تظاهر به دوست داشتن شوهرم میکنم ولی دوسش ندارم

[anyy]

سلام به دوستان خوبم .ممنون که جواب دادید.راستش همسر من ادم خیلی خوبیه اون خیانتش هم با یه خانوم متاهل بوده که ده سال از خودش بزرگتر بود و از نظر قیافه و...اصلا خوب نبود شوهر من شغلش طوریه که هر روز با ادمای زیادی در ارتباطه و این خانوم هم شماره شوهرمو داشته و هر روز به بهانه های مختلف بهش زنگ میزده.یه جوری بود که به شوهرم کمک مالی میکرد و به همین دلیل باهاش دوست شده یعنی علاقه ای این وسط نبوده شوهرمم رفت خونه ی این خانوم و شوهر این خانوم اومد خونه و اونارو باهم دید و شوهرم با بدبختی فرار کرد و اومد چند روز بعد شوهر خانومه رفت محل کار شوهرمو ابروریزی کرد همونجا قضیه لو رفت و من فهمیدم.وقتی فهمیدم خیلی حس بدی داشتم .تمام بدنم میلرزید بیشتر به خاطر ابروریزیش و فکر میکردم اون اقا شوهرمو میکشه .شوهرمم اصلا تو وضع خوبی نبود شب که میخواست بخوابه گریه میکرد همش میگفت منو میکشه .خلاصه اون جریانات گذشت ‌ و اون اقا حتی شکایت هم نکرد نمیدونم چرا ولی بیخیال شد شوهر منم محل کارشو عوض کرد و از اون شرکت اومد بیرون و رفت یه جای دیگه.ولی وقتی شوهرم همه ی این کارارو هم کرد نمیدونم چرا ولی بیشتر ناراحتیم به خاطر ابروریزیش بود انگار زیاد از خیانتش ناراحت نشدم البته ناراحت شدم ولی نه به اندازه ی بیشتر خانوما که خیانت براشون خیلی خیلی غیر قابل باوره شاید چون زیاد دوسش ندارم شایدم شوک شدم نمیدونم .ولی بعد اون دیگه قول داد که همچین چیزی پیش نیاد و نیومد واقعا.کلا شوهرم ادم خوبیه نه دست بزن داره نه معتاده نه اینطوریه که خرجی نده .ادم پر کار و پرتلاشیه اخلاقش خوبه یعنی جوریه که همه دوسش دارن‌.مهربونه و دلسوز و میدونم که خیلی دوسم داره .خانوادش هم خیلی ادمای خوبی هستن طوری که من با مادر شوهرم مثل دوتا دوست هستیم و کنار اونا زندگی میکنم ولی خب به طور کاملا مستقل.من مشکلم با خودمه شاید چون از اول دوسش نداشتم حس میکنم نمیتونم مثل زنای دیگه که به شوهرشون محبت میکنن بهش محبت کنم البته اون ازم راضیه ولی من همش یه احساس خلا دارم شاید به خاطر گذشتم.باورتون میشه ما خونمون به خونه ی پدرم هم نزدیکه در واقع ما همسایه بودیم با شوهرم اینا ولی من هفته ای یه بارم دلم نمیخواد برم خونه ی پدرم.اوایل که ازدواج کردم وقتی تو خونه ی خودم بودم دلم نمیخواست بیرون برم احساس ارامش زیادی داشتم باورم نمیشد که این زندگی منه.منی که تو خونه ی پدرم بدون اجازه ی پدرم حق هیچ کاریو نداشتم.جالب اینجاست که وقتی با خواهرم حرف میزنم خواهرم هم همین حسارو داره منتها اون شوهرشو دوست داره .چون خواهرم از اول میدونست من شوهرم و اصلا دوست نداشتم و فقط واسه فرار از خونه باهاش ازدواج کردم همش وقتی حرف میزنیم بهم میگه یه وقت زندگیتو خراب نکنی فکر اینکه برگردیم تو اون خونه رو هم نمیتونم بکنم.از همتون ممنونم که جواب دادید شاید بیشتر دلم میخواست درد دل کنم تا کمک بخوام چون کسی نیست که اینارو بهش بگم حتی خواهرم هم با اینکه همه چیز و میدونه ولی با هم اینقدر راحت حرف نمیزنیم .میدونم که باید قدر زندگیمو بدونم واقعا دلم نمیخواد این حسای منفی رو داشته باشم ولی متاسفانه همش این حسا باهامه.بازم ممنون دوستان