به نام خدا
سلام
متن روان و زیبای "دختر مهربون" در تاپیک تجربه های شخصی خودش منو راغب کرد که این پست رو ارسال کنم. امید که مقبول یار گردد.
و اما...
أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاء الْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ
يا [كيست] آن كس كه درمانده را چون وى را بخواند اجابت مىكند و گرفتارى را برطرف مىگرداند و شما را جانشينان اين زمين قرار مىدهد آيا معبودى با خداست چه كم پند مىپذيريد. ( سوره نمل آیه 62 )
این آیه پر مغز قرآن که در بین عوام و خواص بسیار زبانزد هستش والبته بخش اولش مورد توجه قرار گرفته ، به نظرم با دقت در قسمت مغفول آن که نیمه دوم آیه هست معناش کامل میشه!
به نظر این توجه نصفه و نیمه به این آیه شریفه ، نمونه خوبی برای این هستش که اکثر ما آدمها موضوعاتی رو روش فکوس میکنیم که به نفع کوتاه مدتمون باشه و از بخش مسوولیت پذیریش کمی اجتناب میکنیم.
بسیاری از ما حتی نیمه دوم این آیه رو نشنیدیم و یا موقع خوندن دقت کافی در اون نکردیم.
اجابت مضطر هنگام دعا و درخواستش و پوشاندن بدیهایش به خاطر آنست که بتواند وظیفه جانشینی در زمین را به درستی انجام دهد نه آنکه به دنبال هر گناه و اشتباهی باشد و بدون توجه به وظیفه اصلی خلقت انسانی خود توقع کمک و دریافت پاسخ از خالق هستی را داشته باشد.
در پایان آیه ذکر اینکه افراد کمی پندپذیرند ، بیانگر غفلت ما انسانها نسبت به ظرافتهای این موضوع هست.
امید آنکه با توجه و فکوس بر روی وظایف اصلی انسانی خود بتوانیم بنده خوب خدا باشیم. و به طبع آن غریق رحمت خاصه حق گردیم.
.
درپناه حق.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)