اون آقائی که شبا رد میشد از کوچهُ ما کیسه به دوش کو؟
رد پای پر خراش بی خروش کو؟ اون آقای خرقه پوش کو؟
کجاست اون آقا که پیله های دستاش مرحم دلای ما بود؟
نفس سبز نگاهش همیشه حلال مشکلای ما بود
میشه یک بار دیگه سر بزنه به خونهُ ما؟
بگیره نشونی از غربت بی نشونهُ ما؟
موهای آقا سپیده ِ جونا کیسرو از آقا بگیرین
قامت آقا خمیده ِ جونا کیسرو از آقا بگیرین
جونا آقا بشین ِ زنده کنین رسم جون مردیرو امشب
یتیما منتظرن ِ زنده کنیم شیوهُ شب گردیرو امشب
یتیما پشت درای خونشون منتظر آقا نشستن
گوش به زنگ تق تق یه جفت صدای پا نشستن
موهای آقا سپیده ِ جونا کیسرو از آقا بگیرین
قامت آقا خمیده ِ جونا کیسرو از آقا بگیرین
حیدر کرار نیم ِ خانه نشینم ولی
جان به فدای جگر سوخته ات یا علی
دستای پینه بستهُ علی به همراه منه
خونه نشینی علی آتیش به جونم میزنه
تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علیه
قافیه تنگ دلم از دل تنگ علیه
تو کوچه های غربتم نشونی از مولا میدن
اهل محل سلاممو جواب سر بالا میدن
به من میگن علی کیه؟
علی امام عاشقاست
به من میگن علی چیه؟
داغ دل شقایقاست
توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاهگلی بود
اسم صحاب اون خونه مولای مردا علی بود
نصف شبا بلند میشد ِ یه کیسه داشت که بر می داشت
خرما و نون و خوردنی ِ هر چی که داشت تو اون میذاشت
راهی کوچه ها میشد تا یتیمارو سیر کنه
تا سفرهُ خالیشونو پر از نون و پنیر کنه
شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفرو
تا پرز بارون بکنه باغهای بی شکوفرو
عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه؟
باید مثه علی بشه هرکی که اهل دین باشه
بعد علی کی میتونه محرم راز من بشه؟
درد دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من بشه؟
مرحوم آقاسی
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)