پیش به سوی قله!

[میشل]

نمی دونم چرا حس می کنم از اون زمانیکه این تاپیک رو ایجاد کردم، تا حالا، تغییر کردم. امشب حالم یه اینجور چیزیه:

امروز اتفاقی یه جواب جدید برای این سوال دیدم:

وقتی کسی تصمیم می گیره روند زندگیش رو در این مورد تغییر بده، به چه طرقی باید اینکار رو انجام بده؟ چه راهکارهایی وجود دارن که بهش کمک کنن روحیاتش رو تغییر بده؟

جواب: شناخت درمانی.

مثلا پاراگراف زیر از کتاب از حال بد به حال خوب، اثر دکتر دیوید برنز، شناخت من رو بیشتر کرد و روی احساسم نسبت به ضعف هام اثر گذاشت:

یکی از اصول مهم شناخت درمانی قضیه ای به ظاهر مهمل است و آن اینکه نقطه ضعف های شما می تواند نقاط قوت شما گردد. نواقص شما می تواند، اگر آنها را بپذیرید و بر آنها گردن نهید، تبدیل به بزرگترین سرمایه های شما شود. ترس و نومیدی که هنگام تولد دیوید اریک تجربه کردم به من فرصتی داده تا او را بدون قید و شرط دوست بدارم و با شما درباره او صحبت کنم. شاید من و شما هم بتوانیم اتصال معنی دارتری ایجاد کنیم زیرا شما هم به این نتیجه می رسید که من یک همه چیزدان نیستم که جواب همه مسائل را بدانم، بلکه من هم مانند شما از پوست و گوشت و استخوان درست شده ام. من هم اغلب مثل سایرین ناراحت می شوم و اضطراب و یاس و رنجش بر من حاکم می شود. معتقدم که اگر این احساسات را با شما در میان بگذارم به هم نزدیک تر می شویم. به عبارت دیگر، نواقص و اشکالات است که به ما فرصت توجه و مراقبت می دهد. به همین دلیل است که می گویم اشکالات و نواقص ما می تواند منبع قدرت و قوت باشد.

===============

درست می گه. این ضعف های من بودند که در کنار قدرت هام باعث شدند بتونم دوست پیدا کنم. و همین طور ضعف ها و قدرت های دوستام.

اگه کامل و بی نقص بودم، از نعمت داشتن خیلی از دوستام محروم می موندم. از تبادل محبتی که باهاشون داشتم.

و حتی ضعف هایی که باعث شدند بعضی از دوستام رو از دست بدم، باعث شدند چیزهای دیگه ای بدست بیارم. چیزهایی مثل دوست داشتن بی قید و شرط کسیکه بخاطر ضعف خاصی دوستیشو باهام به هم زده و باعث رنجشم شده. یا قطع وابستگی ای که من رو مستقل تر کرده.

وقتی به همین انجمن نگاه می کنم، می بینم این نقص ها و ضعف های ماست که باعث می شه نسبت به هم احساس دوستی پیدا کنیم. اونهاییکه خیلی کارشون درسته، اینجا دوست آنچنانی ای پیدا نمی کنن. البته همه براشون خیلی احترام قائلن، و خودمون رو بهشون مدیون می دونیم، اما رابطه دوستی یه چیز دیگست.

اگه هیچوقت زمین نخورم، هیچوقت هم کسی دستم رو نمی گیره که بلند شم. احساس محبت و قدردانی ای که نسبت به خیلی از اطرافیانم دارم رو مدیون همون لحظاتی هستم که زمین خوردم.

کساییکه در حال های بدم همراهم شدند (نه در زمان هاییکه خیلی اوکی بودم) و با وجود بدیهام پذیرفتنم، جایگاه خاصی در قلبم پیدا کردند. و این احساس های قلبی هم خودشون چیزهای قشنگی هستند. چیزهایی که بخاطر ضعف های من در قلبم جوانه زدند.

اگه همیشه در قله باشم، اگه کامل و بی نقص باشم، دیگه انسان نیستم و از زندگی انسانی محروم می شم. چه احساسات انسانی قشنگی در گرو همین ناکامل بودنه. این ناکامل بودند بستر خیلی از احساسات متعالیه.


=========================

احساس می کنم دیگه نیاز چندانی برای فرار از ضعف هام ندارم. می تونم به شکل دیگه ای هم بهشون نگاه کنم.

شاید واقعا دسته بندی ضعف و قدرت، خیلی وقتا یه چیزیه وابسته به ذهن من. یه موقعیت خاص به خودی خود می تونه نه ضعف باشه نه قدرت. بلکه این منم که بهش برچسب مثبت یا منفی می زنم.