سلام با عرض پوزش از همه دوستان من یه سوال دیگه از مدیر داشتم. این سوالم جزو صندلی داغه
توی ادبیات ما خیلی گفته شده جایگاه عشق توی آسمانه یعنی عشق حقیقی واقعی عشق به خداونده.خب در این شکی نیست. درسته عشق زیادی به فرزند یا والدین یا حتی دوستان ممکنه انسان رو در مسیر عشق به خدا دچار مشکل کنه اما در ادبیات و عرف کشور ما و حتی دنیا هیچ چیزی مثل عشق زن و مرد، عشق به خدا رو به چالش نکشیده.
این چالش اینقد زیاد بوده که بعضی متفکرین رو در اینکه جایگاه عشق واقعی در آسمانه یا زمین به شک انداخته. گاهی مولانا هم از یکی شدن عاشق و معشوق زمینی صحبت میکنه اما در کل من همه ابیاتش نخوندم که نظریه منسجم مولانا در عشق زمینی و آسمانی چیه
حالا با این مقدمه سوالم اینه بعد از سالها مشاوره در حوزه خانواده و وقتی که در این زمینه گذاشتید؟ اولا آیا امکان عشق بی مرز بین دو نفربه عنوان همسر وجود داره مثلا یه تعداد خاص یا کم از آدمها بتونن به چنین مرحله ای برسن یا عشق و دوست داشتن بین اونها چنین خاصیتی داشته باشه؟
ثانیا ارتباط بین عشق زمینی و آسمانی چیه؟ اصلا میشه اسم عشق زمینی رو عشق گذاشت؟حضرت ابراهیم گفت انی لا احب آلافلین من به افول کنندگان عشق نمیورزم. از طرفی مولوی میگه عاشقی گر زین سر و گر زآن سرست عاقبت ما را بدان جایگه رهبرست.این تناقض یا تناقض نمایی که گاهی توی ادبیات عرف دیده میشه چطور باید حل کرد؟ یا درنهایت اینطوری حلش کنیم که عشق زن و مرد زمانی عمیق هست و به عشق تبدیل میشه که هر دو عاشق خدا باشند
پ.ن: البته این همه مقدمه وسوالات در اصل یک سواله

علاقه مندی ها (Bookmarks)