دچار بحران شناختی در مورد خودم شدم.خودم رو پر از نقص میبینم

[SOGAND.]

عزیز دلم وقتی این فکرها سراغت میاد باید به داشته هات فکر کنی واین باعث مشه خدا رو شکر کنی..

نمیدونم تا حالا به این فکر کردی که چه خانواده خوبی داری و اگه همه دنیارو بهت بدن حاضر نیستی یکیشونو از دست بدی..چه حس خوبیه همه اعضای خانواده ادم سالم باشن و

سایشون بالای سر ادم باشه.. تا حالا واست پی اومده به قسمت های بیمارانی که روی تخت بیمارستانها خوابیدن سر بزنی..در این موارد ادم واقعا اشکش در میاد که چرا قدر داشته هاشو

نمی دونه..چند وقت پیش بایکی از اشناهای دور حرف می زم که ادم خیلی خیلی موفق و پولداری بود جوری که خیلی ها حسرتشو می خوردن..ولی پای صحبتاش که نشستیم فهمیدم

چه دل پر دردی داره طوری که اشکش میومد..یکی از اعضای خانوادش مریضی سختی داشت می گفت حاضرم همه چیزمو بدم و کلا هیچی نباشم اما خودم و اعضای خانوادم سالم باشن..

مشکل ما ادم ها همینه تا چیزهایی که داریم قدرشو نمی دونم وقتی از دست می دم می فهمیم با ارزش ترین چیزها بوده..

در کل اگه بخوام راهنماییت کنم به نظرم یک برنامه روزانه (اولش سبک باشه تا بتونی اجرا کنی)واسه خودت درست کن و خودتو مجبور کن که اجرا کنی..رفته رفته با برنامه ریزی پیش بری

پیشرفت می کنی