اشعار گلچین :سری دوم

[حسین پور]

[/color]در شهر شما دلم هوایی شده است
هر لحظه به دنبال صدایی شده است
هر روز کسی عاشق من می گردد
شاید که دلم حاتم طایی شده است


حتی اگر چراغ راهنما هم سبز باشد
عبور نکن
چراغ های سبز دیگری در حاشیه خیابان اند
که تماشا می طلبند
و زیر افتاب سایه روشنی دارند.
درخت..درخت است.
حتی اگر.
حریر سیاهی از دوده های چهارراه را
بر تن داشته باشد


در دلش گرچه جز درد و غم نیست
بازهم می شود زندگی کرد
بازهم جای پرواز کم نیست
می شود در دل تیره خاک
بازهم بذر شادی بپاشیم
می شود با کمال صداقت
با همه صاف و روراست باشیم
می شود باغ را مثل نارنج
در دل سرد پاییز خنداند
سنگ را می توان قلقلک داد
می توان کوه را نیز خنداند
گر چه دنیای ما غصه دار است
بازهم می شود زندگی کرد
در جهانی که نامش زمین است
می توان عاشقی...بندگی کرد.

بهناز جعفری....امیر معینی...سونیا حمله خوان

[keyvan]

شب های دراز بی عبادت چه کنم
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم
گویند کریم است و گنه می بخشد
گیرم که ببخشد ز خجالت چه کنم...

[gole maryam]

ميان تاريكي
ترا صدا كردم
سكوت بود و نسيم
كه پرده را مي برد
در آسمان ملول
ستاره اي مي سوخت
ستاره اي مي رفت
ستاره اي مي مرد
ترا صدا كردم
ترا صدا كردم
تمام هستي من
چو يك پياله ي شير
ميان دستم بود
نگاه آبي ماه
به شيشه ها مي خورد
ترانه اي غمناك
چو دود بر مي خاست
ز شهر زنجره ها
چون دود مي لغزيد
به روي پنجره ها
تمام شب آنجا
ميان سينه من
كسي ز نوميدي
نفس نفس مي زد
كسي به پا مي خاست
كسي ترا مي خواست
دو دست سرد او را
دوباره پس مي زد
تمام شب آنجا
ز شاخه هاي سياه
غمي فرو مي ريخت
كسي ز خود مي ماند
كسي ترا مي خواند
هوا چو آواري
به روي او مي ريخت
درخت كوچك من
به باد عاشق بود
به باد بي سامان
كجاست خانه باد ؟
كجاست خانه باد ؟

[حسین پور]

ماه من غصه چرا؟!
آسمان را بنگر. که هنوز. بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر. به ما می خندد.
یا زمینی را که. دلش را از سردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید



آه از هجرت تو
کاش صبحی که سفر می کردی
در باران.....
اشک باران زده ام
پیدا بود
کاش............


عمری است که از حضور جا ماندیم
در غربت سرد خویش تنها ماندیم
او منتظر است تا که ما برگردیم

""ماییم که در غیبت کبری ماندیم"".

[gole maryam]

آغاز
بي‌گاهان
به غربت
به زماني که خود درنرسيده بود ــ



چنين زاده شدم در بيشه‌ي ِ جانوران و سنگ،
و قلب‌ام
در خلا
تپيدن آغاز کرد.




گهواره‌ي ِ تکرار را ترک گفتم
در سرزميني بي‌پرنده و بي‌بهار.



نخستين سفرم بازآمدن بود از چشم‌اندازهاي ِ اميدفرساي ِ ماسه و
خار،


بي‌آن‌که با نخستين قدم‌هاي ِ ناآزموده‌ي ِ نوپائي‌ي ِ خويش به راهي
دور رفته باشم.



نخستين سفرم
بازآمدن بود.




دوردست
اميدي نمي‌آموخت.


لرزان




بر پاهاي ِ نو راه




رو در افق ِ سوزان ايستادم.



دريافتم که بشارتي نيست
چرا که سرابي در ميانه بود.




دوردست اميدي نمي‌آموخت.
دانستم که بشارتي نيست:


اين بي‌کرانه




زنداني چندان عظيم بود




که روح



از شرم ِ ناتواني


در اشک




پنهان مي‌شد.

[keyvan]

به چه می اندیشی...!
....که خدا گاهی هست
گاه مارا به تلاطم خواهد
گاه مارا به سلامت دارد
گاه در آتش عشقی سوزد
گاه در هر قدمی همره ماست
گاه در درد و بلا تنهاییم
گاه جون تشنه به دنبال سراب
در رسیدن به یقین"در جهانی پر شک حیرانیم
به چه می اندیشی...!
....که خدا چون قانون
ساخته پرداختهءمردم قدرتمند است
تا که ما مردم بد عهد نگون بخت باور بکنیم
وچو قانون همه گردن بنهیم
به چه می اندیشیی...!
..."به خدایی که در این نزدیکیست"
گاه در ظلمت شب فانوس است
گاه در قعر چهی همدم توست
گاه چون ابر بهار بر خس وخار وگل باغ همی می بارد
نه یکی کم نه زیاد
نه یکی بیش ونه کم
به نظر قصه نمی آید این!!!
به چه می اندیشی...!!
...که خدا سنگ دل است !
که کلاف همه عالم به ید قدرت اوست!
اگر این رشته گهی پاره کند . نتواند!
یا به دستش گرهی بگشاید نتواند!
او به کس مهر و وفا را نتواند.تو چه دانی؟
اگر او عشق به مردم دارد؟... یا به درد درمان است!
یا ز اندوه جهان غمگین است؟!
پس چرا؟
.................................!

[m.mouod]

سلام

چرا... زیبا

چرا پیوسته می گویی دل شیدا نمی بینم
چرا پیوسته می گویی قد رعنا نمی بینم

چرا با آیه های یاس خود دایم پریشانی
و گویی از پس امروز خود فردا نمی بینم

چرا با این همه دریا فقط از قطره می گویی
تلنگر می زنی بر خود که من دریا نمی بینم

چرا با این همه عاشق تو از معشوق بیزاری
و مجنون وار می گویی که من لیلا نمی بینم

همه زیبا و شیدایند در این عالم که می بینی
عوض کن رنگ چشمانت نگو زیبا نمی بینم

خشک و پژمرده

رستنی ها کم نیست من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ از آغاز چنین درهم و بر هم گفتیم

دیدنی ها کم نیست من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست من و تو کم چیدیم
وقت گل دادن عشق روی دار قالی

بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم
خواندنی ها کم نیست من وتو کم خواندیم

من و تو کم خواندیم من و تو وا ماندیم
وقت بیداری فریاد چه سنگین خفتیم

من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه که میباید با هم باشیم
من وتو حق داریم که به اندازه ی ما هم شده

با هم باشیم گفتنی ها کم نیست

.

[m.mouod]

سلام

تلخ است که لبریز حقایق شده است
زرد است که با درد ، موافق شده است
عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی
پاییز بهاریست که عاشق شده است

*************
برخیز که راه رفته را برگردیم
با عشق به عاشق خدا برگردیم
در عرش صدای ارجعی پیچیده است
یا ایتها النفس بیا برگردیم

*************
خود را به خلوتی رساند خورشید
از داغ ، دلش را بتکاند خورشید
گفتیم غروب کرده ، اما انگار
رفته است نماز شب بخواند ، خورشید

***************
پاییز اگرچه سیلی ا ش سنگین است
تا عشق تو هست، زندگی شیرین است
در خاک بهار خویش را می جویند
افتادن برگ ما ، دلیلش این است

شاعر جوان : میلاد عرفان پور

***

[حسین پور]

دردمان از خویش و درمان نیز هم
شادمانی.رنج و حرمان نیز هم
گاه شیطان و گهی نور خدا
نیمه پیدا و پنهان نیز هم
گه فرشته. گاه چون دیو پلید
جمع اضدادیم و انسان نیز هم
مصر ما فرعون و یوسف پرور است
جهل و عصیان. عشق و عرفان نیز هم
خود شناسی عهدی ار روز الست
رفت عهد از یاد و پیمان نیز هم
همتی باید "کریما" تا به عشق
خاک را پالایی و جان نیز هم

شاعر:محمود کریمی

[keyvan]

اشک رازیست ,لبخند رازیست
عشق رازیست ,اشک آن شب لبخند عشق ام بود
قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی ......
من درد مشترکم مرا فریاد کن درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا ,ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم؛نامت را به من بگو
دستت را به من بده,حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده,من ریشه های تو را دریافته ام
با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام,ودستهایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زنده گان ودر گورستان تاریک باتو خوانده ام زیباترین سرودها را

زیرا که مرده گان این سال عاشق ترین زنده گان بوده اند دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست ای دیر یافته باتوسخن میگویم
بسان ابر که با توفان,بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا,بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن میگوید
زیرا که من ریشه های تورا دریافتم
زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

احمد شاملو