حال و احوال یاران همدردی (12)

[Pooh]

سلام.
سون جان، چی شد؟ من که دلم گرفت گفتی نمیای دیگه.

اگر لازمه دور باشی و نیای و فکر میکنی برات بهتره، حالا به هر دلیلی هست، با اینکه دلم نمیخواد بری، ولی سعی میکنم بپذیرم و بگم مهم اینه که خودش راضی باشه.

امیدوارم هر مساله ای پیش اومده، به زودی رفع بشه و زود برگردی.

ولی واقعا دلم گرفت.

.
.
.
.
افسونگر عزیز و wisdomگرامی، از نظر لطفتون ممنونم.
امیدوارم اینجور باشه که میگید.

افسونگر عزیز امیدوارم توی اون مسیری قرار بگیری که دلت توش راضی باشه.

[banuy mehr]

سلام بر اهالی همدردی

بانوی مهر هستم بعد از دو سال اومدم از خودم بنویسم

حرف های زیادی هست که مهم ترینش : خدا باز هم‌ معجزه ش رو‌ به‌ من نشون داد و من به آرزوم رسیدم و چند روز دیگه تولد یک سالگی دخترم رو‌ جشن می گیریم

دخترم با ورودش دنیای من رو‌ کاملا تغییر داد لطفا برای عاقبت بخیریش دعا کنید

[miss seven]

سلام دوستان خوبم .

یه جورایی حالم بهتره ...یعنی زمان خاصی نداره ... یه بار خوبم و یه بار با یه تلنگر کوچیک بهم میریزم ...خبر نمیکنه .... هر چی هست ممنونم که اینقدر مهربانید ...

بخاطر دعاهای خوبتون هم هست که آرومتر هستم ... تمام تلاشمو میخوام بکنم که از این زندگی که هیچ هدفی ندارم خلاص بشم و حتی با کار های کوچک خودمو سرگرم کنم ..

امروز بعد از ظهر توی آشپزخونه بودم که صدای بچه های کوچیک را شنیدم که میخندیدن و بازی میکردن با هم .... خیلی دلم آروم شد و توی دلم دعا کردم ان شاءالله همیشه همینطور شاد باشن و وقتی بزرگ شدن زیر بار سختی ها کم نیارن ...بیشتر سختی ها هم روحی هست تا جسمی ... توی دلم از خدا خواستم همیشه شاد باشن و از ته دل بخندن.

مراقب خودتون باشین .

[Pooh]

سلام.

خیلی ناراحتم و نمیدونم چی کار کنم.

خواهر من ام اس داره و 7 ساله یه شب در میون آمپولی باید بزنه که از عوارضش حالتهایی شبیه حالت ـنفولانزا و بدن درده. یعنی یه روز در میون به قول خودش میره جهنم و بر میگرده.

البته در کل ر.حیش خوبه و خودش کاملا زندگیشو . دو تا بچه و ... رو اداره میکنه. ولی چون نباید خسته بشه، نمیتونه تفریح دلچسب بره یا سر کار بره و ...... چند ساله کار هنری انچام میده و دو سال اخیر کلاس آموزشی هم گذاشته و واقع هم در این زمینه کارش عالیه.

در کل خیلی قویه و روحیه تسلیم ناپذیری داره.

ولی حس میکنم توی دلش وقتی میبینه بقیه میتونن برن سر کار یا زود خسته نمیشن و میتونن فعالیت دلچسب کنن، مسافرت برن و .... میریزه به هم.

متاسفانه من هم این یکی دو سال کمتر وقت کردم کمکش باشم. و روی خودش خیلی فشار اومد.


مثلا این و سه هفته ای که من رفتم سر کار، حس میکنم یه جور حس منفی پیدا کرده نسبت به شرایط خودش. وقتی اینو میبینم حالم از سر کار رفتن خودم، ا درس خوندن خودم و .... به هم میخوره و دلم میخواد همه رو ول کنم و برم همه وقت و دلم و انرژیم رو بارم براش.

با اینکه من خودم میدونم این درس خوندنه و سر کار رفتنه ته تهش یه چیز مزخرفه که نمی ارزه به وقت و انرزی آدم. به نظر خودم داشتن زندگی مشترک و فرزند ارزشمند تر و با معنی تره. و او عملا داشته های ارزشمندتری نسبت به من داره.

مثلا شوهری داره که تمام تلاشش رو برای او و بچه هاش میکنه. دو تا بچه داره که دوسش دارن و خودش هم وقتی میبیندشون، بزرگ شدنشون، پیشرفتهاشون، خنده هاشون و .... کیفشون رو میکنه، زندگیش جهت داره، ثبات داره، و خیلی چیزایی که خیلیییییی ارزشمندتر از وضعیت منه. با این حال باز هم حس میکنم حس بدی بهش میدم.


من اگه مجبور نبودم قید درس و کار رو میزدم. ولی مجبورم. وقتی میدونم در آینده ام کسی نیست که حامی من باشه، چه از نظر مالی چه از نظر عاطفی... وقتی میدونم باید بار زندگیم فقط رو دوش خودم باشه... مجبورم سعی کنم شرایطی رو پایه ریزی کنم که در آینده وضعیت پیچیده و محتاج به کسی پیدا نکنم.

خیلی چیزهایی که او داره آرزوی من بود داشته باشم... آرزوهایی که تلاشمم براشون کردم، ولی فهمیدم دیگه باید قیدشون رو بزنم....

او روحیه ای قوی داشت و داره هنوزم. فقط گاهی میریزه به هم که حق هم داره و درکش میکنم. ولی نمیدونم اونا هم وضعیت منو درک میکنند؟


نمیدونم باید چیکار کنم؟ تووقعی هم از من نداره و هیچ وقت هم هیچ شکایتی نکرده از من . ولی من همش عذاب وجدان دارم. کاش میفهمیدن چیزایی هم که من بهش مشغولم فقط یه مشت چیز از روی اجبار وضعیتمه، نه چیزهایی که چندان ارزشمند یا لذت بخش باشن برام.

و کاش میفهمید چقدر دوسش دارم و چقدر همیشه از بچگیم برام یک شخصیت ارزشمند بوده و هست که هرگز به گرد پاش هم نمیرسم.

حتی کاش میفهمید این درس و دویدن ها فقط یک سپره که پشتش یه پوی ترسوی لرزون تنهای نگران خسته ناتوان قایم شده.


ببخشید.... خیلی دلم گرفته بود....

[الهه زیبایی ها]

سلام.

خیلی ناراحتم و نمیدونم چی کار کنم.

خواهر من ام اس داره و 7 ساله یه شب در میون آمپولی باید بزنه که از عوارضش حالتهایی شبیه حالت ـنفولانزا و بدن درده. یعنی یه روز در میون به قول خودش میره جهنم و بر میگرده.

البته در کل ر.حیش خوبه و خودش کاملا زندگیشو . دو تا بچه و ... رو اداره میکنه. ولی چون نباید خسته بشه، نمیتونه تفریح دلچسب بره یا سر کار بره و ...... چند ساله کار هنری انچام میده و دو سال اخیر کلاس آموزشی هم گذاشته و واقع هم در این زمینه کارش عالیه.

در کل خیلی قویه و روحیه تسلیم ناپذیری داره.

ولی حس میکنم توی دلش وقتی میبینه بقیه میتونن برن سر کار یا زود خسته نمیشن و میتونن فعالیت دلچسب کنن، مسافرت برن و .... میریزه به هم.

متاسفانه من هم این یکی دو سال کمتر وقت کردم کمکش باشم. و روی خودش خیلی فشار اومد.


مثلا این و سه هفته ای که من رفتم سر کار، حس میکنم یه جور حس منفی پیدا کرده نسبت به شرایط خودش. وقتی اینو میبینم حالم از سر کار رفتن خودم، ا درس خوندن خودم و .... به هم میخوره و دلم میخواد همه رو ول کنم و برم همه وقت و دلم و انرژیم رو بارم براش.

با اینکه من خودم میدونم این درس خوندنه و سر کار رفتنه ته تهش یه چیز مزخرفه که نمی ارزه به وقت و انرزی آدم. به نظر خودم داشتن زندگی مشترک و فرزند ارزشمند تر و با معنی تره. و او عملا داشته های ارزشمندتری نسبت به من داره.

مثلا شوهری داره که تمام تلاشش رو برای او و بچه هاش میکنه. دو تا بچه داره که دوسش دارن و خودش هم وقتی میبیندشون، بزرگ شدنشون، پیشرفتهاشون، خنده هاشون و .... کیفشون رو میکنه، زندگیش جهت داره، ثبات داره، و خیلی چیزایی که خیلیییییی ارزشمندتر از وضعیت منه. با این حال باز هم حس میکنم حس بدی بهش میدم.


من اگه مجبور نبودم قید درس و کار رو میزدم. ولی مجبورم. وقتی میدونم در آینده ام کسی نیست که حامی من باشه، چه از نظر مالی چه از نظر عاطفی... وقتی میدونم باید بار زندگیم فقط رو دوش خودم باشه... مجبورم سعی کنم شرایطی رو پایه ریزی کنم که در آینده وضعیت پیچیده و محتاج به کسی پیدا نکنم.

خیلی چیزهایی که او داره آرزوی من بود داشته باشم... آرزوهایی که تلاشمم براشون کردم، ولی فهمیدم دیگه باید قیدشون رو بزنم....

او روحیه ای قوی داشت و داره هنوزم. فقط گاهی میریزه به هم که حق هم داره و درکش میکنم. ولی نمیدونم اونا هم وضعیت منو درک میکنند؟


نمیدونم باید چیکار کنم؟ تووقعی هم از من نداره و هیچ وقت هم هیچ شکایتی نکرده از من . ولی من همش عذاب وجدان دارم. کاش میفهمیدن چیزایی هم که من بهش مشغولم فقط یه مشت چیز از روی اجبار وضعیتمه، نه چیزهایی که چندان ارزشمند یا لذت بخش باشن برام.

و کاش میفهمید چقدر دوسش دارم و چقدر همیشه از بچگیم برام یک شخصیت ارزشمند بوده و هست که هرگز به گرد پاش هم نمیرسم.

حتی کاش میفهمید این درس و دویدن ها فقط یک سپره که پشتش یه پوی ترسوی لرزون تنهای نگران خسته ناتوان قایم شده.


ببخشید.... خیلی دلم گرفته بود....

پوه عزیزم عذر خواهی چرا میکنی؟ خیلی خوب کاری کردی نوشتی....
متاسفم واقعا ناراحت شدم....ولی چرا عذاب وجدان؟!!! حرفاتو میخوندم که
که خواهرت به خاطر تو حس منفی میگیره و فلان گفتم خواهرشه حالا خودش حتما بهتر میشناسه جزو موارد نادر ....مگه میشه خواهری از موفقیت خواهرش بریزه بهم!!!!! ولی همینطوری که تا اخر رفتم دیدم بله ....‌هیج نشانه ای نمیگی....فقط زحمت کشیدی داری حس میکنی!!! :) فک کنم دلت باز از نوازش های من میخواد:) جون من دلت میخواد؟؟ دختر جمع کن این حرفا رو.....
خودت بعتر میدونی عذاب وجدان بی مورد حرفی پشتشه....ریشه اش و درست و حسابی پیدا کن.....دلیل عذاب وجدانت فقط چیزی در درون خودته......بیخودی به کسی ربط نده...خواهرت هم اصصصصصصلا ناراحت نیست بابت سرکلر رفتنت و چیزهلی دیگه.....خیالبافی نکن

[سحر بهاری]

شمیم عزیز

میدونی که مسئله ای که درباره همسرت گفتی باید بررسی بشه. ممکنه یچیزی بگیم و حق شما نادیده گرفته بشه یا بالعکس یا به اشتباه بیافتیم.
اما در نهایت میگم که از حال لذت ببر. برای گذشته از دست رفته و آینده نیامده غصه نخور، برای کارهای کرده و نکرده... شما یه شغل خوب و یک توانمندی داری. خانه داری فکر نکنی چیز کمی هست خودش یک شغله و سختی هایی داره و از اون مهم تر مادر بودنه که توانمندی میخواد.

...................

بانوی مهر عزیز

خدا خانواده ی کوچکت رو حفظ کنه، کوچولوتو ببوس. مراقب حال خوبت باش.

...................

پوه عزیز

اینا رو برای خواهرت با اندکی تغییر بنویس، فکر میکنم خوشحالش کنی. بعضی چیزا رو باید حتما رو در رو گفت یا نوشت...

در کل خیلی قویه و روحیه تسلیم ناپذیری داره.

دو تا بچه داره که دوسش دارن و خودش هم وقتی میبیندشون، بزرگ شدنشون، پیشرفتهاشون، خنده هاشون و .... کیفشون رو میکنه، زندگیش جهت داره، ثبات داره، و خیلی چیزایی که خیلیییییی ارزشمندتر .

کاش میفهمید چقدر دوسش دارم و چقدر همیشه از بچگیم برام یک شخصیت ارزشمند بوده.

....................

خب در آخرم بگم امروز خیلی خوشحالم ... رفیق دوران دبیرستانم عروس شد. خوشحالیم برای این بود تونستم کمکش کنم، چون خودش و همسرش شرایط خیلی سختی داشتن ... اما هر دوتلاش کردن ، توقعاتشونو کم کردن و در نهایت عشق آفریدن.

[Pooh]

سلام الهه...

تو این وضعیت خندوندیم :)) تازه گفتم خدا خفت نکنه :))

من نمیگم از موفقیت من ناراحت میشه. میگم یهو یادش میاد نمیتونه سر کار بره و ... حس بدتری نسبت به وضعیت خودش پیدا میکنه و بیشتر حس میکنه کاش میتونست سر کار بره ، کاش میتونست سفر بره و ....

نشونه اش هم اینکه وقتی قبول شدم، وقتی مثلا میگم سمینار دارم، وقتی از خوابگاه حرف میزدم، وقتی میگم فلان کارو کردم، وقتی گفتم رفتم فلان جا سر کار، تا چند روز میریزه به هم.

نه از حسادت. اصلا هیچ حسادتی نداره. فقط میریزه به هم که چرا شرایطش اینقدر محدودش کرده و فکر میکنه هر کاری هم میکنه بی ارزشه و ....

دقت کردم، این به هم ریختگی هاش، مقارن بوده با مثلا قبول شدن من.

نمیدونم تونستم توضیح بدم که منظورم این نیست که حسادت کنه یا از موفقیت من ناراحت بشه.

[Eram]

سلام بچه ها

شمیم الزهرای عزیز ، به نظر من دین دار شدن یا معنوی تر شدن نیاز به تلاش داره و تا کسی خودش نخواد ممکن نیست، یه ماشین رو درنظر بگیر که خلاص هست و توی شیب قرار داره به نظرت بالایی میره یا پایینی؟ ما آدم ها هم همینیم وقتی خودمون رو درگیر روزمرگی کنیم معنویتمون کاهش پیدا میکنه.
بانوی مهر عزیز بهت تبریک میگم انشالله که خدا نی نی و شمارو رو برای هم حفظ کنه.
پوه عزیزم می دونم چی میگیا خیلی سخته ، اما این رویکردت شاید باعث بشه خودت رو شایسته و مستحق داشتن یه زندگی خوب و عالی نبینی و این سالهای عمرت رو از دست بدی. اگر تو خدای نکرده دچار مشکل بشی،یه مشکل به مشکلات خواهرت اضافه میشه اما زندگی خوب تو روخیه کل خانواده رو بالا می بره. ازدواج خوب تو و موفقیت تو مطمئنا باعث شادی کل خانواده میشه.
اگر شاد باشی و زندگی خوبی داشته باشی کمک بیشتری هم میتونی به عزیزانت کنی.

[باغبان]

سلام
اینو میخواستم توی حال اوحوال همدردی بفرستم که تعداد پستهام تموم شدن.
اقا دیروز خبر فوت سیروس گرجستانی رو شنیدم خیلی ناراحت شدم
کلی خاطره ی خوب برای ما ساخت.
مخصوصا فیلم متهم گریختش خیلی خوب بود.
خدا رحمتش کنه.

دوستان مراقب خودتون باشید و ایشالله حالتون همیشه خوب باشه.

.............

سلام زونیام
سیروس گرجستانی هنرمند توانایی بودند،،
علاوه بر بازیگری .... فوتبالیست هم بودند ، بازیکن تیم شاهین ،
همه نقش ها و هنرمندی های این بزرگوار ، برا من یه خاطره هست ،،
خدا رحمتش کنه
یادش گرامی




کلا زونیام می دونی ، دنیا همینه
ما آدم ها همه رهگذریم ...یه روزی آمدیم و یه روزی باید بریم
بازگشت همه به سوی خداست .


ممنون
شما هم مراقب باش و ان شالله احوالت همیشه آسمانی.
التماس دعا

[الهه زیبایی ها]

ام واز ما رووو سیاه نکن، پس از کجا میدونستی اون نقاشی کرای رو بکشم بهتر بود
چه بد میخنده این استیکره، یه دونه مِلو نبود!

سلام
ملو چیه؟؟
ولی کلا بله استیکرها مال خیلی سال پیشه...ی اپدیت بشن خوبه

راستی اون روزهایی که تالار بسته میشد میگفتن در حال ارتقاییم صبور باشید
چی شد؟؟ چی ارتقا پیدا کرد؟؟

البته کلا انتظار ارتقا نداریم.....فقط امیدواریم پسرفت نکنیم.

دلم بد جوری یه مسافرت میخواد. کوهی دشتی دمنی دریایی رودخونه ام خوبه....اصلا یادم نمیاد اخرین بار کی رفتم
تو دل آبشار کسی رفته؟؟ میشه رفت؟فک کنم دیگه ادم نخواد بیاد بیرون..نه؟؟
دلم زندگی بدون تناردیه میخواد...
ولی اینجوری که من میبینم
حالا حالا ها خونه سرکار سرکار خونه.
وسط مسط هاشم تناردیه مترو اتوبان خیابونها ماشینها با بوقشون

ولی شکر بازم فردا ان شالله بدهی ام بدم. اعصابم خورد میشه یادش می افتم.