این باشه که در مقابل شما حس کودک رو داشته و شما هم که والد بودید براش رفتارای بچه گانه ی همسرتون قابل توجیه هست. ایشون دارن انتقام

میگیرن و من فکر میکنم ایشون حسابی در کودکیشون رنج کشیدن که حالا این طور دارن رفتار میکنن در واقع یک جور انتقال رخ داده و تنها کاری که شما لازم بود انجام بدید این بود که این

حلقه ی معیوب رو بشکنید تا از این فرایند جلوگیری کنید.از نظر من هر چی فکر میکنم شما با تغییر رفتار میتونید به زندگی تون برگردید.البته تصمیم با خودتونه.

ویژگی های یک بچه ی سرکش چیه؟ میتونید تمامی اونها رو تو رفتار همسرتون ببینید.

ویژگی های یک مادر فداکار و قربانی چیه؟ میتونید نشانه هایی رو در رفتارهاتون ببینید.

چرا اینهمه فکر میکنین شما بدبختین در حالی که فقط نا آگاهین و علت سرود غم سر دادن شما فقط حس نا امیدی از تغییره وگرنه هشت ساااااال در کتک و فحش و رنج طاقت فرسا زندگی

نمیکردید روز اول فرار میکردید چون طبیعت انسان اینه .به چیزی امید داشتید یا تفکری داشتید که الان ندارید. امیدوارم روانشناسی بتونه مشکلتون رو حل کنه. حتی اگه طلاق بگیرید با

خودشناسی میتونید به جایی برسید که زندگی تون رو نجات بدید. خودتون رو دریابید عزیز.

مردی که بچه نخواد وجود نداره چون اقتضای وجودشه و اگه همچین مردانی هست سلامت روحی آنچنانی ندارن . میتونه مشکلش این باشه که رفتار کودکانه در مقابل شما داره. من فکر میکن اینکه شما رو بدون بچه میخوان نشانه ی عشق نباشه و باید دلیل ایشون بررسی بشه حالا ترس یا هر چیز دیگه ای.

در پناه حق.

[روژینا]

با تشکر از همه روستانی که نظر میدن
خانم دکتر عزیز
من خواستم خلاصه ای از زندگیمو شرح بدم من افتخار نکردم که باید کارای شخصی همسرمم انجام میدادم برا منم اوج فضاحته حتی توی شرایطیم نبودم که این چیزا برام عادی باشه و گفتن این مسائل به معنی تاییدشون از طرف من نیست
وقتی تصمیم گرفتم وارد این سایت بشم خواستم واقع بینانه شرایطو تشریح کنم و از نظرات بقیه مطلع بشم تا ببینم افراد خارج ازین گود چجوری نظر میدن
اینکه گفتید من خودمو اموال شخصی پدر و مادرم یا شوهرم فرض کردم کاملا اشتباه متوجه شدید هرگز تفکرم این نبوده و شاید نتونستم منظورمو برسونم
من گفتم مستقلم قبل ازینکه دختر، خواهر یا همسر باشم انسانم با تمام ویژگیها و خواستها و نیازهای یک انسان ولی شرایط اخلاقی همسرم منو به جایی رسوند که باید خودمو فراموش میکردم و هر حقارتی رو میپذیرفتم چون زن بودم وگرنه همون روزای اول باید ول میکردم ولی میخواستم تلاش کنم شاید بتونم مشکلاتمو حل کنم ولی روز بروز بدتر شد حالا خودم چقد مقصر بودم بماند
خانم دکتر عزیز کلامتون گزنده و آزار دهنده بود شاید اگه شرایطم عادی بود نمیرنجیدم ولی از ته دل ناراحت شدم و صدالبته پشیمان ازینکه این سایتو برا طرح مشکلم انتخاب کردم و ایکاش اینکارو نمیکردم
شاید الان به هزار و یک دلیل دیگه محکومم کنید ولی مهم نیست از همه دوستانی که این مدت راهنماییم کردن ممنونم خصوصا شیدا خانم و آقا بهزاد

[آخیش]

توکه میخوای طلاق بگیری، مرغتم که یه پا داره، برو به شرط جدایی یک ماه باهاش زندگی کن، هیچ کاری هم براش نکن ، پاتو بنداز رو پات اصلا دستور بده تفریح کن گردش برو با شوشو برو گردش و تفریح، این کار دوتا خاصیت داره قلب روژینا کم کم از عشق خالی میشه، و حساسیت شوشو نسبت به بابات کم میشه و دشمنی پیش نمیاد، بذار یکماه با عشقت باشی، شوهرت چون روزای آخره رفتارش باهات خوب میکنه، پیگیره طلاقت هم باش دادخواست بده ، من به این روش خیلی اعتقاد دارم ، بذار همه عشقی که بهش داری تو این یکماه بهش پس بدی و کم کم تمومش کنی کم کم همه خاطرات رو پس بده دونه دونه عکسا رو هر روز یکی یکی بنداز بیرون، خاطره ها رو بیرون کن بذار قلبت ازش خالی بشه ، یکباره جدا شدن خیلی تلخ و سخته و قلب وروحت رنج میکشه اما بی خیال رفتار کردن و کنارش بودن موضوع رو برا دوتاتون آسون تر میکنه، نه اینکه هیچوقت دلت براش تنگ نشه اما به قلبت این فرصت رو میدی تا جدایی رو با اصطکاک و درد کمتری قبول کنه( من خودم یدفعه تو دعواها جدا نشدم که داغون بشم یه دو سه ماهی رفتم پیش شوشو و زدم به خوش گذرونی هم یه زمانی برای جبران به شوهر خطاکار دادم و هم قلبم رو قوی کردم و بعدشم دیدم بهانه ای برای موندن دیگه نیست جدا شدم)