نوشته اصلی توسط خانم مهندس
دوست عزیزم ممنونم که هستی و جواب می دی . منم نظر تورو دارم حاضرم سختی کار کردن روی ذهن رو به جون بخرم و با تمرکز و قدرت فکرم افسردگی و غمگینی ام رو از بین ببرم و تا الان هم حدودا 20 درصد موفق بودم طوریکه وقتی از مشاوره برگشتیم و قبول کردم غمگینم یا زیادی حساسم تصمیم گرفتم عوض شم . آرایشگاه رفتم و رنگ موهامو کلا عوض کردم و برای آخر هفته ها برنامه می چینم (هر چند که امتحانام شروع می شه) اما کمال طلبی رو گذاشتم کنار و اصلا از خونواده شوهرم ناراحت نیستم قبلا همش می خواستم یه جوری تنبیهشون کنم اما الان عین خیالمم نیست . ورزش می کنم بعضی وقتها می رقصم . ترتیب مسافرت دادم حتی با هزینه خودم . کلا تصمیم گرفتم یه مدت پولامو واسه شادی خودم و همسرم خرج کنم . قبلا از سر و صدای بقیه سر کار یا تو تاکسی اذیت می شدم اما الان اصلا متوجه نمی شم (یعنی می فهمم اعصابم آروم شده) قبلا از آدما خوشم نمی اومد که می دونم از علائم افسردگیه اما الان نه با لبخند با هاشون صحبت می کنم . اینا رو در خودم حس می کنم که شک کردم به مصرف قرص و عوارضش منو اذیت می کنه. چون من به شدت خواب راحت و اشتهامو دوست دارم از اینکه تا به رختخواب می رم خوابم می بره و هرچی دلم بخواد رو می تونم بخورم ذوق می کنم نمی خوام اینا به هم بریزه چون نزدیک امتحانامه و به هم می ریزم .
همسرمم تغییرو در من احساس کرده و ابراز علاقه می کنه و می گه همیشه همینجوری باش. اینا بدون خوردن قرص پیش اومده و فقط با کنترل ذهنم. هرچی می شه که قبلا حساس بودم می گم ولش کن بعدا بهش فکر می کنم الان غصه ی چی رو می خورم و خیلی تاثیر داشته واسم .
به نظرم بهتره واسه دو هفته دیگه با مشاور وقت بگیرم ببینم چی می گه اما مشاور به شدت تاکید داره من مشکل دارم و باید درمان بشم نمی گم مشکل ندارم اما انقدرها که تاکید می کنه حاد نیست .
خانم مهندس عزیزم اینکه گفتی باهاش بدون حضور همسرم صحبت می کردم همین کار رو کردم در واقع این مشاور همان مشاوری بود که قبل از ازدواج پیشش رفتیم و تقریبا در جریان مشکلات من با خانواده همسرم بود و اینکه احساس می کنم یه دید متمایل به نفع مردسالاری داره این حسمه نمی گم درسته اما همون ابتدای جلسه گفت من هیچ وقت رای به جدایی نمی دم و اگه می خوای مشاورت رو عوض کن به نظرم این یه مقدار متعصبانه است که مشاور بدون شنیدن حرفهای طرفین اینو بگه قصدم جدایی نبود اما به خاطر عیب جویی های شوهرم می گفتم اگه اینقدر بدم طلاقم بده و این باعث این همه درگیری و مشاوره رفتن شد و ...
وقتی با من تنها صحبت می کرد مهربون بود و دلداری می داد ولی وقتی با همسرم بودیم در حضور همسرم به من با حالتی که دلسوزانه نبود یه جورایی مواخذه گرانه بود شاید مثل مادری که بچه اش رو دعوا می کنه که می دونی از روی محبت شاید باشه ولی لحنش تنده، با من صحبت می کرد یه جوری که من حس می کردم در حضور همسرم حق رو به همسرم می داد.
نمی دونم شایدم برداشتم اشتباه باشه اما مثلا می گفت تو مسائل مادی شوهرت دخالت نکن اما به همسرم نمی گفت تو مسائل مالی زنت دخالت نکن یه جوری که برداشت می شد ایشون حق اظهار نظر دارن اما من نه . در صورتی که دکتر روانشناس گفت هیچ کدوم تو مساله اون یکی دخالت نکنید و منطقی بود . اینا باعث شده به تشخیصش شک کنم . و خطاهایی که تو تستش دیدم که دیگه بدتر . می گفت هیچ انتقادی رو قبول نمی کنی ولی بعدش گفت انتقاد با زبون خوش رو قبول می کنی . نمی دونم آدمی هست که انتقاد بدون زبون خوش رو با روی باز بپذیره مثلا بگن ای بابا اوپن آشپزخونه هم که همیشه به هم ریختست شما چه برداشتی می کنی خوشحال می شی و می دویی می ری مرتب می کنی آشپزخونه رو حالا وقتی تازه از سر کارم اومده باشی. موارد اینجوری پیش اومده به شوهرمم بگم می گه مشاور درست می گه تو ذهنیتت به همه چی منفیه . چون مشاور باهاش خوب رفتار کرده .
اما اینا مهم نیست واقعا دلم می خواد خودم رو ذهنم کار کنم با ورزش و موزیک درست شم تا با قرص با 1000 تا عوارض .
علاقه مندی ها (Bookmarks)