تظاهر به دوست داشتن شوهرم میکنم ولی دوسش ندارم

[anyy]

سلام خاله قزی عزیز.ممنون که به تاپیکم سر زدید.درست میگید بچگی فوق العاده سختی داشتم.وقتی همه با عشق از پدر و مادرشون صحبت میکنن من نمیفهمم چی میگن چون هیچوقت این حس و نداشتم .پدر من از اینکه مارو بزرگ کرده منت داره سرمون همیشه میگه اگه پیش مادرتون بودید نمیتونستین درس بخونین الان باید چهار تا بچه داشتین.پدرم فکر میکنه بهترین پدر دنیاست همش از خودش جلوی شوهرامون تعریف میکنه در صورتی که وقتی من عقد کردم تا موقع عروسیمون پدرم حتی هزار تومن هم بهم پول تو جیبی نداد پول تمام کلاسامو شوهرم داد خرج دانشگاهمو شوهرم داد وقتی عقد کردیم من کلا رفتم خونه مادر شوهرم اینا از اون زندگی خسته بودم از اون زندگی فرار کردم با شوهرم موندم چون واقعا احساس امنیتی که تو خونه ی پدرم نداشتم و اونجا تجربه کردم.کلی کلاس رفتم بعدشم دانشگاه الانم چند ساله درسم تموم شده کار ندارم.احساس بی مصرف بودن میکنم احساس میکنم شوهرم روم حساب نمیکنه بعضی وقتا خیلی خوشحالم بعضی وقتا فقط دلم میخواد گریه کنم.حتی از اینکه این حسارو به شوهرم دارم عذاب وجدان میگیرم.دوست داشتم موفق باشم .ادامه تحصیل بدم کارکنم .ادم احساساتی و خیال پردازی هستم از بچگی ارزوی یه زندگی عاشقانه رو داشتم.در مورد انجمن ازاد هم که گفتید حتما این کارو میکنم. بازم ممنون