مشاعره

[نادیا]

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

[نادیا]

عمری چو شمع در تب و تابم، عجب مدار
گر شعله خیزد از جگر داغ دار من

[زیبا.]

نيمه شب بود و ، غمي تازه نفس ،

ره خوابم زد و ماندم بيدار،

ريخت از پرتو لرزنده شمع ،

سايه دسته گلي بر ديوار .

[نادیا]

روزی به کوهپایه من و سرو ناز من
بودیم ره سپر به خم کوچه باغ ها
این سو روان به شادی و آن سو دوان به شوق
لبریز کرده از می عشرت ، ایاغ ها

[زیبا.]

اشك حسرت چهرهام را مي گداخت
ديگر از غم طاقت و تابم نبود
زانكه در اين كوره راه زندگي
آسمانم بود و مهتابم نبود!

[آتنا]

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار
صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

[زیبا.]

در نوازش هاي باد
در گل لبخند دهقانان شاد
در سرود نرم رود
خون گرم زندگي جوشيده بود

[مژگان*]

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

[نادیا]

دیده دریا فکنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر آن کار دل خویش به دریا فکنم
از دل تنگ گنه کار بر آرم آهی
آتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

[نادیا]

می خوام که بیدار بمونم
چشم منو آب پاشی کن
اگه سیاهه دل من
خورشید توش نقاشی کن