کنترل گری و عیب جویی من ارامش خودم و دیگران رو به هم میزنه

[میشل]

کلا میدونم که مشکل من از کمال گراییه

فرشته جان از نظر من مشکل بی اعتمادیه. یه جور اضطراب مزمن، و احتمالا بدون علائم ظاهری، در لایه های عمیق روانت. نبودن علائم ظاهری می تونه بخاطر تلاش های موفقیت آمیزی باشه که برای قوی بودن کردی، ولی یه ریشه هایی باقی موندن که به لایه های عمیق تر عقب نشینی کردن و از دسترست خارج شدن.

کمال گرایی اصلا چیز بدی نیست. اگه انسان به کمال گرایش نداشت که دیگه انسان نبود. مشکل در تشخیص کماله.

همونطور که شاخ و برگ درخت ها در دست باد به حرکت در میان، و این چیزی از زیبایی و نظم وجودی اون درخت کم نمی کنه، اگه باد موهای همسرت رو هم به هم بریزه، هیچ اثری روی کمال و زیبایی لحظات با هم بودنتون نداره. اما چیزی که اثر می گذاره اینه که تو حس کنی یکی از ارکان کامل بودن شیرینی اون لحظات در ثابت ایستادن موهای همسرته. این تشخیص اشتباهه که باعث می شه ذهنت روی آشفتگی موها متمرکز بشه و نه تنها زیبایی خود موها رو نبینی، بلکه زیبایی های دیگه رو هم نبینی تا وقتی که موهاشو مرتب کنی.

این عالم یه نظمی داره، اگه بتونیم به اون نظم اعتماد کنیم، و اگه جهت کمال رو درست تشخیص بدیم، کمال گرایی نه تنها هیچ مشکلی بوجود نمیاره، بلکه به آرامش بیشتر هم منتهی می شه.

این ترس و بی اعتمادیه که مشکل ایجاد می کنه. و یکی از ریشه هاش در متکی بودن به نظر (یا احساس) مثبت انسان هاست، به جای متکی بودن به حق.

من اسم این ویژگی ای که از خودت توصیف کردی رو گذاشتم منفی نگری. یعنی اولا در یک رخداد، دنبال یه چیز منفی بگردیم و اگه پیدا کردیم، روی اون متمرکز بشیم (حالا چه به زبان بیاریم چه نیاریم). و ثانیا برای رخدادها یه وجهه یا مفهوم منفی پیدا کنیم. مثلا زیبایی های لباس کهنه و بوی کار رو حس نکنیم، به جاش یه چیزهای منفی ای رو در نظر بیاریم.

شاید این اسم گذاری درست نباشه، به هرحال من این اسمو گذاشتم.

مادر من خدای منفی نگریه (البته از نوع خودت، یعنی همیشه واکنش نشون نمی ده. اما به هرحال از بین هزاران رخداد مطلوب، فورا یک رخداد نامطلوب رو تشخیص میده).

چیزی که من در مادرم تشخیص دادم اینه که ریشه این حالتش ناملایماتی بوده که در زندگیش تداوم داشتند و منجر به اضطراب می شدن. و مادرم با شهامت سعی کرده بر زندگیش مسلط بشه، بنابراین اضطرابش رو به لایه های عمیق تری فرستاده.

نوشته بودی که فعلا کنترل گریت رو از دیگران به خودت متمرکز کردی. از نظر من فرقی نمی کنه. چه روی خودت و چه دیگران. تازه سخت گرفتن به خودت (به این روش) تبعات بدتری هم می تونه داشته باشه، چون انرژی مثبتت رو کاهش می ده. و در عین حال احتمال بیشتری هست که برای دیگران جبران کنی، اما برای خودت جبران نکنی.