خیلی احساس تنهایی میکنم. هیچکی رو ندارم کمکم کنه. باهاش دردو دل کنم. از خونوادم بدم میاد. از شوهرم که همش به فکر خودشه و برام ارزش قائل نیست بدم میاد. خسته ام. دلم یه دوست میخواد که ثانیه به ثانیه حرفای دلمو بهش بزنم و ازش راهنمایی بخام.. من از کوچکی همچین شخصیتی داشتم. از بچگی تا قبل از اردواج دختر خالم با اون بودم هرروز حرف میزدم و گزارش ثانیه به بثانیه زندگیمو میدادم و ازش مشورت میگرفتم و بعد با نامزدم که قبلا باهاش دوست شده بودم بلافاصله بعد از دختر خالم. الان افسار زندگیم بخاطر این حالاتم از دستم در رفته. حساس شدم. نامزدم بد شده و با گذشته خیلی فرق کرده و اذیتم میکنه. منم انقد تو تنهایی گریه کردم خسته شدم. دوسدارم با یکی حرف بزنم و دردل کنم تا بهم راهکار بده یا اقلا فقط بشنوه تا سبک شم. یه کسی که هم امین باشه هم مشاور خوب و هم با فامیلا و دوستای دیگم ارتباط نداشته باشه تا اسرار زندگیمو فاش کنه. رو خونواده و فامیلا و دوستامم نمیتونم هیچ حسابی باز کنم. چ.ن یا دهنشون بست نداره یا راهنمایی نمیکنن یا دوستامم که متاهلن و همش شوهرشون پیششونه. از کجا همچین کسی رو باید پیدا کنم؟