همه امیدم به راهنمایی شماست/ تردید و دودلی در انتخاب ، زندگی رو ازم گرفته

[باغبان]

با سلام و احترام

ممنون از لطف شما


ما هم از دل نوشته های شما و دیگر اعضای محترم تالار استفاده می بریم و تو هر تاپیکی سعی می کنیم بیشتر یاد بگیریم
الحمدالله دست به قلمتون خوبه و یه جورایه خیلی از من بیشتر می نویسید
منم یه مدت ( الان هم اینجوریه ) متن هام خیلی زیاد بود که بچه ها از بالا ما را نصیحت و هدایت می کردند – ولی کو گوش شنوا .



ببخشید من یه خلاصه نویسی کنم :

شما در رویای خودتون همیشه این باور را تو خودتون داشتید که تو حرفه ی خودتون به موفقعیت بزرگ برسید و بهترین باشید! ( چی نوشتم همش شد خودتون )


یعنی چی ؟

تو هر حرفه ای که قراره باشم بهترینش باشم نه اینکه صرفا یه مدرکی داشته باشم و یه شغل قابل قبول ، تو حرفه م زبانزد باشم و بتونم یه حرکت بزرگی انجام بدم کاری رو انجام بدم که بودنم رو مهم کنه آدم بزرگی بشم اینکه کشورم بهم افتخار کنه گره از کار خیلی ها برداره خب در کنار این مطمئنا احترام ، حس مهم بودن و باارزش بودن یا شهرتی که شاید در کنارش باشه خیلی لذت بخشه

تو فرمایشات شما میشد اعتماد به نفس و عزت نفس و هم کمال کرایی را پیدا کرد – اینجا را میگم :

از بچگیم هرموقع آدم موفقی رو از طریق کتاب تلویزیون یا .. می شناختم اصلا اون آدم رو متفاوت با خودم نمی دیدم و اعتقادم اینه اونها آدم های خاص و جدا از ما نیستن منم میتونم باشم توانایی ذهنم و پشتکارم رو خیلی بالا می دونم و مطمئنم اگه بتونم راه درستی رو انتخاب کنم از پس این هدف برمیام

خب خلاصه نویسی دیگه بسه



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بیشتر مردم دوست دارنند خوشبخت باشند ولی نمی دونند جویای چیستند !

و خوشبختی را جوری دیگر تعریف می کنند و یا شاید هم خوشبختی را در کارهای بزرگ می دانند .



به نظرم موفقعیت واقعی فقط این نیست که شغل خاصی در بین مردم داشته باشیم - و کاری بزرگ انجام بدیم

همه انسانها در هر شغلی می تونند نابغه باشند حتی اگر جامعه آنها نابغه نداند

آدم بزرگ بودن به تلویزیون رفتن – در چشم مردم بودن و شهرت داشتن فقط نیست ! ( کلی میگم )

مهم اینکه آدم ها پیش خدا آدم متفاوتی باشند و امگان داره یه کارگر ساده به این مهم برسه و شاید هم یه دکتر !

بالاخره اون آدم ها ی مشهور هم کار را از پایین ترین سطح شروع کردند و سال ها برای آن زحمت کشیدند ( کلی میگم )

و شاید خیلی هاشون هم فکر نمی کردند به این سطح برسند .



می خوام بگم نباید هدف اصلی این چیزها باشه – اگر تو کار و هر رشته ای باشیم و فکرمان کمک به مردم باشه – می تونیم رشد کنیم می تونیم به جاهای خوبی برسیم.



شما از مشهور بودن – خدمت به مردم - کار بزرگ انجام دادن ،،، را باید برای خودتان اولویت بندی کنید برای اینکار بگید :

هدف اصلی من چیه ؟
اگر مشهور بشم یا نشم برام فرق میکنه ؟
اگر به چیزی می خوام نرسم چی ؟
آیا خوشبختی فقط رسیدن به چیزی هست که من دوست دارم ؟


اگر افکار شما بیشتر به فکر انجام کارهای بزرگ و مشهور شدن هست باید روی کمال گرایی و هدف اصلی ! بیشتر کار کنید . ( مقالات آقای مدیر خیلی خوبه - مطالعه بفرمایید مثل من )


می دونید برا چی اینو می گم : چون راحت تر زندگی می کنی ! ( البته منظورم این نیست که هدف هایمان را ول کنیم و براش تلاش نکنیم بلکه باید از نظر قلبی این دید عوض بشه ! )


یه مربی خوب کشتی به ورزشکارش میگه نباید وابسته به مدال طلا باشی ! برو تلاش خودت را بکن ! هر چی شد!
در واقع بهش میگه : اگر قهرمان نشدی چی ؟
اگر ورزشکار با این جمله به هم بریزه مشخص میشه وابستگی داره و مدال طلا خیلی براش مهمه !
ولی اگر بگه درسته مهمه ولی مهم نیست ! می خوام تمام تلاش را خودم را بکنم و قهرمانی فقط مدال طلا نیست! بلکه تلاش - جوانمردی و .....

این شخص یه جور دیگه وارد مسابقه میشه !!



به نظرم مهم مسیر زندگی ست - اینکه شادی واقعی خودمان را نیازمند محیط و اشیاء ندونیم و از این مسیر لذت ببریم .

اینکه وقتی وارد کاری می شیم سعی کنیم هدفمون کمک باشه ! مثلا تو شرکت سعی کنیم م کمک کنیم به توسعه شرکت نه سر مدیریت و پست ها دعوا کنیم

من به این آدم ها آهن ربا می گویم چون می تونند جذب کنند .


اول باید این حل بشه ، بعد فکرهای دیگر! - چون اگر حل نشه همیشه در اضطراب زندگی می کنیم !




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


در انتخاب رشته کاری مثال شیرینی فروش که براتون زدم منظورم این بود که ما آدم ها امکان داره تنوع طلب باشیم - یعنی یه چیز خوبی را بر چیز گذشته ترجیح بدیم .

مثلا دوست من هر 20 روز یه رشته کاری میره ذهنش ،

یه بار بهش گقتم جنابعالی بهتره خونه بشینی و شیرینی فروشی نری بذار باغبان برات شیرینی می خره و شما فقط با چایی سبز میل کن !

خودشو نمی شناسه و همش دنبال میانبره !



یه کاغذ بردارید بنوسید رشته کامپیوتر – سپس 10 دلیل که در این رشته باید باشید را بنویسید؟
سپس در ادامه 10 دلیل که نباید باشید را بنویسید ؟

در مورد رشته پزشکی هم این کار را کنید ( مثل بالا )
حالا مقایسه کنید – ببنید کدوم برای شما سنگین تر و بهتره!



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



در مورد رشته کامپیوتر – من شغلم برنامه نویسی نیست ولی مادر زادی برنامه نویسی بلتم


چیزی که به ذهنم میرسه در مورد کامپیوتر :

شما می تونید به جای اینکه مثلا بخواهی بری پزشکی کنکور بدی و 10 و 15 سال درگیر این باشی – بهتر برنامه ریزی کنید برای ارشد در دانشگاه روزانه خوب ( مثلا شریف و ...)

که خیلی راحت می تونید مثلا با یه برنامه ریزی 1 ساله یا حداکثر دو ساله به این مهم برسید

دیگه مهم نیست شما هنرستان بودید یا رشته نظری رفتید یا نه ! .



در مورد مهارت هم بگم اگر نخواستید ادامه تحصیل بدید – رشته کامپیوتر رشته ای هست که بیشتر سواد عملیاتی مهمه بر خلاف رشته های دیگر - یعنی بتونید کد بزنید !
ضمینه هوش مصنوعی – برنامه نویسی موبایل و ... میتونید خدمت بزرگی کنید ( البته اگر در حوزه برنامه نویسی علاقه واقعی دارید )
مثلا می تونید یه برنامه بنویسی که اعتماد به نفس را بالا ببره و برای اندروید خروجی بگیرید و به دنیا خدمت کنید ! و یا .....


نباید میدان را خالی کرد و باید با این تکنولوژی ها وارد شد .



البته من به رویای شما احترام میذارم – خانم باهوش و سخت کوشی هستید

بازم میگم خانم موفقی هستید و ان شا الله در کنار همسر و خانواده خوبتان زندگی آرام و سرشار از محبت و آرامش داشته باشید.


بعضی موقع ها ما باید فقط زندگی کنیم !


موفق باشید