در رابطۀ با آدما این به من منتقل میشه که اونا براشون مهم نیست من چه جور آدمی هستم، بلکه از من میخوان که همونطور که خودشون میگن رفتار کنم. اونا فکر نمیکنن که من هم شخصیت خودمو دارم، من هم در مقابل تعاملات اونها، ری اکشن های خودمو دارم. من یه آدم تکراری نیستم، یه موجود زنده ام، در مقابل هر چیزی عکس العمل خودمو دارم چون احساسات خودمو دارم!! چون طرز فکر و زاویه ی دید خودمو دارم!
جمله قشنگی بود مطمئنی بهش معتقدی؟ چون اگه بودی دیگه اینجا یا هر جای دیگه رفتار و عکس العمل دیگران برات جای سوال نمی شد ... عزیزم یاد بگیر فقط برای خودت زندگی کنی فقط خودت ... نگفتی چند سالته ولی حدس میزنم حدودا بین 17 تا 20 باشی ... یادمه وقتی دوره نوجونی یا دبیرستانی بودم دقیقا مشکل تو رو داشتم یعنی وقتی کسی باهام احوال پرسی میکرد نمیدونستم در جوابش باید چی بگم یا مهمان که میاد باید توی هر مرحله چکار کنم و... این دوران برای همه هست پس خودت رو عجیب ندون ... اجتماعی شدن به مرور زمان یاد گرفته میشه ... افرادی که الان توی زندگیت هستن خیلی محدود و اکثرا همگون هستند پس نمیتونند تجربه زیادی به شما بدن بنابراین تا زمانی که دانشگاه نری و افراد متفاوت تری رو نبینی توقع نداشته باش که آداب معاشرت یاد بگیری یا یاد گرفته هات رو تکمیل کنی
علاقه مندی ها (Bookmarks)