سلام
اما نکته مهم که تو دوست عزیزم باید بدونی اینه که ما آدمها هر چیزی را خیلی جلو بیاوریم و توی چشم خود بکنیم، موجب می شود که خیلی بزرگ به چشم بیاید و هرچیزی را یه کمی فاصله بگیریم به اندازه خودش یا کوچکتر دیده و بهتر می تونیم بفهمیم.
مثلا: شما ممکن است به کوه نزدیک نشوید و در فاصله خیلی دور آن را به اندازه یک سکه ببیند. اما ممکن است یک سکه در یک سانتیمتری چشمان خود بگیرید و آن را به اندازه کوه بلکه بیشتر به اندازه تمام دنیا ببیند. در واقع به خاطر اینکه یک شی زیاد به ما نزدیک شده ، موجب شده است دقیق نتوانیم آن را ارزیابی کنیم.
مسائل و مشکلات و ....، آدم هم همینطور هست. وقتی یک مسئله خود را مثلا قیافه خود را زیاد به نظاره بنشنیم و زیاد به خود نزدیک کنیم. دیگر از بین میلیاردها مسئله و علاقمندی و چیزهای جالب هیچ نمی بینیم و فقط قیافه ما جای همه چیز را می گیرد.
شما فرض کن خدایی نکرده .... ا
دامه این مطلب ....:D
علاقه مندی ها (Bookmarks)