خانم عزیز شوهرت یک بیماره و از اختلال شخصیت رنج می بره و بعیده که بخواد خودشو درمان کنه. اما خود تو باید به فکر باشی و در باره آیندت تصمیم بگیری. هیچ مرد و زنی حق نداره با همسرش بدرفتاری کنه. متاسفانه در عرف ما گویا علیرغم تغییراتی که در پوسته زندگیها بوجود آمده اخلاق و عرف پسروی صد ساله داشته و خانمهای تحصیلکرده هم با کمال میل تن به این تحجرها سپرده اند . به گونه ایکه خانم شادی نه تنها کتک خوردنو به عنوان یک عادت پذیرفته بلکه دنبال راهیست که شوهرش کمتر کتکش بزنه. خانم عزیز همه می دانیم که آثار جسمی تنبیه به زودی برطرف می شه ولی آثار روانی اون تا آخرین لحظات زندگی باقی مانده و هرگز از یاد نمی ره. اگر همان ابتدا زمانیکه ایشون به خودشون اجازه دادن که دست روی شما بلند کنن از خودتون دفاع می کردید و این رفتار وقیحانه را به خانواده اطلاع می دادی کتک زدن برای ایشان و کتک خوردن برای شما امری عادی نمی شد . به نظر من بهتره اگه خودتون نمی تونید از خودتون دفاع کنید والدینتون رو در جریان بگذارید و یا از قانون کمک بگیرید این کار شما به منزله اقدام برای جدایی تلقی نمی شه و صرفا جهت محافظت و مراقبت از خودتون و زندگیتون صورت می گیره. زندگی کنونی شما اگر سالها بدین منوال ادامه پیدا کنه نه تنها شما بلکه فرزندان بیگناهی هم که در این فضا بزرگ می شوند تباه می شید. یادتون باشه نه تنها شما بلکه همه انسانها لایق زندگی خوب و سالم و شاد هستند و ما نباید به هیچ فردی اجازه دهیم تا زندگیمونو نابود کنه.








علاقه مندی ها (Bookmarks)